Get widget

Saturday, March 30, 2013

Πως έγινα Ελληνίδα Μάνα... μέρος πρώτο





Πριν από περίπου ένα χρόνο και κάτι ψιλά, στις 16/2/2012 ήταν Τσικνοπέμπτη . Ντύθηκα που λέτε , στολίστηκα με κάτι περούκες και κάτι γυαλιά και βγήκα στους δρόμους. Συναντήθηκα με κάτι άλλους καμμένους και αρχίσαμε αν γυρνάμε στους δρόμους και  στα μπαρ, να χορεύουμε μαρακαϊμπο και να πίνουμε ότι βρίσκαμε μπροστά μας. Ακόμα με θυμάμαι με μια Bud στο ένα χέρι και ένα στριφτό στο άλλο , να κοπανιέμαι πάνω κάτω. Την επόμενη μέρα πρωί πρωί, ακόμα ντίρλα από τα βραδυνά, αφού ξεγέννησα την βαφτισιμιά μου (οχί εγώ, ο γιατρός) , πήγα παραπατώντας στο γραφείο. Κουτουλούσα όπου έβρισκα, και έπαιρνα και τα ντεπόν δυο δυο μπας και την παλέψω.

Κι έφτασε η άγια ώρα να γυρίσω σπίτι μου. Αφού λοιπόν κάνω ένα μπάνιο , την πέφτω στο καναπέ κατά τις 8 παρά να χαζέψω τηλεόραση. Και εκεί κάπου χάθηκα. Όταν άνοιξα τα μάτια μου ήταν 10 η ώρα το πρωί του Σαββάτου και εγώ ήμουν σαν να με χτύπησε το εξπρές του μεσονυχτίου. 

"Τι το θες μάνα μου το ξενύχτι στην ηλικία σου, αφού δεν το αντέχεις?" σκέφτηκα. 

Κατά τις 15:00 ξανακοιμήθηκα, ξύπνησα στις 19:00, έκανα ένα μπάνιο και στις 21:00 ξανακοιμήθηκα. Μετά θυμήθηκα την φουκαριάρα τη μάνα μου που μου έλεγε να προσέχω μη μου ρίξουν τίποτα στο ποτό μου όταν ήμουν μικρή (παρεπιπτόντως ακόμα τα ψάχνω αυτά τα μπαρ που σου ρίχνουν τζάμπα ναρκωτικά στο ποτό σου και φέτος κλείνω αισίως τα 34). Και εκεί με χτύπησε η φλασιά..γιατί και πολύ του ύπνου δε με λες. "Βρε μπας?"

Δε ρεστ ις χίστορι. Θετικό τεστ, χαρές, πανηγύρια και μια ξεγυρισμένη ίωση στην 6η βδομάδα με ακατέβατο 39 πυρετό για 6 μέρες. 

Ο Δύσκολος Πελάτης με ξεπάτωσε στους εμετούς. Μέχρι τον 5ο δε είχα πάρει γραμμάριο, το καμάρι μου φρόντιζε τη σιλουέτα της μανούλας του. Μετά με ξεπάτωσε στο κλωτσήδι. Μονίμως κάτω από το δεξί πλευρό. 

Πέρασα ένα απερίγραπτο καλοκαίρι, με μέσο όρο 37-38 βαθμούς σχεδόν όλο τον Αύγουστο. Εγώ με την κοιλιά τούρλα, να περπατώ σαν πιτσικαρισμένος πιγκουίνος και να αγκομαχώ. Και ο Δύσκολος Πελάτης να κοπανάει αλύπητα.

Μόλις μπήκα στο μήνα μου μου (είχα ΠΗΤ 1/11/12) , αρχίσαμε τα εβδομαδιαία σούρτα φέρτα στον ντόκτορα. Μορφή ο γιατρός μου, φεεεεεεετα που λέει και η διαφήμιση.

"Περπάτα μαρή" μου έλεγε. Ο Δύσκολος Πελάτης είχε κατσικωθεί ψηλά, δεν κατέβαινε.

"Μα όλη μέρα περπατάω καλέ" . Είχα βάλει , δεν είχα βάλει 10 κιλά όλο κι όλο. Αλλά ο  Δύσκολος Πελάτης εκεί. Πείσμα παιδί μου, πείσμα από την κοιλιά.

Τετάρτη 24 Οκτωβρίου πάμε για την καθιερωμένη ψηλάφηση. Που μη σου τύχει δηλαδή. 

"Τίποτα ακόμα " , μου λέει

Την επόμενη μερά ξυπνάω, πάω τη βόλτα μου, πίνω το καφεδάκι μου και κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι ο Δύσκολος Πελάτης είναι ασυνήθιστα ήσυχος. 

"Μπα μωρέ, ιδέα μου είναι"

Το μεσημέρι πάμε στην πεθερά, η οποία έχει ετοιμάσει ένα από τα λουκούλεια γεύματα της.Η ώρα είναι (έχει σημασία) περίπου 16:00.Και τρώω τα εξής , παρακαλώ όχι σχόλια για συμπαθή μυρηκαστικά και άλλα τετράπαχα του ζωικού βασιλείου:

  • Καμιά δεκαριά ντολμαδάκια
  • Μισή φέτα συναγρίδα ή κάτι τέτοιο ψάρι θα σας γελάσω. 
  • Καμιά δεκαριά κουτσουμούρες. Μικρές, μη με κακολογήσετε κιόλας
  • 4 γαρ'ιδες
  • Σαλάτα ένα πιάτο
  • 3 φέτες ψωμί
  • Τζατζίκι
  • Πατάτες τηγανητές
Και στο τέλος.επειδή πλέον ανυσηχούσα με την ηρεμία του Δύσκολου Πελάτη, είπα να φάω και ένα κομμάτι στρούντελ με σως σοκολάτα από πάνω , μπας και φάει καλέ το παιδί γλυκό και κουνηθεί... 
Και κάπου εκεί , περίπου στις 16:20 πήρα τον ντόκτορα τηλέφωνο να του πω ότι ο Δύσκολος Πελάτης δεν ακούγεται όλη μέρα

.....to be continued

No comments:


Post a Comment