Get widget

Saturday, March 30, 2013

Πως έγινα Ελληνίδα Μάνα... μέρος πρώτο





Πριν από περίπου ένα χρόνο και κάτι ψιλά, στις 16/2/2012 ήταν Τσικνοπέμπτη . Ντύθηκα που λέτε , στολίστηκα με κάτι περούκες και κάτι γυαλιά και βγήκα στους δρόμους. Συναντήθηκα με κάτι άλλους καμμένους και αρχίσαμε αν γυρνάμε στους δρόμους και  στα μπαρ, να χορεύουμε μαρακαϊμπο και να πίνουμε ότι βρίσκαμε μπροστά μας. Ακόμα με θυμάμαι με μια Bud στο ένα χέρι και ένα στριφτό στο άλλο , να κοπανιέμαι πάνω κάτω. Την επόμενη μέρα πρωί πρωί, ακόμα ντίρλα από τα βραδυνά, αφού ξεγέννησα την βαφτισιμιά μου (οχί εγώ, ο γιατρός) , πήγα παραπατώντας στο γραφείο. Κουτουλούσα όπου έβρισκα, και έπαιρνα και τα ντεπόν δυο δυο μπας και την παλέψω.

Κι έφτασε η άγια ώρα να γυρίσω σπίτι μου. Αφού λοιπόν κάνω ένα μπάνιο , την πέφτω στο καναπέ κατά τις 8 παρά να χαζέψω τηλεόραση. Και εκεί κάπου χάθηκα. Όταν άνοιξα τα μάτια μου ήταν 10 η ώρα το πρωί του Σαββάτου και εγώ ήμουν σαν να με χτύπησε το εξπρές του μεσονυχτίου. 

"Τι το θες μάνα μου το ξενύχτι στην ηλικία σου, αφού δεν το αντέχεις?" σκέφτηκα. 

Κατά τις 15:00 ξανακοιμήθηκα, ξύπνησα στις 19:00, έκανα ένα μπάνιο και στις 21:00 ξανακοιμήθηκα. Μετά θυμήθηκα την φουκαριάρα τη μάνα μου που μου έλεγε να προσέχω μη μου ρίξουν τίποτα στο ποτό μου όταν ήμουν μικρή (παρεπιπτόντως ακόμα τα ψάχνω αυτά τα μπαρ που σου ρίχνουν τζάμπα ναρκωτικά στο ποτό σου και φέτος κλείνω αισίως τα 34). Και εκεί με χτύπησε η φλασιά..γιατί και πολύ του ύπνου δε με λες. "Βρε μπας?"

Δε ρεστ ις χίστορι. Θετικό τεστ, χαρές, πανηγύρια και μια ξεγυρισμένη ίωση στην 6η βδομάδα με ακατέβατο 39 πυρετό για 6 μέρες. 

Ο Δύσκολος Πελάτης με ξεπάτωσε στους εμετούς. Μέχρι τον 5ο δε είχα πάρει γραμμάριο, το καμάρι μου φρόντιζε τη σιλουέτα της μανούλας του. Μετά με ξεπάτωσε στο κλωτσήδι. Μονίμως κάτω από το δεξί πλευρό. 

Πέρασα ένα απερίγραπτο καλοκαίρι, με μέσο όρο 37-38 βαθμούς σχεδόν όλο τον Αύγουστο. Εγώ με την κοιλιά τούρλα, να περπατώ σαν πιτσικαρισμένος πιγκουίνος και να αγκομαχώ. Και ο Δύσκολος Πελάτης να κοπανάει αλύπητα.

Μόλις μπήκα στο μήνα μου μου (είχα ΠΗΤ 1/11/12) , αρχίσαμε τα εβδομαδιαία σούρτα φέρτα στον ντόκτορα. Μορφή ο γιατρός μου, φεεεεεεετα που λέει και η διαφήμιση.

"Περπάτα μαρή" μου έλεγε. Ο Δύσκολος Πελάτης είχε κατσικωθεί ψηλά, δεν κατέβαινε.

"Μα όλη μέρα περπατάω καλέ" . Είχα βάλει , δεν είχα βάλει 10 κιλά όλο κι όλο. Αλλά ο  Δύσκολος Πελάτης εκεί. Πείσμα παιδί μου, πείσμα από την κοιλιά.

Τετάρτη 24 Οκτωβρίου πάμε για την καθιερωμένη ψηλάφηση. Που μη σου τύχει δηλαδή. 

"Τίποτα ακόμα " , μου λέει

Την επόμενη μερά ξυπνάω, πάω τη βόλτα μου, πίνω το καφεδάκι μου και κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι ο Δύσκολος Πελάτης είναι ασυνήθιστα ήσυχος. 

"Μπα μωρέ, ιδέα μου είναι"

Το μεσημέρι πάμε στην πεθερά, η οποία έχει ετοιμάσει ένα από τα λουκούλεια γεύματα της.Η ώρα είναι (έχει σημασία) περίπου 16:00.Και τρώω τα εξής , παρακαλώ όχι σχόλια για συμπαθή μυρηκαστικά και άλλα τετράπαχα του ζωικού βασιλείου:

  • Καμιά δεκαριά ντολμαδάκια
  • Μισή φέτα συναγρίδα ή κάτι τέτοιο ψάρι θα σας γελάσω. 
  • Καμιά δεκαριά κουτσουμούρες. Μικρές, μη με κακολογήσετε κιόλας
  • 4 γαρ'ιδες
  • Σαλάτα ένα πιάτο
  • 3 φέτες ψωμί
  • Τζατζίκι
  • Πατάτες τηγανητές
Και στο τέλος.επειδή πλέον ανυσηχούσα με την ηρεμία του Δύσκολου Πελάτη, είπα να φάω και ένα κομμάτι στρούντελ με σως σοκολάτα από πάνω , μπας και φάει καλέ το παιδί γλυκό και κουνηθεί... 
Και κάπου εκεί , περίπου στις 16:20 πήρα τον ντόκτορα τηλέφωνο να του πω ότι ο Δύσκολος Πελάτης δεν ακούγεται όλη μέρα

.....to be continued

Friday, March 29, 2013

Πας καλά παιδάκι μου?






Πριν γίνω (κι εγώ) (Ελληνίδα) μάνα, αναρωτιόμουν για την άνθηση που γνωρίζουν τα μαμαδομπλόγκ ανά την ελληνική επικράτεια (και όπως αργότερα διαπίστωσα και ανά την υφήλιο).Και που βρίσκουν το χρόνο όλες αυτές οι μάνες ανάμεσα σε θηλασμούς ξεσκατίσματα και τσιρίδες να γράφουν. Δεν ήξερα η μικρή αθώα Ελληνίδα-Μάνα- Wanna - Be ούτε το ένα χιλιοστό από τον τυφώνα που θα με χτυπούσε. Τον τυφώνα που από εδώ και στο εξής θα ονομάζουμε Δύσκολο Πελάτη. Aka 5 μηνών Θανάσης που αυτή την στιγμή τσιρίζει σε έναν μουλιασμένο από τα σάλια μπλε Elmo , αυτό το φουκαριάκο μαλλιαρό πράγμα από το Sesame Street, που δεν ήξερε τι του μέλλε να πάθει.

Έλεγα λοιπόν για τις μαμάδες που διατηρούν μαμαδομπλόγκς. Και που δεν είχα ιδέα η κακομοίρα. Ιδέα. Ας τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή και ας γνωριστούμε. Με λένε Ελληνίδα Μάνα και έχω έναν γιο 5 μηνών, τον Δύσκολο Πελάτη που σας είπα παραπάνω.

Ο Δύσκολος Πελάτης γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2012 με επεισοδιακό φυσικά τρόπο. Σιγά μην γεννιόταν σαν τα άλλα τα παιδάκια. Με βάλανε που λέτε σε δωμάτιο απέναντι από τον θάλαμο των νεογνών. Και μαντέψτε ποιος ακουγόταν ακόμα και όταν όλα τα άλλα σώπαιναν? Ο Δύσκολος Πελάτης. Κάτι άρχισα να ψυλλιάζομαι,αλλά ήμουν ακόμα υπό την επήρρεια της νάρκωσης και των ορμονών μου, οπότε είπα "δε μπορεί, αποκλείεται¨. Αχ κακομοίρα , αχ.....Τη μέρα που η μαία του θαλάμου μου τον παρέδωσε (με αναστεναγμό ανακούφισης..) μου είπε "Να ξέρετε , είναι απαιτητικός" . Και εγώ η αδαής είπα από μέσα μου  "Άσε μας κουκλίτσα μου! "

Τελόσπαντων, εδώ δεν μαζευτήκαμε για να πούμε ιστορίες τοκετού και χαμογελαστών στρουμπουλών μωρών που έχουν την ηρεμία του Βούδα.

Το μόνο που θα σας πω είναι ότι την πρώτη μέρα που πήραμε σπίτι τον Δύσκολο Πελάτη, έκλαιγε από τις 12:30 το πρωί, μέχρι περίπου στις 4 τα ξημερώματα της επόμενης μέρας. Σχεδόν ασταμάτητα.Και όχι, δεν τον άφηνα κάτω να κλαίει για να μάθει όπως δασκαλεύουν όλοι οι ειδήμονες παιδίατροι σ'αυτή την χώρα. Τον είχα στην αγκαλιά μου. Σιγά μην άφηνα το βρεφάκι να πλαντάξει.Και να ΄θελα , ο Δύσκολος Πελάτης απλά δεν μαθαίνει, κάνει ότι του γουστάρει και οι παιδίατροι και οι παιδοψυχολόγοι σκίζουν τα πτυχία τους. Που για μένα καλώς το κάνουν γιατί είναι άσχετοι (#pestenamefate που λένε και στο twitter, το θέμα "Γιατρέ πας καλά?" θα το θίξουμε σύντομα!)

Πέρασαν λοιπόν οι μέρες σιγά σιγά με τον Δύσκολο Πελάτη να κλαίει μέσο όρο 2-3 ώρες την μέρα. Όταν ήταν στις καλές του. Δηλαδή σπάνια.Τις υπόλοιπες φορές έκλαιγε σχεδόν όλη μέρα.Ήμουν σίγουρη πως αν δεν είχα κορυφαίους γείτονες, τώρα θα είχαν μαζέψει υπογραφές να μας διώξουν. Και σιγά σιγά πέρασαν και οι μήνες. Και ο Δύσκολος Πελάτης να ηρεμεί μόνο έξω στη βόλτα. Και εγώ να γυρνάω στους δρόμους από το πρωί που ξυπνούσαμε μέχρι την ώρα του ύπνου. Χιλιόμετρα, όχι αστεία και με την βενζίνη στο 1,80, έτοιμη ήμουν να τον βγάλω στα φανάρια γιατί κοντέψαμε να χρεωκοπήσουμε

Κοιμόταν και ηρεμούσε μόνο με το πιστολάκι. Μέρα νύχτα. Ακόμα τα αυτιά μου βουήζουν.Δε τολμώ να σκεφτώ πόσο θα έρθει ο εκκαθαριστικός της ΔΕΗ.

Α, ξέχασα να σας πω ότι θηλάζω αποκλειστικά, οπότε ο Δύσκολος Πελάτης ένα κόλλημα (χοντρό) με την πάρτη μου το έχει. Θα μου πεις αναγνώστη και ποιος Έλληνας γιος δεν έχει με την μάνα του. Τέσπα.

Και επανέρχομαι λοιπόν στο θέμα των μαμαδομπλόγκ. Αγαπητή μάνα - συγγραφέα- μπλόγκερ τώρα έρχομαι στην θέση σου. Γιατί που να βγάλω το άχτι μου, που?
Γιατί οοοοοοοόλοι οι γύρω είναι ειδήμονες στο παιδί σου εκτός από σένα. Κλαίει?
ΑΙΤΙΕΣ:

"Κάτι το ενοχλεί" .Μήπως να τον ρωτήσεις να σου πει? Και αν σου πει πες το και σε μας.

"Πεινάει. δεν του φτάνει το γάλα σου" Και ας είναι το φορμάκι μες τις γουλιές από τη λαιμαργία του Δύσκολου Πελάτη

"Τα χέρια του είναι κρύα.Θα πάθει υποθερμία" . Σας το ορκίζομαι , το άκουσα κι αυτό.Και άλλες εκατοντάδες φορές ότι τον γυρνάω γυμνό. Η άκαρδη Ελληνίδα Μάνα. Το σύνδρομο του μπουφάν ακόμα δεν μου έχει βγει, μάλλον για ελαττωματικό μοντέλο με κόβω.

"Δωσ'του πιπίλα" .Έχω πάρει νομίζω 8 ή 9 διαφορετικές πιπίλες. Ο Δύσκολος Πελάτης απλά κάνει ένα μορφασμό αηδίας και μου τη φτύνει στα μούτρα. Αφού μου χώσει 5-6 κλωτσίδια.

" ΙΙΙΙΙΙΙΙ, βάζει δάχτυλο, βγάλτου το γρήγορα, θα κάνει  κάλο" . Ναι , σαν κι αυτό που έχεις στον εγκέφαλο.

"Καλεεεεεεέ, θα το σκάσεις!!!!!" Γιαγιά στο δρόμο, αφού μου τραβάει τον Δύσκολο Πελάτη, ο οποίος κοιμάται μακάριος χωμένος μέσα στον μάρσιππο επάνω μου, αφού είχα φτύσει αίμα για να τον κοιμήσω. Και φυσικά ξύπνησε. Τη γιαγιά ακόμα τη δείχνει το SILVER ALERT

Και ΤΟ ΘΕΪΚΟ "Τον έμαθες αγκαλιά" . Και τι να κάνω κυρά μου όταν ο χριστιανός χτυπιέται ασταμάτητα στα κάγκελα και ουρλιάζει? Να τον αφήσω? Είδαμε και τη δική μας την γενιά που την κάνατε σαν τα μούτρα σας από το πολύ κλάμα. Τίγκα στην προβληματική σχέση και την ανασφάλεια.

Ακόμα αναρωτιέμαι πως δεν μου έχουν φέρει την Πρόνοια και κοινωνικό λειτουργό. Την άχρηστη Ελληνίδα Μάνα.

Και μαζί με όλους αυτούς, ο Δύσκολος Πελάτης , απλά να μην καταλαβαίνει Χριστό και να ουρλιάζει όποτε θέλει, όσο θέλει, απλά γιατί έτσι γουστάρει. Και ας είναι ταϊσμένος, καθαρός και στην αγκαλιά μου.

Πας καλά παιδάκι μου?