Get widget

Friday, March 29, 2013

Πας καλά παιδάκι μου?






Πριν γίνω (κι εγώ) (Ελληνίδα) μάνα, αναρωτιόμουν για την άνθηση που γνωρίζουν τα μαμαδομπλόγκ ανά την ελληνική επικράτεια (και όπως αργότερα διαπίστωσα και ανά την υφήλιο).Και που βρίσκουν το χρόνο όλες αυτές οι μάνες ανάμεσα σε θηλασμούς ξεσκατίσματα και τσιρίδες να γράφουν. Δεν ήξερα η μικρή αθώα Ελληνίδα-Μάνα- Wanna - Be ούτε το ένα χιλιοστό από τον τυφώνα που θα με χτυπούσε. Τον τυφώνα που από εδώ και στο εξής θα ονομάζουμε Δύσκολο Πελάτη. Aka 5 μηνών Θανάσης που αυτή την στιγμή τσιρίζει σε έναν μουλιασμένο από τα σάλια μπλε Elmo , αυτό το φουκαριάκο μαλλιαρό πράγμα από το Sesame Street, που δεν ήξερε τι του μέλλε να πάθει.

Έλεγα λοιπόν για τις μαμάδες που διατηρούν μαμαδομπλόγκς. Και που δεν είχα ιδέα η κακομοίρα. Ιδέα. Ας τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή και ας γνωριστούμε. Με λένε Ελληνίδα Μάνα και έχω έναν γιο 5 μηνών, τον Δύσκολο Πελάτη που σας είπα παραπάνω.

Ο Δύσκολος Πελάτης γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2012 με επεισοδιακό φυσικά τρόπο. Σιγά μην γεννιόταν σαν τα άλλα τα παιδάκια. Με βάλανε που λέτε σε δωμάτιο απέναντι από τον θάλαμο των νεογνών. Και μαντέψτε ποιος ακουγόταν ακόμα και όταν όλα τα άλλα σώπαιναν? Ο Δύσκολος Πελάτης. Κάτι άρχισα να ψυλλιάζομαι,αλλά ήμουν ακόμα υπό την επήρρεια της νάρκωσης και των ορμονών μου, οπότε είπα "δε μπορεί, αποκλείεται¨. Αχ κακομοίρα , αχ.....Τη μέρα που η μαία του θαλάμου μου τον παρέδωσε (με αναστεναγμό ανακούφισης..) μου είπε "Να ξέρετε , είναι απαιτητικός" . Και εγώ η αδαής είπα από μέσα μου  "Άσε μας κουκλίτσα μου! "

Τελόσπαντων, εδώ δεν μαζευτήκαμε για να πούμε ιστορίες τοκετού και χαμογελαστών στρουμπουλών μωρών που έχουν την ηρεμία του Βούδα.

Το μόνο που θα σας πω είναι ότι την πρώτη μέρα που πήραμε σπίτι τον Δύσκολο Πελάτη, έκλαιγε από τις 12:30 το πρωί, μέχρι περίπου στις 4 τα ξημερώματα της επόμενης μέρας. Σχεδόν ασταμάτητα.Και όχι, δεν τον άφηνα κάτω να κλαίει για να μάθει όπως δασκαλεύουν όλοι οι ειδήμονες παιδίατροι σ'αυτή την χώρα. Τον είχα στην αγκαλιά μου. Σιγά μην άφηνα το βρεφάκι να πλαντάξει.Και να ΄θελα , ο Δύσκολος Πελάτης απλά δεν μαθαίνει, κάνει ότι του γουστάρει και οι παιδίατροι και οι παιδοψυχολόγοι σκίζουν τα πτυχία τους. Που για μένα καλώς το κάνουν γιατί είναι άσχετοι (#pestenamefate που λένε και στο twitter, το θέμα "Γιατρέ πας καλά?" θα το θίξουμε σύντομα!)

Πέρασαν λοιπόν οι μέρες σιγά σιγά με τον Δύσκολο Πελάτη να κλαίει μέσο όρο 2-3 ώρες την μέρα. Όταν ήταν στις καλές του. Δηλαδή σπάνια.Τις υπόλοιπες φορές έκλαιγε σχεδόν όλη μέρα.Ήμουν σίγουρη πως αν δεν είχα κορυφαίους γείτονες, τώρα θα είχαν μαζέψει υπογραφές να μας διώξουν. Και σιγά σιγά πέρασαν και οι μήνες. Και ο Δύσκολος Πελάτης να ηρεμεί μόνο έξω στη βόλτα. Και εγώ να γυρνάω στους δρόμους από το πρωί που ξυπνούσαμε μέχρι την ώρα του ύπνου. Χιλιόμετρα, όχι αστεία και με την βενζίνη στο 1,80, έτοιμη ήμουν να τον βγάλω στα φανάρια γιατί κοντέψαμε να χρεωκοπήσουμε

Κοιμόταν και ηρεμούσε μόνο με το πιστολάκι. Μέρα νύχτα. Ακόμα τα αυτιά μου βουήζουν.Δε τολμώ να σκεφτώ πόσο θα έρθει ο εκκαθαριστικός της ΔΕΗ.

Α, ξέχασα να σας πω ότι θηλάζω αποκλειστικά, οπότε ο Δύσκολος Πελάτης ένα κόλλημα (χοντρό) με την πάρτη μου το έχει. Θα μου πεις αναγνώστη και ποιος Έλληνας γιος δεν έχει με την μάνα του. Τέσπα.

Και επανέρχομαι λοιπόν στο θέμα των μαμαδομπλόγκ. Αγαπητή μάνα - συγγραφέα- μπλόγκερ τώρα έρχομαι στην θέση σου. Γιατί που να βγάλω το άχτι μου, που?
Γιατί οοοοοοοόλοι οι γύρω είναι ειδήμονες στο παιδί σου εκτός από σένα. Κλαίει?
ΑΙΤΙΕΣ:

"Κάτι το ενοχλεί" .Μήπως να τον ρωτήσεις να σου πει? Και αν σου πει πες το και σε μας.

"Πεινάει. δεν του φτάνει το γάλα σου" Και ας είναι το φορμάκι μες τις γουλιές από τη λαιμαργία του Δύσκολου Πελάτη

"Τα χέρια του είναι κρύα.Θα πάθει υποθερμία" . Σας το ορκίζομαι , το άκουσα κι αυτό.Και άλλες εκατοντάδες φορές ότι τον γυρνάω γυμνό. Η άκαρδη Ελληνίδα Μάνα. Το σύνδρομο του μπουφάν ακόμα δεν μου έχει βγει, μάλλον για ελαττωματικό μοντέλο με κόβω.

"Δωσ'του πιπίλα" .Έχω πάρει νομίζω 8 ή 9 διαφορετικές πιπίλες. Ο Δύσκολος Πελάτης απλά κάνει ένα μορφασμό αηδίας και μου τη φτύνει στα μούτρα. Αφού μου χώσει 5-6 κλωτσίδια.

" ΙΙΙΙΙΙΙΙ, βάζει δάχτυλο, βγάλτου το γρήγορα, θα κάνει  κάλο" . Ναι , σαν κι αυτό που έχεις στον εγκέφαλο.

"Καλεεεεεεέ, θα το σκάσεις!!!!!" Γιαγιά στο δρόμο, αφού μου τραβάει τον Δύσκολο Πελάτη, ο οποίος κοιμάται μακάριος χωμένος μέσα στον μάρσιππο επάνω μου, αφού είχα φτύσει αίμα για να τον κοιμήσω. Και φυσικά ξύπνησε. Τη γιαγιά ακόμα τη δείχνει το SILVER ALERT

Και ΤΟ ΘΕΪΚΟ "Τον έμαθες αγκαλιά" . Και τι να κάνω κυρά μου όταν ο χριστιανός χτυπιέται ασταμάτητα στα κάγκελα και ουρλιάζει? Να τον αφήσω? Είδαμε και τη δική μας την γενιά που την κάνατε σαν τα μούτρα σας από το πολύ κλάμα. Τίγκα στην προβληματική σχέση και την ανασφάλεια.

Ακόμα αναρωτιέμαι πως δεν μου έχουν φέρει την Πρόνοια και κοινωνικό λειτουργό. Την άχρηστη Ελληνίδα Μάνα.

Και μαζί με όλους αυτούς, ο Δύσκολος Πελάτης , απλά να μην καταλαβαίνει Χριστό και να ουρλιάζει όποτε θέλει, όσο θέλει, απλά γιατί έτσι γουστάρει. Και ας είναι ταϊσμένος, καθαρός και στην αγκαλιά μου.

Πας καλά παιδάκι μου? 

2 comments:

  1. Πραγματικα, σου εύχομαι να αντέξεις να αντιμετωπίσεις όλη την εμπειρία σου ως ελληνίδα μάνα (για την υπόλοιπη ζωή σου δηλαδή....) με τόσο χιούμορ και καλή διάθεση! Τα παιδιά μου είναι 9 και 6 ετών και έχω ακούσει τα μύρια όσα! Μπαινάκης - Βγαινάκης!

    ReplyDelete
  2. Και μόλις ρώτησα σε άλλο σχόλιο πόσα έχεις και πόσο χρονών είναι! Να τα χαίρεσαι, ρε συ η ζωή αποκτά νόημα, πάει και τελείωσε. Και ήμουν από αυτές που το έπαιζα cool και έλεγα "οκ μωρέ, παιδί μου θα το αγαπώ μπλα μπλα μπλα αλλά δε θα χαζέψω κιόλας". Όπως καταλαβαίνεις γελάνε και οι πέτρες με τη πάρτη μου!

    ReplyDelete