Get widget

Sunday, April 28, 2013

Πασχαλινό τσουρέκι DIY σαν του ζαχαροπλαστείου!


 Σήμερα όλη τη μέρα την αφιερώσαμε με τον Δύσκολο Πελάτη στη παρασκευή πασχαλινών τσουρεκιών. Το παλικάρι μου ήταν τύπος και υπογραμμός σήμερα, τόσο που το μεσημέρι κοιμήθηκε 2,5 ολόκληρες ώρες , λες και μου έκανε τη χάρη "άντε ρε μάνα, να σ'αφήσω και σένα την καψερή ένα μεσημέρι ήσυχη".

Βέβαια, εδώ που τα λέμε, αν ήξερα ότι θα κοιμόταν 2,5 ώρες , όχι τσουρέκια δεν θα έκανα, τίποτα δεν θα έκανα. Βασικά τώρα που το σκέφτομαι θα έκανα τον ψόφιο κοριό και θα σερνόμουν από καναπέ σε κρεβάτι και από κρεβάτι σε καναπέ και θα έλιωνα στον ύπνο. 

Τα τσουρέκια που λέτε είχαν τέτοια επιτυχία που δεν πίστευα στα μάτια μου! Η γεύση τους δε,  είναι σαν ζαχαροπλαστείου (τρέμε Τερκενλή θα σου φάω τη δουλειά!!!).

Και επειδή είμαι καλός άνθρωπος καταβάθος (πολύ βάθος, μη παίρνετε και αέρα, αφήστε που έρχονται άγιες μέρες και τι ψυχή θα παραδώσω μωρή?) θα την μοιραστώ μαζί σας.

Πάρτε μολύβι και χαρτί, το πολύ πολύ κάντε ένα copy paste και πάμε.

Λοιπόν...

ΥΛΙΚΑ (για 10 πολύ μεγάλα ή 15-20 μικρά αν είστε μεγάλο σόι)

3 κιλά αλεύρι για ζύμωμα
460 γρ γάλα
740 γρ ζάχαρη + 100 γρ για να διαλύσουμε την μαγιά
325 γρ βούτυρο
200 γρ μαγιά
13 αυγά
20 γρ μαχλέπι
20 γρ κακουλέ
20 γρ μαστίχα
ξύσμα από 3 πορτοκάλια

ΕΚΤΕΛΕΣΗ 

Διαλύστε αρχικά την μαγιά σε χλιαρό νερό με περίπου 100 γρ ζάχαρη. Αφήστε στην στην άκρη για να ενεργοποιηθει και να αφρίσει

Σε μια κατσαρόλα μεγάλη βάλτε το γάλα, το βούτυρο , την ζάχαρη, το μαχλέπι , το κακουλέ , τη μαστίχα και το ξύσμα πορτοκαλιού και βάλτε σε πολύ χαμηλή φωτιά. Προσέξτε το μείγμα να μην ξεπεράσει τους 50-55 βαθμούς Κελσίου. Αν έχετε χρησιμοποιήστε θερμόμετρο ζαχαροπλαστικής, αν όχι το μίγμα πρέπει να είναι πολύ χλιαρό, αν δείτε ότι ζεσταίνεται πολύ, το κατεβάζετε από το μάτι και συνεχίζετε να ανακατεύετε μέχρι να λιώσει το βούτυρο.

Προσθέτετε το μείγμα της μαγιάς, ανακατεύετε και προσθέτετε σιγά σιγά και τα αυγά ελαφρώς χτυπημένα.

Βάζετε σε μια μεγάλη λεκάνη το αλεύρι (πχ της μπουγάδας, προσοχή μόνο μην έχει τίποτα απορρυπαντικό και φάτε τσούρεκια όχι τρυφερά από την συνταγή ,αλλά γιατί τα άγγιξε το αρκουδάκι του Γκαζολίν). 

Ρίχνετε σιγά σιγά το υγρό μείγμα και ξεκινάτε το ζύμωμα σαν καλές και χαρωπές νοικοκυρές. Μην είστε τεμπέλες, ζυμώστε. Το ζυμάρι είναι μαλακό και κολλάει , αλλά όσο το ζυμώνετε θα γίνεται πιο ελαστικό. ΜΗ ΠΡΟΣΘΕΣΕΤΕ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΑΛΕΥΡΙ αν δεν θέλετε τα τσουρέκια σας να γίνουν φονικό όπλο, κοινώς κοτρόνια για καταπέλτη.

Σκεπάστε την λεκάνη με μεβράνη και τυλίξτε την με κουβέρτες, παπλώματα, φλοκάτες ότι τέλος πάντων έχετε για να την κρατήσετε ζεστή. Βάλτε την σε ένα ζεστό μέρος .

Βρείτε κάτι να κάνετε για τουλάχιστον 3 ώρες, μέχρι το μείγμα να φουσκώσει και να υπερδιπλασιάσει τον αρχικό του όγκο. 

Αφού περάσει το 3ωρο και φουσκώσει , φωνάξτε έναν γερανό για να σας βοηθήσει να το κουβαλήσετε στην κουζίνα.



Ξεκινάτε να ζυμώνετε πάλι, αλλά για λίγο και ελαφριά. Χωρίστε το ζυμάρι σε 10 ή 20 μπάλες (ανάλογα πόσο μεγάλο σόι έχετε και πόσα τσουρέκια θέλετε να φτιάξετε). Πασπαλίστε τον πάγκο με ελάχιστο αλεύρι και τρίψτε και λίγο στα χέρια σας. Πάρτε την πρώτη μπάλα, χωρίστε την σε 3 κομμάτια , ανοίξτε τα σε κορδόνια και φτιάξτε πλεξούδες. Βάλτε το σε λαμαρίνα στρωμένη με λαδόκολλα και επαναλάβετε την διαδικασία με τις υπόλοιπες μπάλες. 

Φροντίστε να αφήνετε κενό μεταξύ των τσουρεκιών, γιατί θα ξαναφουσκώσουν και θα κολλήσουν μεταξύ τους αν δεν έχουν κενό.

Αφήνουμε τις έτοιμες πλεξούδες να φουσκώσουν και πάλι μέχρι σχεδόν να διπλασιάσουν τον όγκο τους.

Στο μεταξύ προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 170-180 βαθμούς, κατά προτίμηση με αέρα.

Βάζουμε τη λαμαρίνα στο φούρνο και ψήνουμε από 30-60 λεπτά, αναλόγως τον φούρνο μας

Και voila!!!



Ο Δύσκολος Πελάτης ενθουσιάστηκε και τραβούσε για να φάει .




Η συνταγή δεν ήταν καθόλου δύσκολη και έγιναν πεντανόστιμα, γλυκά και με μαστιχωτή υφή σαν του ζαχαροπλαστείου και όχι σαν ψωμιά 

Καλή σας επιτυχία!!!!!


Saturday, April 27, 2013

Ζωάκια στη κοιλιά της μαμάς τους!



Χαζεύοντας προ ολίγου δεξιά και αριστερά στον ίντερνετ , έπεσα επάνω σε ένα καταπληκτικό άρθρο στο http://www.incrediblethings.com/pets/aww-or-eww-animals-in-the-womb/.

Μιλάει για (και κυρίως δείχνει σε φωτογραφίες) ζωάκια στη κοιλιά της μαμάς τους! 


Οι φωτογραφίες είναι από το ντοκυμαντέρ του National Geographic "Extraordinary Animals in the Womb" 


Τα νεογνά αποθανατίστηκαν χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό τριασδιάστατου υπερήχου, γραφικών υπολογιστή και μικροκαμερών


Απολαύστε τα!!










Πηγή: Incrediblethings.com

Monday, April 22, 2013

Αρκετά με την ημιμάθεια για τον αποκλειστικό θηλασμό!




Είπα ότι θα κρατηθώ και δεν θα σχολιάσω το κείμενο της κας Μαρίας-Αρβανίτη Σωτηροπούλου "Αρκετά με το κύρηγμα για τον αποκλειστικό θηλασμό" , αλλά ο αντάρτης μέσα μου δεν χαντακώνεται εύκολα. Γιατί όσο εκτιμάω τις εμπεριστατωμένες απόψεις και τους εποικοδομητικούς διαλόγους , άλλο τόσο απεχθάνομαι την παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης με ανυπόστατα δημοσιεύματα μόνο και μόνο επειδή το πτυχίο στον τοίχο κάποιου γράφει γιατρός.
Επίσης απεχθάνομαι τις δημοσιεύσεις με κλειστά σχόλια. Γιατί δείχνουν ότι ο συντάκτης τους δειλιάζει. Δειλιάζει να ακούσει άλλες γνώμες, ίσως και βαριά κριτική. Και ενδεχομένως να μην έχει και επιχειρήματα να τις αντικρούσει.Διότι όταν προκαλείς την κοινή γνώμη, πρέπει να είσαι έτοιμος να απαντήσεις σε έντονη κριτική και σχολιασμό. Αν αυτά που υποστηρίζεις έχουν βάση και κυρίως βάση σε επιστημονικά δεδομένα και έρευνες,τότε καλώς και τα αναρτάς και μπράβο σου. Αλλά όταν η προσωπική σου άποψη , πασπαλισμένη με την ιδιότητα του γιατρού, μπορεί να αποπροσανοτολίσει , να τρομάξει ή να δημιουργήσει ανασφάλειες σε ευαίσθητη μερίδα ανθρώπων (όπως πχ οι έγκυες ή οι θηλάζουσες με προβλήματα που παλεύουν καθημερινά να λύσουν) , τότε αγαπητέ κύριε ή κυρία είσαι εν δυνάμει επικίνδυνος-η. 
Θα μου πεις τώρα - και με το δίκιο σου αναγνώστη - εγώ κάτω από ποια ιδιότητα γράφω. Η επαγγελματική μου ιδιότητα καμιά σχέση δεν έχει με τον θηλασμό. Η ιδιότητα μου όμως σαν αποκλειστικά θηλάζουσα μητέρα, βράζει στο ζουμί της από προχθές που διάβασε το κείμενο. Γιατί δεν επιτρέπω σε κανέναν να με συγκρίνει με φάλαινα ή ανθρώπινο μπιμπερό στο βωμό της γυναικείας χειραφέτησης. Και όχι, δεν είμαι καμιά νοικοκυρά που κάθεται στο σπίτι και όλη μέρα βλέπει Μενεγάκη. Είμαι καριερίστρια από τα 18 μου χρόνια, έχω πτυχίο , μεταπτυχιακό , ξένες γλώσσες και άπειρες συμμετοχές σε συνέδρια και σεμινάρια. Και μια δική μου επιχείρηση στα σκαριά.
Σήμερα είμαι αισίως 34 και πριν από έναν μήνα ακριβώς, σε συνεννόηση με τον άντρα μου, αποφασίσαμε να παρατήσω καριέρες και αηδίες και να αφοσιωθώ στο παιδί μου. Και όχι δεν μας παίρνει οικονομικά, δεν έχουμε άλλους πόρους πέρα από τον βασικό μισθό που παίρνει ο άντρας μου. Αλλά έχουμε κάτι άλλο που τα επισκιάζει όλα. Ένα μωρό 6 μηνών που μεγαλώνει αποκλειστικά με το δικό μου γάλα. Και έχω σκοπό να του το προσφέρω για όσο περισσότερο μπορώ.
Προς Θεού, οι μη θηλάζουσες μη με παρεξηγήσετε. Σέβομαι απόλυτα την επιλογή της κάθε γυναίκας για το πως θα θρέψει το παιδί της. Δεν με κάνει καλύτερη μάνα ο θηλασμός, από σένα που δε θηλάζεις. Εγώ επέλεξα αυτόν τον τρόπο και μέχρι στιγμής (με αρκετές δυσκολίες) τα κατάφερα. Αν εσύ επέλεξες το μπιμπερό για το δικό σου παιδί και πάλι μπράβο σου,αν αυτό θεωρείς ότι σε εκφράζει και το θέλεις. Και οι δυο λατρεύουμε τα παιδιά μας και θα δίναμε την ζωή μας για αυτά.
Θα ήθελα να παραθέσω λοιπόν παρακάτω την δική μου οπτική στην κα Αρβανίτη-Σωτηροπούλου (απαντώντας απευθείας σε κάθε παράγραφο) σαν θηλάζουσα μάνα , διότι ένα νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις.
"Σήμερα ευτυχώς και στη Ελλάδα τα Μαιευτήρια είναι ευχάριστοι και κυρίως ασφαλείς -για μάνα και παιδί- χώροι. 
Στο "ασφαλείς χώροι" ίσως να συμφωνήσω, αν και πάλι είναι υποκειμενικό τι θεωρεί ο καθένας ως "ασφαλές". Ασφαλές πχ θεωρεί μια γυναίκα το περιβάλλον του σπιτιού της με τον γιατρό και τη μαία δίπλα της. Η παρουσία μόνο και μόνο ενός έτοιμου χειρουργείου πέντε δωμάτια πιο κάτω δεν με κάνει να νιώθω ασφάλεια.
 Στις περισσότερες περιπτώσεις τοκετού στο σπίτι, είμαι απόλυτα βέβαιη ότι η μαία και ο γιατρός θα δράσουν και θα μεταφέρουν την επίτοκο στο νοσοκομείο πολύ νωρίτερα αν χρειαστεί και δε νομίζω ότι θα περιμένουν να φτάσει ο τοκετός σε σημείο που οι 2 ζωές-μάνας και νεογνού- να κινδυνέψουν. Επειδή όμως δεν είμαι γιατρός και δεν θέλω να μιλάω στον αέρα, καλό θα ήταν η κα Σωτηροπούλου να μας παραθέσει στατιστικά τοκετών στο σπίτι με κακή κατάληξη vs τοκετών σε μαιευτήριο με κακή κατάληξη, για να έχουμε ένα σημείο αναφοράς.
Το κομμάτι "ευχάριστοι" ας μην το συζητήσουμε περαιτέρω. Πόσο ευχάριστο είναι για μια γυναίκα που γεννάει, να της βάζει χέρι όποιος περνάει έξω από το δωμάτιο, να μην την αφήνουν να περπατήσει , να φάει , να την έχουν καλωδιωμένη με ορούς , να της κουβαλάνε ειδικευμένους λες και είναι έκθεμα αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Και πόσο ευχάριστο είναι να της παίρνουν το -υγιές- νεογέννητό της για να το πλύνουν, εξετάσουν και δε ξέρω κ εγώ τι άλλο και να της το φέρνουν 2 και 3 ώρες μετά, αφού το έχει δει όλο το σόι εκτός από αυτήν.
Εγώ έκανα καισαρική (ήταν πραγματικά αναγκαία, το παιδί μου από το πρωί της ίδιας μέρας δεν έδινε σημάδια ζωής και τον πήραμε άρον άρον) και με είχαν δεμένη στο χειρουργικό τραπέζι σαν να ήμουν τρελή. Φυσικά και άρχισα να ωρύομαι μέχρι να με λύσουν. Αισθανόμουν ανήμπορη και αυτό είναι τραγικό.
"Όμως είναι απαράδεκτη αυτή η πλύση εγκεφάλου για τον αποκλειστικό θηλασμό, που έχει καθιερωθεί σαν κυρίαρχη νοοτροπία. Αν και είναι σωστό η γυναίκα να ξεκινήσει το θηλασμό, είναι λάθος να υπερτονίζεται η σημασία του στην εξέλιξη του παιδιού και στο δήθεν δέσιμο με τη μάνα, έτσι που να δημιουργούνται ενοχές στη γυναίκα που δεν έχει αρκετό γάλα, ταλαιπωρείται αφόρητα από τη διαδικασία ή οι επαγγελματικές της συνθήκες δεν επιτρέπουν τη μετατροπή της σε ζωντανό μπιμπερό."


Δεν καταλαβαίνω πως καταλήγει η κα Αρβανίτη-Σωτηροπούλου στο συμπέρασμα ότι ο θηλασμός είναι κυρίαρχη νοοτροπία. Όποια θηλάζει, δε θηλάζει, θέλει ή ήθελε να θηλάσει έχει και από μια ιστορία να διηγηθεί για τον πόλεμο που της έγινε από γυναικολόγους, μαίες, μαιευτήρια , παιδιάτρους , φαρμακοποιούς (η λίστα δεν έχει τελειωμό!) για τον θηλασμό. 

Το πόσες κοτσάνες έχει ακούσει η κάθε μία μας , αν τις συγκεντρώναμε θα φτάναμε στο φεγγάρι και θα γυρνούσαμε!! Δείτε εδώ ενδεικτικά και ελάτε μετά να μου πείτε αν ο θηλασμός είναι ή όχι κυρίαρχη νοοτροπία. Συμφωνώ ότι πολλές γυναίκες νιώθουν ενοχές που δεν θήλασαν, αλλά αυτό είναι δικό τους θέμα ξεκάθαρα. Γιατί θα πρέπει να αφορίζονται αυτές που θηλάζουν επειδή αυτές που δεν θηλάζουν δε μπορούν να έχουν αυτοέλεγχο στα συναισθήματα τους, ποτέ δεν το κατάλαβα. 

Θα ήθελα επίσης να μας διευκρινήσει πως κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι θηλάζουσες γυναίκες ταλαιπωρούνται από τη διαδικασία. Εγώ μια νύχτα, στις αρχές ακόμα, είπα να δώσω ένα μπουκάλι ξένο γάλα, για να δω αν θα κοιμηθεί περισσότερο (σημ το παιδί μου σήμερα είναι 6 μηνών και κοιμάται συνεχόμενο 12ωρο από 2 μηνών, απλά το διευκρινίζω για να προλάβω το επιχείρημα "ότι τα μωρά που θηλάζουν έχουν εξάρτηση, δεν κοιμούνται κοκ). Ακόμα βρίζω. 

Διότι το μωρό σηκώθηκε κλαίγοντας για να φάει, εγώ μισοκοιμισμένη σηκώθηκα, έψαχνα την κατσαρόλα για να βράσω νερό (γιατί ο βραστήρας λέει δεν αποστειρώνει καλά), έπρεπε να περιμένω να βράσει 5-10 λεπτά , μετά να κρυώσει , μετά να βάλω την σκόνη , να διαλυθεί καλά και να ταϊσω το μωρό. Που στο μεταξύ είχε πλαντάξει. Και εγώ είχα χάσει τον επόμενο ύπνο μου για πάντα.Ενώ αυτό που έκανα συνήθως ήταν μόλις ξυπνούσε, τον έβαζα στο στήθος μισοκοιμισμένο , ξαπλώναμε μαζί, εγώ κοιμόμουν (μην ακουσω καμιά βλακεία ότι θα πλακώνα το μωρό , παρακαλώ αν κάτι τέτοιο ειπωθεί να συνοδευτεί από σχετικά στατιστικά στοιχεία -πρόσφατα φυσικά, όχι του προηγούμενου αιώνα), έτρωγε και κοιμόμασταν και οι δύο αμέσως. Από ένα σημείο και μετά μάλιστα, δεν είχα ανάμνηση από το βράδυ όταν ξυπνούσαμε,το αντιλαμβανόμουν σαν μια συνεχόμενη διαδικασία

Σε ότι αφορά την επαγγελματική ζωή, θα σας πω μια λέξη : θήλαστρο. Αν κάποια ήθελε και θέλει να τον συνεχίσει, τρόπος υπάρχει. Αν πάλι όχι, είναι απόλυτα σεβαστό, εξάλλου κάθε διάστημα θηλασμού , είναι καλύτερο από το καθόλου.

"Πραγματικά ο θηλασμός είναι ιδανικός για μια γυναίκα, που δουλεύει στα χωράφια κι έχει το μωρό να κοιμάται κάτω από το δένδρο. Αν το γάλα είναι αρκετό και η διαδικασία όχι επίπονη (τις περισσότερες φορές ο πόνος και η ταλαιπωρία είναι δεδομένες) ειδικά σήμερα που το γάλα είναι ακριβό, ο θηλασμός συμφέρει για όσο διάστημα η μητέρα μένει μακριά από τη δουλειά της, δηλαδή μάξιμουμ 4 μήνες και ανάλογα με τον εργοδότη. Οι γελοιότητες τηλεοπτικών παρουσιαστριών που 20 μέρες μετά τη γέννα, εργαζόμενες στο πλατό διακήρυτταν με θράσος ότι εξακολουθούν να θηλάζουν είναι ένα απλό σύμπτωμα της γενικευμένης παράκρουσης γύρω από το θέμα."
Δηλαδή ο θηλασμός για ένα στέλεχος πολυεθνικής που καλείται να βγάλει γάλα μάξιμουμ 2 φορές εντός της ημέρας για ένα 40λεπτο επίσης μάξιμουμ τι πρόβλημα αποτελεί ? Μήπως ότι χαλάει το lunchbreak και το μανικιούρ που θα γινόταν σε εκείνο το διάλλειμμα? Και εγώ πραγματικά απορώ...Ποια γυναίκα έχει την ψευδαίσθηση ότι θα γεννήσει και θα πηγαίνει ανέμελη σε lunchbreaks και μανικιούρ έχοντας μωρό 2-3 και βάλε μηνών? Θηλάζει δε θηλάζει? Και όλη αυτή η παράκρουση διαρκεί μέχρι το μωρό να γίνει 6 μηνών και να αρχίσει τις στερεές. Διότι τότε ακόμα και το στέλεχος, θα μπορεί να αφήνει σε αυτόν που προσέχει το μωρό τα φρούτα για το πρωί και μετά τα λαχανικά για το μεσημέρι και να θηλάζει πρωί νωρίς, απόγευμα και βράδυ. Και να πηγαίνει άνετα για το ρημάδι το lunchbreak που στο όνομα της γυναικείας χειραφέτησης δεν δύναται να θυσιάσει ούτε για 6 μήνες από τη ζωή της............
Η διαδικασία είναι επίπονη -και αυτό το επισημαίνω για να μην τρομάξουν οι μέλλουσες μάνες- μόνο αν δεν δοθούν σωστές οδηγίες. Εγώ ποτέ δεν είχα πληγωμένες θηλές, ποτέ δεν πόνεσα, ποτέ δεν ταλαιπωρήθηκα. Πήρα σωστές οδηγίες από τον παιδίατρό μου που είναι σύμβουλος γαλουχίας και τον οποίο φρόντισα να καλέσω με το που βγήκα από την κλινική για να εκτιμήσει τον τρόπο που θηλάζω. Δεν περίμενα να περάσουν 20 και 30 μέρες, γιατί αν έκανα κάτι λάθος, αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα ματωμένες κα πληγωμένες θηλές. Ο ΘΗΛΑΣΜΟΣ ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ.ΤΕΛΕΙΑ.
"Πράγματι στους 3 πρώτους μήνες ο θηλασμός είναι η ασφαλέστερη και φθηνότερη λύση, αν η μητέρα νιώθει ευχάριστα με τη διαδικασία, δε ντρέπεται να θηλάζει δημόσια, ή δεν έχει ζωή έξω από το σπίτι. "
Ο θηλασμός είναι η ασφαλέστερη και φθηνότερη λύση για όσο επιθυμούν μάνα και βρέφος. Πραγματικά μέχρι σήμερα δεν έχω γνωρίσει μάνα που να μην νιώθει ευχάριστα με την διαδικασία και εάν κάποια έχει αρνητικά συναισθήματα όταν θηλάζει το παιδί της, καλό θα ήταν να μας πει από που πηγάζουν. Γιατί δε μπορώ να φανταστώ ποια μάνα έχει στο στήθος το σπλάχνο της, το κομμάτι που κουβαλούσε μέσα της 9 μήνες και πόνεσε για να το φέρει στον κόσμο και δεν της αρέσει που το έχει στο  στήθος της και το θρέφει

"Γιατί πρακτικά, όλοι όσοι απαιτούν τον αποκλειστικό θηλασμό πρέπει να υπολογίσουν πόση προσωπική ζωή έχει μια γυναίκα, που ανά 3 ώρες, καλείται να θηλάζει τουλάχιστον επί 1 ώρα!! και μάλιστα όταν υπάρχει και άλλο παιδί να φροντίζει στο ίδιο σπίτι."

Θα σας πω εγώ πόση προσωπική ζωή έχω. Έχω προσωπική ζωή από τότε που το παιδί μου ήταν 10 ημερών. Και όταν τον είχα μαζί μου και όταν τον άφηνα στις γιαγιάδες. Έβγαινα και βγαίνω για καφέ, φαγητό, ποτό, πάω κάθε μέρα γυμναστήριο για 2 ώρες, κάνω μακινιούρ, πεντικιούρ, ανταύγιες στα μαλλιά μου, έχω χρόνο να ασχοληθώ με τον άντρα μου και με την επιχείρηση που στήνω! Φυσικά τρέχω πολύ παραπάνω καθημερινά απ'ότι πριν κάνω παιδί, αλλά γι΄αυτό δεν φταίει ο θηλασμός. Ένα βρέφος 6 μηνών έχει συναισθηματικές ανάγκες, κοινώς θέλει τη μάνα του και είμαι εκεί για αυτόν όσο και όποτε θέλει. Αλλά είμαι εκεί και για μένα, για να νιώθω καλά, να είμαι όμορφη, να έχω αυτοπεποίθηση για να μπορώ να γίνω καλή μάνα για το παιδί μου.

Αλλά πραγματικά απορώ κα Αρβανίτη μου...Τι ακριβώς προσωπική ζωή μου προσφέρει η φόρμουλα όταν για να βγω  πρέπει να  κουβαλήσω μωρό , αλλαξιές, μπιμπερό αποστειρωμένο, ταπεράκι με σκόνη γάλακτος, βρασμένο και αποστειρωμένο νερό, να βρω καθαρό μέρος να τα ακουμπήσω εκεί που θα πάω , να βγάλω όλα αυτά τα τσιμπράγκαλα για να το ετοιμάσω, να είμαι τυχερή και να μη κλαίει το μωρό, να είναι εκεί κάποιος να μου το κρατήσει αν ωρύεται στο καροτσάκι , αλλιώς να πρέπει να το αφήσω να ωρύεται για να ετοιμάσω το γάλα του , ενώ θα μπορούσα απλά να πάω σε μια γωνίτσα ήσυχα(αν ντρέπομαι) να βάλω το μωρό στο στήθος και να πιει έτοιμο, αποστειρωμένο και στη σωστή θερμοκρασία το γάλα του?

Θέλετε να μου πείτε πως ένα παιδί που τρέφεται με φόρμουλα τρώει ανά μεγαλύτερα διαστήματα? Δηλαδή πχ ανά 4 ή 5 ώρες? Δηλαδή ένα βρέφος 2 ή 3 μηνών κάνει λιγότερα από 6 γεύματα ημερησίως με φόρμουλα? Το θεωρώ λίγο υπερβολικό.

Επίσης 1 ολόκληρη ώρα θηλάζουν οι γυναίκες τις πρώτες 6 εβδομάδες ζωής του βρέφους, τότε που η χωρητικότητα του στομάχου του μωρού , καθώς και οι αδύναμες (αρχικά) θηλαστικές του κινήσεις καλούνται να ωριμάσουν. Προσωπικά σας διαβεβαιώ ότι με το που κλείνουν οι 6 αυτές εβδομάδες, η πλειοψηφία των βρεφών μειώνει δραματικά τον χρόνο συνολικού θηλασμού και φτάνει κατά προσέγγιση να θηλάζει από 5 έως 15 λεπτά στην ηλικία των 6 μηνών. Προσωπικά μου παίρνει περισσότερη ώρα να δίνω το γάλα μου με το μπιμπερό , παρά από το στήθος. Για το άλλο παιδί δεν έχω να επιχειρηματολογήσω κάτι σχετικό , παρά μόνο ότι οι πρόγονοί μας, ακόμα και σε κοντινές δεκαετίες, μεγάλωναν μίνιμουν 5 παιδιά. Και μια χαρά τα κατάφερναν.
"Η λύση που προτείνεται να μαζεύουν με το θήλαστρο γάλα για τις περιπτώσεις, που πρέπει να βγουν από το σπίτι είναι εφικτή μόνο στη μειοψηφία των γυναικών, που παράγουν τόσο γάλα, ώστε σε παλιότερες εποχές θα μπορούσαν να το διαθέτουν -συχνά επ’ αμοιβή- σαν “παραμάνες” στις λιγότερο τυχερές που πάντα ήταν η πλειοψηφία."
Αν μόνο μια μικρή μεοψηφία γυναικών είναι ικανή να συλλέξει γάλα με το θήλαστρο, τότε πως εξηγείται τα τεράστια ετήσια κέρδη των εταιρειών που ασχολούνται μόνο με τα προϊόντα συλλογής μητρικού γάλακτος? Και τα εκατομμύρια γυναικών που ανταλλάσουν καθημερινά απόψεις για την άντληση μητρικού γάλακτος ανά την υφήλιο? Και αυτή η μειοψηφία στην οποία αναφέρεστε, σε τι ποσοστά ανέρχεται και κυρίως συγκρινόμενη με τι είναι μειοψηφία?

Επέλεξα να σχολιάσω τα κομμάτια που αφορούσαν αποκλειστικά τον θηλασμό όχι το σύνολο του κειμένου, που πάνω κάτω κυμαίνεται στο ίδιο απαράδεκτο ύφος. Όπως η κα Αρβανίτη προτρέπει τις μέλλουσες μάνες "Σαν γιατρός και γυναίκα θα είχα να προτείνω στους τυχερούς νέους γονείς, να μην αρπάζονται απ’ τον Τσελεμεντέ του Ίντερνετ και τις απόλυτες αλήθειες των λάιφ στάιλ για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους" και εγώ με την σειρά μου, σαν θηλάζουσα μάνα θα σας πρότεινα να μην ακούτε τον καθένα επειδή στο τοίχο του κρέμεται ένα χαρτί που γράφει "γιατρός" , γιατί να είστε βέβαιες ότι αυτός ο ίδιος πάει κάθε χρόνο στις Μπαχάμες και σε άλλο εξωτικά μέρη δωράκι από την εταιρεία της οποίας το γάλα σας σύστησε ως "ειδικό" για το δικό σας το μωρό.Και όχι , δεν είμαι κολλημένη με τον θηλασμό, όποιος θέλει να δώσει φόρμουλα , το ξαναλέω, καλά κάνει,αλλά να το κάνει γιατί το επέλεξε αυτός , ύστερα από ζύγιση των υπέρ και των κατά και των δύο μεθόδων διατροφής!

Και ΑΡΚΕΤΑ πλέον με την ημιμάθεια γύρω από τον αποκλειστικό θηλασμό!


Friday, April 19, 2013

Δε θέλω το παιδί μου να γίνει ελληνάρας

Το σημερινό κείμενο το έγραψα με αφορμή διάλογο που είχα με χαρακτηριστικό εκπρόσωπο του είδους "homo μπετόβλακους" , τον γνωστό σε όλους μας μπετόβλακα ελληνάρα που τα ξέρει όλα και έχει άποψη για τα πάντα. Γιατί σαν κι αυτόν η μάνα του δεν έκανε εξυπνότερο και ομορφότερο, πράγμα που φρόντιζαν να του το υπενθυμίζουν με κάθε ευκαιρία , ακόμα και όταν έγραφε το "βλάκας" ανορθόγραφα. Τώρα πως μπορεί να γράψει κάποιος το "βλάκας" ανορθόγραφα, τι να σας πω. Το προσπάθησα αρκετή ώρα και δε μπόρεσα να το γράψω ανορθόγραφα.

Ο διάλογος που είχα με τον μπετόβλακα ήταν άνευ σημασίας (όπως και αυτός εξάλλου) , αλλά αποτέλεσε food for thought για το πως θέλω να μεγαλώσω τον Δύσκολο Πελάτη. Φυσικά και λατρεύω το παιδί μου, φυσικά και το θεωρώ το ομορφότερο στον κόσμο. Φυσικά και νομίζω πως έχω γιο τον κλώνο του Steve Jobs ή του Αϊνστάιν επειδή με κοίταξε στα μάτια και μου έκανα "αααααααααααααααααα" τσιρίζοντας (μόνο το δικό μου το παιδί αυτά, Χριστέ μου θα με κοροϊδεουν από δω μέχρι το Κάιρο). Φυσικά και νομίζω πως ο γιος μου θα γίνει ολυμπιονίκης (δεν αποφάσισα ακόμα σε πιο άθλημα) επεδή πιάνει τα πόδια του και τα βάζει στο στόμα του. Και εδώ κάπου σταματάω γιατί θα με πετροβολήσετε , το νιώθω.

Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι πως ότι κι αν πιστεύω για τον Δύσκολο Πελάτη, όσο αδυναμία και να του έχω, θα του κόψω τα πόδια , εάν δε μάθει να σέβεται. Και -ορθώς- θα μου πεις "αυτά ξεκινάνε από το σπίτι" και θα συμφωνήσω μαζί σου. Όλα αυτά αφορούν μια μαγιά που δίνουμε μέχρι να φύγουν από την "φωλιά", μέχρι δηλαδή να αρχίσουν οι συναναστροφές με άλλα παιδιά και ενηλίκους, κοινώς με άλλες κουλτούρες, λογικές , διαπαιδαγωγήσεις. Μετά η δουλειά του γονιού είναι ακόμα πιο δύσκολη, αν σκεφτείς πως πρέπει να του μάθεις να φιλτράρει όλες τις μαλακίες που ακούει και βλέπει έξω από τη φωλιά.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα τον μπετόβλακα. Ξεκίνησα που λέτε εγώ διάλογο με κάποιον (όχι τον μπετόβλακα) και είχαμε μια πολιτισμένη-το τονίζω- διαφωνία. Διαφωνούσαμε , αλλά πολιτισμένα και επικοδομητικά. Θεώρησε λοιπόν ότι πρέπει να χωθεί να μην πω σαν τι στη συζήτηση και να κάνει τον δικηγόρο. Και επειδή τον έβαλα στη θέση του , με έντονο και αυστηρό ύφος, αλλά πολιτισμένα και χωρίς προσβολές, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έχω κόμπλεξ κατωτερότητας. Εκεί κάπου είπα πως είναι μάταιο, η χώρα θα συνεχίσει να βουλιάζει στο διηνεκές.

Ποιος σε κάλεσε στην κουβέντα κουκλίτσε μου, μου λες? Και ποιος ζήτησε την -ανορθόγραφη και χωρίς τόνους γνώμη σου- ?

Γιατί αγαπητέ αναγνώστη, ο μπετόβλακας ελληνάρας είναι ο τύπος που ψηφίζει χρυσή αυγή γιατί του φταίνε οι μετανάστες για τα στραβά του, διατυμπανίζει με κάθε ευκαιρία ότι "όταν εμείς οι Έλληνες κάναμε τον Παρθενώνα, οι ξένοι έτρωγαν χουρμάδες, μπανάνες και διάφορα εξωτικά ζαρζαβάτια και φρούτα κρεμασμένοι από τα δέντρα", μιλάει για τον ελληνικό πολιτισμό και την ιστορία, αλλά γράφει το "διαδώστε το" με όμικρον και κεφαλαία για να κάνει εντύπωση (ΔΙΑΔΟΣΤΕ ΤΟ) στο facebook. Και αν τον ρωτήσεις τι έγινε ρε παλίκαρε στις 28 Οκτώβρη , θα σου πει ότι ο Λεωνίδας μπήκε στις Θερμοπύλες με τους 300. Και αν δεν είχε δει και την ταινία "300" με τον παίδαρο τον Τζέραντ τον Μπάτλερ, σιγά μην ήξερε ότι ήταν τρακόσιοι. Τους υπολόγιζε πάνω κάτω από 200 ως 500, εξαρτάται πόσων βαθμών μπετόβλακας είναι και ο συνομιλητής που έχει απέναντι του.Πάλι καλά που δεν περιμένει να δει τον Λεωνίδα να κατεβαίνει στο Σύνταγμα και την Παραλιακή με τους 300 για παρέλαση κάθε 28η Οκτωβρίου.

Είναι ο τύπος που φοράει κασκορσέ (είδατε άμα είσαι ελληνίδα μάνα τι λέξεις ξέρεις?) το καλοκαίρι, παντόφλα λαστιχένια , καπέλο τζόκευ με κέντημα "Αναρτήσεις Ζυγοστάθμιση ο Στελλάρας", καπνίζει , πίνει φραπεδιά φυσικά (αν και τελευταία το εξελιγμένο μοντέλο μπετόβλακα παραγγέλνει και φρέντο γιατί κάπου διάβασε ότι είναι της μόδας) και φωνάζει μονίμως για να κάνει εντύπωση.Αν είναι δε και οικογενειάρχης, την έκατσες την βάρκα. Αραδιάζουν τα φωνακλάδικα κουτσούβελα στην παραλία, με όλο τον εξοπλισμό (κουβάδες φτυαράκια, φαγάνες, μπετονιέρες, γερανούς , την μπάρμπι γοργόνα) και αυτά θεωρούν ότι πρέπει να χτίσουν εσένα , αντί για κάστρα στην άμμο. Και αν τολμήσεις να ανοίξεις το στόμα σου να διαμαρτυρηθείς, σε πήρε και σε σήκωσε "μωρή αγ*μ*τη που βρήκες να τα βάλεις με τα καημένα, παιδάκια είναι , πρέπει να παίξουν" και "ένα μπάνιο ήρθαμε να κάνουμε, θα μας το βγάλεις ξυνό" και "Γιάννηηηηηηηηηηηηηηηηηη, έλα να φας τώρα είπααααααααααααααααααα, θα κρυώσουν οι κεφτεδες, όλο το πρωί ζύμωνα για να έχετε φαϊ αχάριστα, τα παιδάκια στην Αφρική δεν έχουν να φάνε, Γιααααααααααάννη είπααααααααααα, εεεεεεεεεεεεεελαααααα". Και κάπου εδώ βγάζεις την καραμπίνα και τους γαζώνεις πατόκορφα μάνα, πατέρα , γιαγιά , κουτσούβελα και την θεία τους την Λία που λένε και τα Ημισκούμπρια.

Στο θέμα μας λοιπόν, κάθησα και σκέφτηκα από το πρωί πως θα ήθελα να μεγαλώσω τον Δύσκολο Πελάτη. Θέλω να του μάθω να υπερασπίζεται τον εαυτό του, να μην τον καβαλάνε και τον εκμεταλλεύονται,αλλά παράλληλα θέλω να μάθει να διαφωνεί με κόσμιο τρόπο. Να συζητάει και να επιχειρηματολογεί πολιτισμένα. Χωρίς φωνές, μαγκιές και νταηλίκια. Και να μάθει να υποχωρεί όταν χάνει,ιδανικά ζητώντας συγνώμη από τον συνομιλητή του.Θέλω να του μάθω να μην πετάει τα σκουπίδια του από το παράθυρο. Να δίνει την σειρά του στο ταμείο σε ανθρώπους με μωρά, ηλικιωμένους και έγκυες.

Προχθές πήγα σ'αυτό το πολυκατάστημα (αυτό που το τραγουδάει η Στανίση) να πάρω πραγματάκια για την βάφτιση του Δύσκολου Πελάτη. Είχα που λέτε ένα καρότσι γεμάτο. ¨Ημουν άνευ Δύσκολου Πελάτη και πίσω μου ήταν μπαμπάς με κοριτσάκι 7 μηνών και επίσης γεμάτο κορίτσι. Θημήθηκα την ανυπομονησία του Δύσκολου Πελάτη στα ταμεία και τις τσιρίδες του και θεώρησα σωστό να πω στον άνθρωπο να περάσει. Πάει και τελείωσε, έχει προτεραιότητα, είχε μωρό παιδί που δεν έχει υπομονή να περιμένει. Μου λέει ο χριστιανός "μα και εμείς γεμάτο καρότσι έχουμε". Δεν πειράζει. Πρέπει να περάσει , τελεία, πίριοντ. Η κοπέλα στο ταμείο σταυροκοπιόταν γιατί λέει "πρώτη φορά βλέπω 2 ανθρώπους να συνεννοούνται πολιτισμένα. Συνήθως για τη σειρά πέφτει ξεμάλλιασμα". Που καταντήσαμε. Να θεωρούμε το αυτονόητο εξαίρεση και φωτεινό παράδειγμα και να το επαινούμε. Τζίζους.

Αυτά θέλω να παλέψω να του μάθω. Να σέβεται,να επιχειρηματολογεί και να δίνει πρώτος το παράδειγμα. Όπως φυσικά και εμείς. Γιατί τελικά το παιδί αντιγράφει εμάς. Αν εμείς πετάμε το πλαστικό ποτήρι από το παράθυρο,μουτζώνοντας τον μαλάκα πίσω μας που διαμαρτύρεται γιατί του ήρθε στα μούτρα (κάμπριο μου ήθελες ελληνάρα πανάθεμά σε), το ίδιο θα κάνει και ο Δύσκολος Πελάτης.

Δεν θέλω που λέτε να κάνω τον γιο μου ελληνάρα. Και  θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να το καταφέρω.

PS: Ο μπετόβλακας ξεπέρασε κάθε μου προσδοκία. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κλείνομαι μέσα στο σπίτι μετά τις 8-9, γιατί έχω προβλήματα και κόμπλεξ κατωτερότητας και είμαι στο facebook. Το 6 μηνών μωρό μου ούτε του πέρασε από το μυαλό (μυαλό λέμε τώρα)

Thursday, April 18, 2013

Ταμπεραμέντο ή αλλιώς τενόρος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι

Νομίζω θα έχετε καταλάβει μέχρι σήμερα γιατί ονόμασα το παιδί μου Δύσκολο Πελάτη. Γιατί είναι όνομα και πράγμα Δύσκολος Πελάτης. Δε μπορώ να θυμηθώ πότε και πως μου κατέβηκε και τον είπα έτσι, το μόνο που θυμάμαι είναι να λέω μια μέρα στη μάνα μου, ανάμεσα σε τσιρίδες, με τηλεβόα (φφςςς φςςςς τεστ δοκιμή) μπας και με ακούσει "Πολύ δύσκολο πελάτη αποκτήσαμε".  Ανάθεμα άμα με άκουσε , θα σας γελάσω και δεν το θέλω.

Το παιδί μου όπως σας ξαναείπα κάνει ότι γουστάρει. Και όχι , δεν το κακομαθαίνω, δεν το αφήνω να με καβαλάει, σαν να σας βλέπω από μια γωνιά έτοιμους να με μαλώσετε. Έκανε ότι γουστάρει από την ώρα που ήταν στην κοιλιά μου. Ας πούμε, είχε κατσικωθεί δεξιά πάνω ψηλά κάτω από το δεξί πλευρό και κλώτσαγε το πνευμόνι μου. Επίσης, είχε χωμένα τα μούτρα του 9 μήνες στον πλακούντα και ας πάλευε ο ντόκτορας με τον υπερσύγχρονο τρισδιάστατο υπέρηχο να τον βγάλει φωτογραφία να τον έχουμε. Αυτός δεν γούσταρε. Και μάλιστα μια φορά τον μούτζωσε κιόλας. Αλήθεια σας λέω, σήκωσε το χέρι με ανοιχτά δάχτυλα και μούτζωσε τον ντόκτορα. Και αυτός ο κακομοίρης καλή του ώρα είπε "αχ ωραία, τσεκάραμε ότι έχει 5 δαχτυλάκια". Τι να σου κάνει ο φουκαράς . Του έλεγε "γύρνα παοκτσάκι μου να δούμε" και αυτός τίποτα. Σιγά μη χαλούσε την ησυχία του.Πως δεν μας έκανε και κανένα κωλοδάχτυλο ακόμα αναρωτιέμαι.

Διάβαζα λοιπόν διάφορα όταν ήμουν έγκυος. Ότι το μωρό το δημιουργείς εσύ, ότι είναι όπως το μάθεις μπλα μπλα μπλα μπλα. Μάλλον αυτοί που τα έγραφαν αυτά δεν έχουν περάσει ένα 24ωρο με τον Δύσκολο Πελάτη.Δηλαδή και όσοι προσπάθησαν να μείνουν και ένα δίωρο τρίωρο μαζί του , μου τον έδιναν πίσω με ευγενικό τρόπο "αχ τι καλός που είναι , το γλυκούλι μου" και από μέσα τους είμαι σίγουρη πως σκέφτονταν που θα βρουν εξορκιστή να μου προτείνουν. 

Από την αρχή έδειξε το ταμπεραμέντο του. Σας είπα ήδη πως μόνο αυτός ακουγόταν στον θάλαμο (το δωμάτιο μου ήταν ακριβώς απέναντι). Δε θα ξεχάσω μια μέρα, ενώ ήταν ώρα επισκεπτηρίου, μπαίνει μέσα μια νεαρή κακομοίρα μαία με τρόμο στα μάτια της σέρνοντας πίσω της το ταψάκι με τον Δύσκολο Πελάτη (τι κακό και αυτό να τα γυρνάνε σε πυρέξ λες και είναι κοτόπουλα ψητά) και μου λέει επί λέξη "Κα Κισκιδίνογλου πάρτε το γιο σας, δεν ξέρω τι να τον κάνω". Το παιδί μου ήθελε τη μάνα του. Τσίριζε ασταμάτητα, δεν ησύχαζε ότι και να τον κάνανε και μόλις ήρθε απλά ηρέμησε. Θα μου πείτε αυτό είναι το φυσιολογικό  και θα συμφωνήσω αγαπητέ αναγνώστη. Γι'αυτό και εγώ δεν την ψυλλιάστηκα. Γιατί , τι ποιο φυσιολογικό για το βρεφάκι που θέλει τη μάνα του, ε? Αμ δε σου τα 'πανε καλά...

Από τότε, κάθε μέρα απλά μου επιβεβαιώνει πως ότι είναι , γεννήθηκε με αυτό, δεν έγινε στην πορεία. Και έχω να σου δώσω ουκ ολίγα παραδείγματα:
  • Από 5 ημερών μωρό μου έφτυνε την πιπίλα στα μούτρα. Και δεν την δοκίμασα πχ όταν ήταν μεγαλύτερος και είχε μάθει το στήθος. Ήταν ακριβώς 5 ημερών και απλά μου την έφτυνε
  • Αν τον έβαζα στο αριστερό πλευρό κοιμισμένο με έπαιρνε και με σήκωνε. Ήθελε μόνο στο δεξί. Αυτό ας πούμε εγώ του το έμαθα, όχι πες μου???
  • Όταν είναι κατουρημένος γίνεται ο κακός χαμός. Τον ακούνε και στη στρατόσφαιρα. Αν πάλι είναι χεσμένος, ούτε που ασχολείται. Μπορεί να μείνει χεσμένος για πάντα και να μη βγάλει κιχ. Η πεθερά μου λέει ότι μάλλον τα τσίσα τον κρυώνουν και τα κακά τον ζεσταίνουν. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.
  • Θέλει να τρώει υφάσματα. Αλλά όχι ότι να 'ναι. Πχ τα μάλλινα τον χαλάνε, τα φτύνει. Έχει προτίμηση στα βαμβακερά. Σατέν και μεταξωτά να σου πω την αλήθεια μου, δεν δοκίμασα.Μάλλον γέννησα τον Κωστέτσο και δεν το ξέρω.
  • Ήθελε τα σεντόνια του ζεστά. Να σας περιγράψω σκηνή απείρου κάλλους με μένα ζόμπι από την αϋπνια , να τον έχω στην αγκαλιά μου με το ένα χέρι και με το άλλο να σιδερώνω τα σεντόνια του για να είναι ζεστά και ξυπνήσει. Ούτε η Lady Gaga σε τουρνέ τέτοιες απαιτήσεις.
  • Μου έφτυσε μια ωραία μέρα και τα μπιμπερό στα μούτρα. Ενώ μέχρι 4 μηνών έβγαζα με το θήλαστρο και του δίνανε οι γιαγιάδες όταν έλειπα, μια μέρα μας το πέταξε και δεν μπορέσαμε να τον ξεγελάσουμε με τίποτα. Βρε τι θηλές άλλαξα, τι της ζέστανα πριν, τίποτα. Πήρε κατευθείαν εκπαιδευτικό ποτηράκι , το οποίο μάλιστα κρατάει μόνος του και πίνει, δε θέλει να του το κρατάμε εμείς
  • Όταν τρώει κρέμα, θέλει να μου κρατάει το χέρι με το οποίο κρατάω το κουτάλι και να το βάζει μόνος του στο στόμα. Μια μέρα του έδωσα το κουτάλι να το κρατήσει μόνος του. Φαντάζεστε τι μπορεί να έγινε. Μισή μέρα του έβαζα ορό για να φύγει το μήλο-αχλάδι από τα ρουθούνια του.
  • Όταν αργώ να του βάλω στο στόμα την επόμενη κουταλιά, σηκώνει το χέρι να τραβήξει το κουτάλι και ταυτόχρονα φωνάζει επειδή αργώ. Δεν υπερβάλλω, το έχω και σε βίντεο αν δεν με πιστεύετε.
  • Από τα παιχνίδια του θέλει μόνο το μπλε Ελμο που μουλιάζει στα σάλια και μια φουξ μαϊμού που είναι πιο μεγάλη από αυτόν. Όλα τα άλλα τα πετάει κάτω. Δεν τολμώ καν να σκεφτώ τι θα γίνει μόλις αποκτήσει πλήρη αντίληψη και αρχίζει να διαλέγει μόνος του.
Αυτά τα λίγα παραδείγματα που σας έδωσα, με έκαναν και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι γεννιέσαι , δεν γίνεσαι. Σίγουρα διαμορφώνεσαι , αλλά νομίζω ότι η αρχική πάστα υπάρχει και εσύ σαν γονιός απλά την πλάθεις.

Τελευταία ανακάλυψε και την φωνή του και τσιρίζει όχι μόνο για να απαιτήσει κάτι, αλλά γιατί του αρέσει. Μάλιστα παίζει και με τις εντάσεις και τις χροιές και εκεί που τσιρίζει χαμηλόφωνα από μέσα του , σηκώνει σταδιακά την ένταση και το τερματίζει. Σαν τενόρος. Και μετά γελάει.

Και εγώ αναρωτιέμαι...τελικά τι γέννησα, τον Κωστέτσο ή τον Φραγκούλη? Λες να μου γεννήθηκε τενόρος? Γιατί αν μου γεννήθηκε Κωστέτσος....τεσπά, τι να κάνω παιδί μου είναι!

ΥΣΤ: Μάνα που πιστεύεις ότι κακομαθαίνεις το παιδί σου, είμαστε μαζί σου!!! Την επόμενη φορά που θα σε καπελώσει με το καρότο-πατάτα-κολοκύθι (ένα δίκιο εδώ που τα λέμε μεταξύ μας το έχουν, τη δοκίμασες ποτέ αυτή την αηδία?) πάρε μια ανάσα και σκέψου ότι δε φταις εσύ....ο Ερμής ο ρημάδης πάλι ανάδρομος είναι.

Tuesday, April 16, 2013

Ελλάδα 2013 - Ο θηλασμός στο εδώλιο του κατηγορουμένου

Το παρακάτω θέμα δημοσιεύτηκε αυτούσιο στο www.tvxs.gr  και αφορά απόφαση δικαστηρίου που ουσιαστικά θα οδηγήσει μητέρα και 16 μηνών παιδί σε πρόωρο αποθηλασμό, χρησιμοποιώντας μάλιστα τι θεϊκό επίχειρημα "ότι το παιδί δεν έχει ανάγκη πλέον τον θηλασμό , είναι 16 μηνών". Ενημερωθείτε , θυμώστε και ελάτε όλοι μαζί να σκεφτούμε έναν τρόπο να αντιδράσουμε. Γιατί από εμάς τους λίγους πρέπει να ξεκινήσει να αλλάζει 
το κατεστημένο


Σας γράφω γιατί είμαι οργισμένη. Οργισμένη γιατί δεν μπορώ να προστατεύσω το παιδί μου από την αυθαιρεσία και την αλλοπρόσαλλη βούληση της δικαστικής εξουσίας, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από μια δικαστική απόφαση που επιτάσσει άμεσα και βίαια τη διακοπή του θηλασμού ενός μωρού. Η απόφαση αυτή που εκδόθηκε παραμονές Πρωτοχρονιάς αναφέρει στο σκεπτικό της ότι πρόκειται για ένα μωρό 16 μηνών που θηλάζει καθημερινά και μολονότι αναγνωρίζει τις ιδιαίτερες συνθήκες του θηλασμού, εν τούτοις το εξαναγκάζει σε απότομο αποθηλασμό, καθώς επιτάσσει άμεσα τον αποχωρισμό του από τη μάνα του για μια εβδομάδα από την Πρωτοχρονιά. Και η απόφαση συνεχίζει με μία εβδομάδα το Πάσχα και δύο εβδομάδες το καλοκαίρι στερώντας το δικαίωμα στον θηλασμό σε ένα μωρό κάτω των δύο ετών. Ουσιαστικά ένας δικαστής αποφασίζει αυθαίρετα και φασιστικά: «δεν χρειάζεται το μωρό μητρικό γάλα και εσύ μάνα σταμάτα να το θηλάζεις, γιατί εγώ λέω ότι το μωρό πρέπει να σταματήσει να θηλάζει» παραγνωρίζοντας και καταπατώντας ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.

Η πολιτεία αγνοεί προκλητικά το ανθρώπινο δικαίωμα στον θηλασμό. Όχι μόνο δεν το έχει κατοχυρώσει νομοθετικά αλλά και η ίδια έρχεται να το καταπατήσει. Αναφαίρετο δικαίωμα του παιδιού η επικοινωνία του με τον πατέρα, αλλά πως μπορεί αυτό το δικαίωμα να διαφυλαχθεί χωρίς να παραβιάζεται και το ανθρώπινο δικαίωμα στον θηλασμό, το δικαίωμα στην ψυχοσωματική υγεία; Ως πότε θα μένουμε απροστάτευτοι μπροστά στη βιαιότητα του συστήματος; Δεν είμαι μοναδική περίπτωση. Θηλάζουσες μητέρες σε αίθουσες δικαστηρίων λοιδωρούνται γιατί απλώς επιτελούν το μητρικό τους καθήκον και δικαίωμα. Η άγνοια, η εγληματική άγνοια αυτού του τόπου είναι εξωφρενική!
Και το ερώτημα που με βασανίζει είναι γιατί πρέπει να σταματήσω τον θηλασμό του παιδιού μου, όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά θηλασμό για τουλάχιστον δύο χρόνια; Αν σταματήσω να δίνω στο παιδί μου το μητρικό γάλα, αυτό κινδυνεύει από λοιμώξεις, όπως γαστρεντερίτιδες, πνευμονία και ωτίτιδες, άσθμα, παχυσαρκία, διαβήτη, υπέρταση, καρκίνους, ενώ εγώ η ίδια κινδυνεύω από καρκίνο του μαστού και των ωοθηκών, οστεοπόρωση σε μεγάλη ηλικία, από διαβήτη, υπέρταση και υπερλιπιδαιμία. Πρέπει λοιπόν να υπακούσω σε μια δικαστική απόφαση που θίγει κατάφορα τα δικαιώματα του παιδιού μου; Αυτή η απόφαση με θίγει ως μητέρα, ως γυναίκα, ως άνθρωπο!
Τα ερωτήματα που γεννιούνται είναι πολλά. Πώς είναι δυνατον να διαπράττεται ένα ακόμη έγκλημα κατά του ανθρώπινου είδους και εμείς να μένουμε αδιάφοροι; Πώς είναι δυνατόν η άγνοιά μας να κάνει τόσο κακό στα σπλάχνα μας; Πώς είναι δυνατόν να αφήνουμε άλλους να εκμεταλλεύονται την απάθειά μας και να κάνουν απροκάλυπτες επιθέσεις στα παιδιά μας;
Ο θηλασμός είναι κάτι το φυσικό όχι ουτοπικό. Και όμως για την ελληνική πραγματικότητα τείνει να γίνει ένα φαινόμενο σπάνιο με τα ποσοστά θηλασμού να είναι απογοητευτικά μικρά. Η Ελληνίδα μάνα που θηλάζει περιθωριοποιείται, χαρακτηρίζεται γραφική. Και όμως μια μάνα μπορεί να θηλάζει να είναι σύγχρονη, να εργάζεται, να διατηρεί τη γυναικεία της ταυτότητα. Αλλά ενώ θέλει, όχι μόνο δεν βρίσκει υποστήριξη αλλά πολλά είναι τα εμπόδια που μπαίνουν στον δρόμο της…
Ανεξέλεγκτη και επιθετική είναι η προώθηση των προϊόντων που υποκαθιστούν το μητρικό γάλα. Μέσα από τη διαφήμιση οι εταιρείες επεξεργασμένων γαλάτων αγελάδας για βρέφη έχουν διαμορφώσει και εγκαθιδρύσει την κουλτούρα του μπιμπερό στην ελληνική κοινωνία, ώστε μια γυναίκα που θηλάζει αποτελεί εικόνα που ξενίζει, ενώ μια γυναίκα που δίνει μπιμπερό στο μωρό της ενσαρκώνει την ιδέα της μητρότητας!
Οι εταιρείες χρηματοδοτούν έρευνες, διαμορφώνουν συνειδήσεις και αντιλήψεις με πολύ ύπουλο τρόπο. Η κατάσταση στα μαιευτήρια είναι τρομακτική. Μια γυναίκα που μόλις έχει γεννήσει είναι ευάλωτη και αγχωμένη. Είναι η στιγμή που οι εταιρείες είτε άμεσα είτε έμμεσα βρίσκουν την κατάλληλη ευκαιρία για επέλαση! Το τεχνητό γάλα προωθείται απροκάλυπτα από μαιευτήρες και επαγγελματίες υγείας, οι οποίοι είναι ουσιαστικά απαίδευτοι στο θέμα του θηλασμού είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα.
Η πολιτεία απούσα. Μόλις πρόσφατα έχουν χαρακτηριστεί μόνο δύο Μαιευτήρια φιλικά προς τα Βρέφη. Η γυναίκα που αναγκάζεται να επιστρέψει στην εργασία της πολύ νωρίς δεν βρίσκει τη στήριξη της πολιτείας διασφαλίζοντάς της το δικαίωμα για διάλειμμα αλλά και τον κατάλληλο χώρο ώστε να θηλάζει ή να αντλεί το γάλα της. Δεν υπάρχουν φιλικοί χώροι ώστε να μπορεί μια μάνα να θηλάζει το παιδί της και έτσι μπορεί να καταλήξει να θηλάζει σε μια τουαλέτα! Ο δημόσιος θηλασμός και αυτός βρίσκεται στο στόχαστρο επιθέσεων, καθώς το γυναικείο στήθος στην κοινωνία μας ταυτίζεται μόνο με τη σεξουαλικότητα και όχι με την κατεξοχήν λειτουργικότητά του που είναι η θρέψη του παιδιού σε όλα τα επίπεδα.
Παντελής είναι η έλλειψη εθνικής πολιτικής και σχεδίου δράσης για τη βρεφική διατροφή. Οι αποφάσεις για τα σπλάχνα μας επηρεάζονται από ανθρώπους που βάζουν το κέρδος πάνω από την υγεία των παιδιών μας. Και όμως τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής είναι τα πιο κρίσιμα και καθοριστικά στη ζωή κάθε ανθρώπου, ενώ το μητρικό γάλα έχει αποδειχθεί διεθνώς ως το πιο σημαντικό και αποτελεσματικό μέτρο πρόληψης για να είναι τα παιδιά υγιή. Ο θηλασμός είναι, λοιπόν, θέμα δημόσιας υγείας και η αύξηση των ποσοστών θηλασμού στην Ελλάδα μπορεί να ενισχύσει την οικονομία της χώρας με δεδομένο ότι προστατεύει από ασθένειες αλλά και συμβάλλει στην αύξηση του δείκτη νοημοσύνης. Επιπλέον, ο θηλασμός είναι φιλικός στο περιβάλλον καθώς απαλλάσσει από εκατομμύρια σκουπίδια αλουμινένιων κουτιών και συμβάλλει στην εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας και εκατομμυριών λίτρων νερού. Μπροστά σε αυτές τις αλήθειες γιατί η πολιτεία κωφεύει;
Γιατί όμως πρέπει να πείσουμε για κάτι για το οποίο είμαστε προορισμένοι από τη φύση να κάνουμε; Γιατί παραγνωρίζουμε επιδεικτικά τη θηλαστική μας φύση; Ο θηλασμός είναι τροφή, υγεία, φροντίδα, αγάπη. Είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Το παιδί έχει ανθρώπινο δικαίωμα να θηλάζει. Η μητέρα έχει ανθρώπινο δικαίωμα να θηλάζει το παιδί της.
Το κενό της πολιτείας έρχονται να καλύψουν τα Δίκτυα Ομάδων Υποστήριξης Θηλασμού και Μητρότητας, που στηρίζουν την Ελληνίδα μάνα για να διασφαλίσει στο παιδί της τα αυτονόητα, ενώ την εμφάνισή του έχει κάνει και στην Ελλάδα το Δίκτυο Δράσης για την Βρεφική Διατροφή – IBFAN Ελλάδας – που υπερασπίζεται το δικαίωμα των βρεφών και των μικρών παιδιών να θηλάζουν, όπως και το δικαίωμα των γονιών να λαμβάνουν πληροφορίες σχετικά με την βρεφική διατροφή οι οποίες θα είναι σύμφωνες με την επιστημονική γνώση και ανεξάρτητες από κερδοσκοπικούς σκοπούς. Το Δίκτυο είναι μέλος της διεθνούς οργάνωσης International Baby Food Action Network – IBFAN.
Όλα αυτά τα δίκτυα με χιλιάδες υποστηρικτές εκφράζουν την ανάγκη των μανάδων και όλων των ευαισθητοποιημένων ανθρώπων για την προστασία των παιδιών, της ελπίδας του αύριο. Είναι επιτακτική η ανάγκη να κατοχυρωθεί νομικά το ανθρώπινο δικαίωμα στο θηλασμό. Είναι ανάγκη να προστατευτούν τα παιδιά μας, η ελπίδα του αύριο. Δεν ξέρω εάν το δικό μου παιδί θα προστευθεί… αλλά ελπίζω να είναι το τελευταίο θύμα της αυθαιρεσίας της πολιτείας.
Έγινα μάνα. Γίνομαι κάθε μέρα μάνα, κάθε στιγμή που νιώθω ότι πεθαίνει το εγώ μου και τρανώνεται η αγάπη μου για το παιδί μου, η αγωνία μου για το μέλλον του. Νιώθω μάνα κάθε φορά που η κόρη μου αναζητάει στο σώμα μου την τροφή, την αγάπη, τη ζεστασιά, την προστασία. Το στήθος μου στάζει το ζεστό υγρό της αγάπης μου για το μικρό μου. Είμαι άνθρωπος. Είμαι θηλαστικό. Το μικρό μου με έχει ανάγκη για να ζήσει. Είναι σάρκα από τη σάρκα μου. Είμαι η τροφή του. Αυτή είναι η φύση μου. Ακούω τη φύση μου. Όμως γιατί οι άλλοι βιάζουν καθημερινά τη φύση μου; Γιατί θέλουν να με κάνουν να απαρνηθώ τη φύση μου, να ξεχάσω τον προορισμό μου, να κάνω κακό στο σπλάχνο μου, σε εμένα, την οικογένειά μου, την κοινωνία, τη χώρα μου, τη γη;

Σας παρακαλώ εκ μέρους του παιδιού μου και των παιδιών όλου του κόσμου να γίνετε η φωνή τους που θα φτάσει και θα μεταφέρει το δικαίωμά τους σε αυτούς που μπορούν και πρέπει να κατοχυρώσουν το ανθρώπινο δικαίωμά στον θηλασμό.
 
Σας ευχαριστώ θερμά
Νάγια Χαρμαλιά

Saturday, April 13, 2013

Η ιστορία θηλασμού της Θωμαής- 2 χρόνια αντλήσεων


Σήμερα έχω την τιμή να φιλοξενώ την ιστορία μιας αξιοθαύμαστης κοπέλας, της Θωμαής , που κατάφερε το ακατόρθωτο για τις περισσότερες γυναίκες, να προσφέρει στο μωρό της αποκλειστικά αντλημένο γάλα για 2 ολόκληρα χρόνια, ξεπερνώντας χίλια μύρια προβλήματα και προσωπικούς σκοπέλους. Η Θωμαή είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση και τις αξίζουν χιλιάδες μπράβο και συγχαρητήρια. Η Θωμαή είναι η διαχειρίστρια της σελίδας Θεσσαλονίκη: Ομάδα μητρικού θηλασμού και μητρότητας στο Facebook που αριθμεί σήμερα 1296 μέλη και αυτή είναι η ιστορία της

Η ζωή μου μπορεί να φαντάζει για πολλούς σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Δύσκολες καταστάσεις που δεν είναι συνηθισμένες για πολλούς. Την δύναμη που έχουμε μέσα μας πολλές φορές δεν την φανταζόμαστε.
Ήμουν ένα αρκετά ζωηρό  κορίτσι με κακές παρέες, μηχανάκια,ναρκωτικά, αλητεία…….. Ο γάμος και η εγκυμοσύνη δεν υπήρχαν καν στο μυαλό μου. Όταν πηρά την απόφαση να πάω σε θεραπευτική κοινότητα τότε άλλαξε και όλη μου η ζωή. Τελείωσα με το παρελθόν μου και σε 2 χρόνια γνώρισα τον άντρα μου. Σύντομα κατάλαβα ότι με αυτόν τον άντρα θα μείνω για πάντα. Είμαστε 7 χρόνια μαζί . Ήταν στην δουλειά όταν εγώ πήρα το τεστ, φοβόμουν τόσο πολύ να  το κάνω…. Ήθελα να είμαι έγκυος! Αυτά τα χρόνια πολλές φορές είχαμε ελεύθερες επαφές, αλλά δεν είχα μείνει έγκυος. Όταν είδα το θετικό τεστ με έπιασαν τα κλάματα από την χαρά μου. Κατευθείαν τον πήρα τηλέφωνο και γελώντας του είπα τα ευχαρίστα. Από κει και πέρα άλλαξε όλη μου η ζωή.
Μετρούσα τις μέρες μέχρι να έρθει το νινί!! Σε όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης είχα μάθει τα πάντα, διάβαζα πολύ. Όπως αποδείχτηκε όμως δεν διάβαζα αυτά που έπρεπε! Με έβαλαν με πρόκληση 37+5 εβδομάδων, τελικά βγήκε ο κούκλος με βεντούζα!!!  Ήδη είχα rooming in γιατί δεν ήθελα να πιεί ούτε σταγόνα ξένο γάλα. Δεν είχα διαβάσει καθόλου για τον θηλασμό γιατί νόμιζα ότι απλά αν θες, θηλάζεις. Το μωρό μόλις γεννήθηκε μου το πήραν κατευθείαν. Με είχαν μέσα στο δωμάτιο που γέννησα και δεν με κατέβαζαν κάτω.
Μετά από 2 ώρες και φασαρία με κατέβασαν….. το μωρό ??? Που είναι το μωρό???? Ζήτησα να μου το φέρουν και η ώρα περνούσε και πουθενά το μωρό. Τελικά πήγα έξω από το θάλαμο νεογνών και τον πήρα. Φοβόμουν να τον κρατήσω αγκαλιά, φοβόμουν να τον ακουμπήσω. Τον σήκωσα από το πυρεξάκι του και τον έβαλα στο στήθος, έπιασε και άρχισε να ρουφάει. Ήμουν πολύ ευτυχισμένη. Όλα παν μια χαρά!! Στο πυρεξάκι δεν ξαναμπήκε! Ήταν επάνω στο στήθος μου όλη την ώρα! Άκουγε την καρδούλα μου και έτρωγε όποτε ήθελε.
Την δεύτερη μέρα άρχισαν  να πονούν οι θηλές μου, και μετά από μερικούς θηλασμούς έτρεχαν αίμα και πύον. Φώναξα τις μαίες και η απάντηση τους ήταν «θα σου δώσουμε ψευδοθηλές αλλά δεν θα το πεις στον παιδίατρο της κλινικής», εντάξει είπα εγώ και έστειλα τον άντρα μου να τις αγοράσει. Ο πόνος ήταν πολύ δυνατός ακόμα και με τις ψευδοθηλές αλλά εκεί, δεν το έβαλα κάτω. Το βράδυ μπαίνει μια μαία μέσα και με βλέπει που τον έχω επάνω στο στήθος μου και κοιμάμαι, και κουνώντας το κεφάλι ειρωνικά μου λέει « Αα καλά, αν συνεχίσεις έτσι δεν σε βλέπω καλά» και φεύγει.
Την επομένη το πρωί φύγαμε από την κλινική. Μετά από μια μέρα ήρθε η μαία της κλινικής σπίτι, εγώ να πονάω τόσο πολύ, αλλά αυτή την φορά από το στήθος μου που ήταν πρησμένο. Μου έκανε μασάζ και μου έβγαζε το γάλα, εγώ τσίριζα, δεν την άφηνα γιατί πονούσα, μου είπε κάποια στιγμή «να σε πάρω στην κλινική να σου φέρνω ένα-ένα τα μωρά να τα ταΐζεις, πολύ γάλα βρε κοπέλα μου».  Φεύγοντας, αφού είδε και το μωρό, μου έγραψε ένα χάπι να πάρω για να μην πάθω μαστίτιδα και να μην πονάω. Το χάπι που δίνουν  για απογαλακτισμό! Εγώ τότε δεν ήξερα και το πήρα για να μειωθεί το γάλα και να μην πονάω. Το μωρό όμως συνέχισα και το θήλαζα κανονικά, δεν μου είπε να μην θηλάσω λόγω του χαπιού.
Πέμπτη μέρα, έρχεται πάλι η μαία (την φώναξα εγώ γιατί με πονούσε πάλι το στήθος, γιατί είχα θέμα με τα ράμματα από κάτω, γιατί ανησυχούσα αν τρώει ο μικρός και με είχε φοβίσει κ αυτή με το βάρος ), ζυγίζει το μωρό, είναι οκ από βάρος αλλά έχει ίκτερο 19!!!!! Σοκ εγώ , άρχισα να κλαίω, απέτυχα, γιατί στο δικό μου παιδί, κτλ. Μου έφερε την λάμπα σπίτι και τον βάλαμε μέσα. Οι οδηγίες της ήταν: «από δω και περά θα το βγάζεις με το θήλαστρο το γάλα και θα του το δίνεις με το μπιμπερό για να είμαστε σίγουροι ότι τρώει. Ο ίκτερος πέφτει με φως και με καλό φαγητό» . Δεν μου είπε ούτε τι θήλαστρο να πάρω, ούτε πόσες φορές να βγάζω, ούτε τίποτα. Πήγα πήρα ένα θήλαστρο και άρχισα τις αντλήσεις. Δεν κοιμόμουν πλέον, είχα γίνει βρικόλακας, δεν προλάβαινα να κοιμηθώ!!! Ξυπνούσε, τον τάιζα, τον άλλαζα, έβγαζα γάλα, έπλενα, αποστείρωνα και πάλι από την αρχή!!! Η αλήθεια είναι ότι με βόλεψε το μπουκάλι, κοιμόταν λίγο παραπάνω, έβλεπα την ποσότητα που έτρωγε οπότε  ήμουν ήσυχη και δεν έτρεχε το γάλα μου παντού (γιατί έτρεχε πολύ γάλα κάθε φορά που θήλαζα, φανταστείτε φορούσα πάμπερς στο στήθος και το γέμιζα με γάλα που έτρεχε!). Και δυστυχώς συνέχισα έτσι. Δεν βρέθηκε κάνεις να με ξυπνήσει και εγώ δεν το έψαξα παραπάνω.
Φτάνουμε 5 μηνών με αντλήσεις, χωρίς καθόλου στήθος. Το γάλα έχει αρχίσει και μειώνεται τραγικά, εκεί αρχίζω και ψάχνομαι, τι φταίει? Ψάχνω στο ιντερνετ, διαβάζω ότι χρησιμοποιώ λάθος θήλαστρο και πάλι καλά που έφτασα στον 5ο μήνα. Άλλαξα θήλαστρο και έκανα αύξηση παράγωγης. Διάβασα πολύ όμως μέχρι να μάθω όλα αυτά, πήγα σε συναντήσεις του Συνδέσμου Θηλασμού, παρακολούθησα ομιλίες από πιστοποιημένους συμβούλους, αγόρασα βιβλία για τον θηλασμό. Πήγα να βάλω το μωρό στο στήθος αλλά ήταν αργά για εμάς, δυστυχώς. Δεν καθόταν. Έτσι σε 2 εβδομάδες με συστηματικές αντλήσεις άρχιζα να βγάζω πολύ μεγάλες ποσότητες, αποθήκευσα και στην κατάψυξη πολύ γάλα. Περνώντας ο καιρός συνέχισα να παρακολουθώ συναντήσεις  και συνέχισα να ενημερώνομαι. Και η άντληση, άντληση. Αποφάσισα να βοηθήσω και εγώ μανούλες που θέλουν να θηλάσουν ώστε να μην την πατήσουν από λανθασμένες οδηγίες.
Λόγω προβλήματος στο συκώτι, (έχω χρόνια πάθηση και με παρακολουθούν συχνά, είχα μερικά χρόνια να πάω στο νοσοκομείο, από τότε που έμεινα έγκυος), πήγα να  κάνω την εξέταση που πρέπει μια φορά το χρόνο. Μόλις άκουσαν ότι θηλάζω τρελάθηκαν και άρχισαν να φωνάζουν «Δεν κάνει, κάνεις κακό στο μωρό, θα κολλήσεις το μωρό, ποιος σου το επιτρέπει, κτλ». Εγώ ήμουν διαβασμένη όμως και αντέδρασα. Έφτασαν στο σημείο, επειδή δεν με πίστευαν, να μου ζητήσουν το τηλέφωνο του πιστοποιημένου σύμβουλου (αφού με ρώτησαν τι είναι σύμβουλος γαλουχίας γιατί δεν είχαν ξανακούσει), για να ρωτήσουν πως με αφήνει να θηλάζω. Δεν τον πίστεψαν και του έκλεισαν το τηλέφωνο, επειδή τους είπε «στείλτε μου με fax την βιβλιογραφία που απαγορεύει τον θηλασμό σε αυτή την περίπτωση, να σας στείλω και εγώ». Παντού γύρω μας υπάρχουν λανθασμένες απόψεις για τον θηλασμό. Πρέπει να προσέχουμε πολύ.
Εγώ δεν είμαι μαμά που θηλάζω κατά τύχη, επειδή απλά έκατσε, επειδή έτυχε ….εγώ δεν θηλάζω δυστυχώς!!!! Εγώ δεν τα παράτησα γιατί ήθελα το καλύτερο για το παιδάκι μου, δεν τα παράτησα γιατί αρνήθηκα να «χάσω» επειδή κάποιοι το ήθελαν. Είμαι η Θωμαή και κάνω αποκλειστικές αντλήσεις (χωρίς θηλασμό) εδώ και 23+ μήνες σχεδόν!!!Σε λιγότερο από 20 μέρες κλείνω τα 2 χρόνια…. Και αν δεν κλείσω τα 2 χρόνια που προτείνει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν σταματάω!!!
Εγώ τα κατάφερα, είμαι σίγουρη πως και εσύ μπορείς!!!!!”

"Μη τρως σπόρια, το παιδί θα έχει σάλια"...Εγκυμοσύνη και παράνοια (των άλλων)

Αφού συγκεντρώσαμε τα κεραμίδια των ειδημόνων του θηλασμού, θυμήθηκα εχθές -με αφορμή έγκυο φίλη που την έχουν κάνει ακόμα πιο τούμπανο από ότι είναι (8 μηνών ούσα) από τις κοτσάνες που τις λένε - τις απερίγραπτες συμβουλές που άκουγα όταν ήμουν έγκυος στον Δύσκολο Πελάτη. Είχα μάλιστα την τύχη να είναι έγκυες και οι 2 κολλητές μου , η μία με 15 μέρες διαφορά και η άλλη με 40 μέρες διαφορές και το τι συγκεντρώσαμε , δεν λέγεται!

Ηθικοί αυτουργοί φυσικά οι της γνωστής κατηγορίας "ειδήμονες" , αυτοί για τους οποίους μιλήσαμε εδώ

Το καλό είναι πως όταν θηλάζεις είσαι πιο συγκαταβατική ρε παιδάκι μου, πως να το κάνουμε,οι ορμόνες είναι σε καλύτερη κατάσταση, είναι και αυτή η ορμόνη της ευτυχίας η πως-την-λένε-θα-σε-γελάσω-ίνη (σαν το προλακτίνη ένα πράγμα ) , οπότε τους ειδήμονες τους κοροϊδεύεις και γελάς. Όταν όμως είσαι έγκυος, το κοκτέηλ είναι φτιαγμένο από άλλο μπαρμάνι στον οργανισμό σου, λίγο πιο αναρχικό σε μπαρ στα Εξάρχεια, οπότε αυτό που κυκλοφορεί στο αίμα σου το λες και μπόμπα ορμονών , οπότε τα νεύρα σου δεν είναι και στην καλύτερη κατάσταση.

Αν κρίνω από τον εαυτό μου, κάθε φορά που κάποιος με συμβούλευε να κάνω το ένα και να μην κάνω το άλλο, έπαιζε κορόνα γράμματα το κεφαλάκι του. Έχετε δει τον Σουλεϊμάν (τι εννοείς δε βλέπεις τούρκικα, έλα μεταξύ μας είμαστε , μη μου πεις ότι δεν ανήκεις και εσύ στο φέισμπουκ γκρουπ "Χουρρέμ φάε λάχανο την Μαχιντεβράν" ) όταν νευριάζει και διατάζει να πέσουν κεφάλια? Έτσι κι αλλιώς με την κοιλούμπα σαν τον Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή ήμουν, μόνο τα κεφάλια μου λείπανε.

Ότι διαβάζετε παρακάτω είναι πέρα για πέρα αληθινά.


  • "Μη τρως σπόρια, το παιδί θα έχει σάλια" Εμ, με τόσο αλάτι τι να σου κάνει το φουκαριάρικο?
  • "Μη δεις νεκρό , μη πας σε κηδεία ή νεκροταφείο , το παιδί θα γίνει κίτρινο". Το "RING 2" μετράει καλέ γιαγιά?
  • "Αν το παιδί το έπιασες κοιτώντας έξω από το παράθυρο την ώρα εκείνη, θα είναι κορίτσι" . Ναι ειδικά αν η κουρτίνα ήταν και τραβηγμένη, να ρωτήσουμε και τον γείτονα τη γνώμη έχει
  • Το πάντα κλασσικό, που μου το λέγανε όλοι"Έχεις μόνο κοιλιά και είναι μυτερή, αγόρι έχεις"
  • "Αν δεις ποντίκι το παιδί θα βγει με τριχωτό σημάδι εκ γενετής" Δεν θέλω καν να σκέφτομαι τι θα γίνει αν δω πχ ελέφαντα, ιπποπόταμο ή γαϊδούρι
  • "Να τρως οπωσδήποτε αυτό που λιγουρεύεσαι, αλλιώς θα σου πέσει το παιδί" Περιττό να σας πω, πως πέρασα εννιά μήνες κοιτώντας (όσο μπορούσα) ανάμεσα από τα πόδια μου μην τυχόν και πέσει ο Δύσκολος Πελάτης
  • "Μην τεντώνεσαι" ή "Μην κάθεσαι σταυροπόδι, θα μπερδευτεί το παιδί με το λώρο". Εδώ τώρα τι να σχολιάσω , ε? Το αφήνω ασχολίαστο.
  • Τον τελευταίο μήνα "Πρόσεχε όταν πας στην τουαλέτα μη σου φύγει το παιδί" . Είχα και δυσκοιλιότητα από τον σίδηρο, οπότε φαντάζεστε τις φοβίες μου, ας μη μπω σε λεπτομέρειες.
  • Απερίγραπτη ατάκα συζύγου σε σεμινάριο τοκετού προς την μαία που έκανε το σεμινάριο, για να μαλώσει την έγκυο γυναίκα του "Οχι πείτε της ,πείτε της ότι δεν κάνει να πίνει αναψυκτικά. Θα κουφαθεί το παιδί από τις μπουρμπουλήθρες." Εμείς πάντως κουφαθήκαμε έτσι κι αλλιώς
  • Παρατήρηση όταν φανέρωσα την εγκυμοσύνη μου πριν τον 5ο "Κακώς την φανέρωσες πριν τον 5ο μήνα, γιατί θα γινόταν όμορφο". Ένω τώρα ο Δύσκολος Πελάτης είναι ο Κουασιμόδος.
  • "Αν κάτσεις επάνω σε ψαλίδι θα βγάλεις κορίτσι" . Ναι και θα την κάνω μοδίστρα. Ή ακόμα καλύτερα κομμώτρια . Ή και κοπτοραπτού. Τώρα αν κάτσετε επάνω στο ψαλίδι και βγάλετε γιο και σας γίνει κοπτοραπτού, μη μου ζητήσετε τα ρέστα. Εγώ να σας ξεστραβώσω πάω, αν εσείς είστε ανεπίδεκτες μαθήσεως, πρόβλημα σας. Και τι ακριβώς εννοείται οτί αυτά δεν είναι επιστημονικά πράγματα? Είναι και παραείναι, εσείς δεν τα βλέπετε γιατί είστε κοκορόμυαλες και δεν κατανοείτε όλη αυτή την γνώση που με κόπο συγκεντρώνω κάθε μέρα για σας. Αχάριστες.
Σας φιλώ σταυρωτά, ματς μουτς!



Wednesday, April 10, 2013

Ο θηλασμός μου έμαθε να εμπιστεύομαι το παιδί μου..

Σαν κλασσική Ελληνίδα Μάνα φυσικά και τα ξέρω όλα. Μόνο εγώ ξέρω τι είναι καλό για τον Δύσκολο Πελάτη, πότε πρέπει να κοιμηθεί, αν έξω κάνει κρύο και πρέπει να βάλει μπουφάν (τι εννοείς είναι Αύγουστος?) και φυσικά πότε και κυρίως πόσο πρέπει να φάει.

Σήμερα θα μείνουμε λοιπόν στο πότε και πόσο πρέπει να φάει. Όταν γυρίσαμε από το μαιευτήριο, όπως σας είπα έτρωγε νταν στις 2 ώρες, αφού θήλαζε 30-40 λεπτά από το κάθε στήθος. Αφού πια δεν τα μάζευα μέσα στην μπλούζα, τζάμπα κόπος. Από βάρος πήγαινε σούπερ, έπαιρνε 700-800 γρ κάθε μήνα για το πρώτο δίμηνο. Μέχρι που ξεκίνησε να κοιμάται τα 10ωρα και 12ωρα μεταξύ 2 και 3 μηνών, Οπότε στην μηναία εξέταση μας ήρθε μια ωραία κεραμίδα , μιας και δεν είχε πάρει ούτε καν μισό κιλό, μετα βίας πήρε 400 γραμμάρια.

Εγώ που λέτε να πέσω να πεθάνω. Πες εσύ στην Ελληνίδα Μάνα ότι ο γιόκας της είναι αδύνατος και πρέπει να φάει. Αυτό ήταν την σκότωσες. Καλύτερα να της έλεγες ότι η γειτόνισσα κάνει καλύτερο παστίτσιο από εκείνη. Λιγότερο θα την πείραζε. 

Συνεννοούμαι που λέτε με τον παιδοντόκτορα (καλή του ώρα) να κάνω 3 αντλήσεις την ημέρα και να δίνω 3 μπιμπερό. Να ξυπνάω τον Δύσκολο Πελάτη max στο 6ώρο και σε 15 μέρες να πάω να τον ξαναζυγίσουμε. Τώρα σαν να 'μαι σε μια γωνιά και να βλέπω την έκπληξη - απορία στο πρόσωπο σου, που τον τσάκωσα αυτόν τον γιατρό , που αντί να μου δώσει σκονόγαλο να μπουκώσω τον Δύσκολο Πελάτη , με έβαλε σε πρόγραμμα αντλήσεων. Να σε ενημερώσω πως όχι , δεν γκρέμισε κανένας φούρνος, δεν έγινε εισβολή εξωγήινων , δεν χτύπησε τον παιδοντόκτορα πέτρα στο κεφάλι. Απλά είναι Σύμβουλος Γαλουχίας ο χριστιανός και αυτή είναι η δουλειά του.

Παίρνω λοιπόν τον Δύσκολο Πελάτη παραμάσχαλα, αγοράζω και ένα κάγκελο για το κρεβάτι για να τον έχω μαζί μου τα βράδια , μη σηκώνομαι σαν τη Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών με το βυζί απέξω και κουτουλάω στους τοίχους και ξεκινάει το πάρτυ. Μάνα που ταϊζεις το μωρό σου μόνο με αντλημένο μητρικό , είσαι παράδειγμα προς μίμηση, πρέπει να σου κάνουν άγαλμα , είσαι είδωλο , τελεία , πίριοντ που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Εγώ με 3 αντλήσεις την ημέρα είδα τον Χριστό όχι φαντάρο , μέχρι Αρχιστράτηγο έφτασα. 

Ο παιδοντόκτορας είπε να δίνω από 90-120 ml ανά γεύμα. Ως γνήσια Ελληνίδα Μάνα , ε πως να στο πω, έκανα τα στραβά μάτια στις γραμμούλες του μπιμπερό. Δηλαδή το 120 , το έβλεπα ας πούμε 130 ή 140 ή ακόμα και 150. Και αυτοί πια οι κατασκευασταί των μπιμπερό ας τα κάνουν λίγο πιο ευανάγνωστα, εμείς τι φταίμε αν οι γραμμούλες πηδάν στα μάτια μας, ε?

Τεσπά, βάζω που λέτε κάτω τον Δύσκολο Πελάτη και αρχίζω να τον στουμπώνω. Γκλουπ γκλουπ γκλουπ ο κακομοίρης, έφτανε με όρεξη μέχρι τα 100ml , 110ml και μετά άρχιζε να δυσανασχετεί. Μόλις το έπαιρνα χαμπάρι η χτυπημένη από την μοίρα Ελληνίδα Μάνα , έπεφτα να πεθάνω που το παιδί θέλει να αφήσει το γάλα που με τόσο κόπο άρμεγα η αγελαδίτσα κάθε μέρα. Ο μπαμπάς του Δύσκολου Πελάτη (σαν πιο σώφρων)  μου έλεγε - με πολύ ήπιο και μαλακό τρόπο είναι η αλήθεια , γιατί το μάτι μου γυάλιζε- :

"Μήπως χόρτασε το παιδάκι? Αφού βλέπεις ζορίζεται"

"Όχι , δεν ξέρεις εσύ. Πρέπει να το φάει" . Καλύτερα να μου έριχνες μαχαιριά στην καρδιά.

Στο μεταξύ ο Δύσκολος Πελάτης είχε ήδη ξεράσει το μισό περιεχόμενο.

Όταν δε έφτανε η ώρα του στήθους, επειδή δεν έβλεπα πόσο τρώει ,αποτελειωνόμουν. Αυτός θήλαζε και εγώ μετρούσα λεπτά στο ρολόι για να καταλάβω αν είχε φάει ή όχι (τέτοιο ζώον, τις γιαγιάδες κοροϊδεύουμε μετά). Αν τύχαινε να φάει κάτω από 20λέπτο, με ζώνανε μαύρα φίδια και έλεγα στον μπαμπά του Δύσκολου Πελάτη ότι το παιδί υποσιτίζεται και αυτός δεν ενδιαφέρεται και μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα ααααααα. Απορώ με την υπομονή αυτού του ανθρώπου. Απορώ όμως. Μόλις ο Δύσκολος Πελάτης άφηνε το στήθος , κλάμα εγώ. Έπαιρνα τον παιδοντόκτορα και του έλεγα "το παιδί δεν τρώει. Έκατσε μόνο 10 λεπτά στο στήθος" . Άλλος χριστιανός κι αυτός που θα καταριέται την τύχη του που έμπλεξε με ελληνίδες μάνες.

Για να μην στα πολυλογώ, ήμουν μια μισότρελη. Όλη μέρα με το θήλαστρο να μετράω τα ml και κάθε μια ώρα να αλλάζω γνώμη για το αν έχω γάλα ή όχι . Οι γύρω μου να με κοιτάνε με επιφύλαξη (να φωνάξουν τον μπόγια, να μην τον φωνάξουν..) , ο Δύσκολος Πελάτης να συνεχίζει ανενόχλητος το πρόγραμμα του και ο παιδοντόκτορας να μου λέει "άσε το παιδί ελεύθερο, αυτό ξέρει τι να κάνει" 

"Ναι καλά. Μόνο η μανούλα ξέρει το καλό του. Αυτό είναι μωρό ακόμα"

Μ'αυτά και μ'αυτά πέρασαν 15 μέρες και πήγαμε για το ζύγισμα. 550 γρ σε 2 εβδομάδες! Αφού είχε κάνει μπουτάκια ο Δύσκολος Πελάτης. Και εκεί το κατάλαβα...Εκεί κατάλαβα ότι δεν ξέρω την τύφλα μου και ότι ο Δύσκολος Πελάτης ξέρει καλύτερα από μένα πότε και πόσο πρέπει να φάει. Κατάλαβα πως πρέπει να έχω εμπιστοσύνη στο παιδί μου. Πως μπορεί να μην βλέπω πόσα ml πίνει όπως με το σκονόγαλο , αλλά αυτός ξέρει καλύτερα απ'όλους μας πόσο γάλα του χρειάζεται για να μεγαλώσει.Και αποφάσισα πως από εδώ και στο εξής, ο Δύσκολος Πελάτης θα κάνει κουμάντο στο στομάχι του και έδωσα εντολή στον μπαμπά του , κάθε φορά που με πιάνει το κατοχικό σύνδρομο , να με μπουκώνει με ένα πιάτο πχ σουβλάκια ή ένα πιάτο παστίτσιο ή ένα οικογενειακό προφιτερόλ για να μάθω. Όχι όχι , πρέπει να τιμωρηθώ για να μάθω. 

Εμπιστευτείτε λοιπόν τα παιδιά σας. Είναι το πρώτο βήμα για να δημιουργήσετε  υπεύθυνους και ανεξάρτητους ενηλίκους. Ενηλίκους που θα σας παίρνουν τηλέφωνο αργότερα και θα σας λένε "Μάνα. Κάνε ένα παστίτσιο να έρθω να φάω"

ΥΣΤ: "Αλλά αγοράκι μου φάε και τη σαλατίτσα σου, τόσες βιταμίνες έχει, σαν να αδυνάτισες,εμ δεν σε ταϊζει αυτή η προκομένη, σου δίνει όλα αυτά τα -πως τα λέτε- οργανικά και εσύ είσαι χλωμό παιδάκι μου, να παίρνεις τηλέφωνο τη μανούλα να σου μαγειρεύει ότι τραβάει η ψυχή σου, έλα δω μην φεύγεις έτσι , φόρα το μπουφάν σου θα κρυώσεις. Αχ θα με πεθάνει αυτό το παιδί"



Tuesday, April 9, 2013

"Σκέπασε το στήθος σου , θα κρυώσει το γάλα σου"...κι άλλες ιστορίες

Νομίζω το θέμα το καταλάβατε, προτού καν αρχίσω να σας εξηγώ..

Θηλάζω αποκλειστικά τον Δύσκολο Πελάτη από το πρώτο δίωρο της ζωής του και φυσικά έχω περάσει ατελείωτες ώρες στο internet ψάχνοντας για το κάθε τι που αφορά τον θηλασμό. Θηλάζω παντού, δε με νοιάζει τι λέει και τι σκεφτεται ο κάθε προβληματικός, οπότε έχω θηλάσει μπροστά σε πολύ κόσμο.Πολλών οι φάτσες παίρνουν μια απερίγραπτη έκφραση, πολλοί νιώθουν αμηχανία και κάποιοι είναι εντελώς cool και ανοιχτόμυαλοι. Και φυσικά υπάρχει και η γνωστή κατηγορία. Αυτή των ειδημόνων . Η κατηγορία που τα κάνει καλύτερα από σένα φυσικά και τα ξέρει όλα. Και φυσικά η κατηγορία που λέει τις καλύτερες -με διαφορά- ατάκες, αυτές που αξίζουν νόμπελ, όσκαρ,έμμυ και βασικά ότι βραβεία υπάρχουν και δεν υπάρχουν.

Ειδικά το θέμα "θηλασμός" χωράει πολύ ατάκα.Αν αναλογιστείς την ημιμάθεια που διακρίνει τους πάντες -τη μαμά σου,τον μπαμπά σου, τον πεθερό , την πεθερά σου, τον γείτονα, τον μπακάλη, τον χασάπη ,τη γιαγιά στη λαϊκή κοκ - αλλά κυρίως τους επαγγελματίες υγείας (παιδιάτρους, γυναικολόγους, μαίες) , καταλαβαίνεις τι έχεις να διαβάσεις παρακάτω. Το καταπληκτικό της υπόθεσης είναι πως όλοι αυτοί μιλούν με περισπούδαστο ύφος και πιστεύουν αυτά που λένε. Και όχι μόνο τα πιστεύουν, αλλά σε κοιτάνε σαν ηλίθια που εσύ δεν τα ξέρεις και "αν είναι δυνατόν, καλά αυτό δεν το ήξερες? Δεν ήξερες πως αν θηλάζεις τον γιο σου μέχρι να γίνει 6 μηνών, θα γίνει drug queen και θα τρέχει στα parade του Μπουτάρη φορώντας ροζ φτερά και θα τον καταριέται ο Άνθιμος? Τς Τς Τς...." Και εδώ κάπου σου φωνάζουν την Πρόνοια και σου παίρνουν το παιδί. Άχρηστη μάνα.

Σας παραθέτω παρακάτω έναν θησαυρό γνώσεων. Να τον διαβάσετε προσεχτικά άχρηστες μάνες, μπας και ξεστραβωθείτε και σωθούν τα παιδιά σας από σας. Τς Τς Τς (δις)



  • Η γιαγιά μου , την ώρα που βγάζω βυζί να θηλάσω μπροστά της ανήμερα των Χριστουγέννων:  "Καλέεεεεε (συρτά γιατί προσδίδει πανικό).Σκέπασε το βυζί σου, θα παγώσει το γάλα σου"
  • Διαιτολόγος- και καλά-ειδικευμένη στον θηλασμό: " Πόσο γάλα πίνει το μωρό σε κάθε γεύμα" ..."Μα δεν ξέρω"..."Ε πως δεν ξέρεις.Δε μπορεί να μη ξέρεις στο περίπου.Ας πούμε χοντρικά 80 ml"   Έγινεεεεεεε
  • "Όταν θηλάζεις δεν σταματούν τα λόχεια, θα πεθάνεις από αιμορραγία". Εγώ ακόμα απορώ αυτό το ανθρώπινο είδος πως διάολο φτάσαμε μέχρι εδώ
  • All time classic αγαπημένη ατάκα παιδιάτρων "Δώσε μετά τον θηλασμό 60 ml ξένο. Αν τα πιει σημαίνει ότι δεν χόρτασε και δεν του φτάνει τα γάλα σου"
  • "Το παιδί θα πάθει Οιδιπόδειο" . Αυτά άκουγε ο φουκαράς ο Οιδίποδας και έβγαλε τα μάτια του. Το "θα πάθει" με ξεπερνάει.
  • Παιδιατρος σε λεχωνα: "Το μητρικο γαλα ειναι θαυματουργο και μια μονο σταγονα ειναι πολυτιμη!!Έτσι λοιπον, θα θηλαζεις μονο μια φορα την ημερα και το μωρο θα παιρνει οοολα τα θρεπτικα συστατικα. Τις υπόλοιπες δώσε ξένο"
  • "Όταν θηλάζεις δεν κάνει να φας μελομακάρονα γιατί έχουν κανέλα"
  • "Μη θηλάζεις καλοκαίρι, το γάλα κόβει από τη ζέστη" (στάσου να το βάλω στο ψυγείο) ή "Μη κάνεις ηλιοθεραπεία, θα ξυνίσει το γάλα σου"
  • "Δίνε του λίγο ξένο να προλάβουν να γεμίσουν οι αποθήκες σου" .Άργησε και αυτό το βυτίο να έρθει να μου κάνει refill, έπεσε σε μποτιλιάρισμα στον περιφερειακό
  • "Μην πίνεις νερό την ώρα που θηλάζεις ,γιατί θα πνιγεί το μωρό" . Γι'αυτό κι εγώ πίνω μόνο τσίπουρο που το πίνεις γουλιά γουλιά. Βάζω και 2 σαρδέλες και περνάμε ζάχαρη με τον Δύσκολο Πελάτη
  • "Αν θηλάζεις πολύ καιρό το παιδί θα γίνει κανίβαλος" . Δηλαδή αν δίνω ξένο πολύ καιρό μπορεί να γίνει και μοσχαράκι?
  • Ατάκα πεθεράς κοπέλας που είχε πρηστεί το στήθος της που είχε να θηλάσει 3 ώρες : "Τωρα αυτο μην το δωσεις στο παιδι??Βγαλε πρωτα το αναμμενο λιγο με το χερι??- Το ποιοοοοοο??-Το αναμμενο ...Τοσες ωρες εκει μεσα εχει αναψει , έχει ξινίσει δεν κανει να το πιει το πρωτο πρωτο!!"
  • "Καλά τώρα που έχεις πυρετό θηλάζεις; Θα καεί το μωρό με το γάλα!" . Εδώ κάπου άρχισε να μυρίζει και το καμμένο 

****Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τα κορίτσια από την ομάδα "Απανταχού Θηλάζουσες" (https://www.facebook.com/groups/BFmums) που μοιράστηκαν τις παραπάνω θεϊκές ατάκες και μας έκαναν και γελάσαμε με την καρδιά μας.


Sunday, April 7, 2013

Το μωρό θέλει συνέχεια αγκαλιά. Ε και ?



Έχω να σου πω ένα πράγμα να θυμάσαι. Τα βρεφάκια τρελαίνονται για προγράμματα. Νιώθουν ασφαλή. Θέλουν το μπανάκι τους, τα καθαρά τους ρουχάκια , φαγητάκι και αγκαλίτσα. Πολύ αγκαλίτσα.

Δε ξέρω τι σας λένε οι γύρω σας -γιατροί, παππούδες, γιαγιάδες, θείες- αλλά ο πεθερός μου λέει ότι το μωρό φτιάχνεται στην κοιλιά και μεγαλώνει στην αγκαλιά. Μεγαλώνει και γίνεται ενήλικας χωρίς ανασφάλειες.

Κανένας δεν έπαθε τίποτα από την πολύ αγάπη. Αντίθετα, τα αποτελέσματα στην γενιά μας που αφηνόταν στις κούνιες μόνη της είτε να κλαίει για να "μάθει" είτε απλά να μαθαίνει να κάθεται μόνη της , τα είδαμε . Είμαστε μια γενιά ανασφαλών ανθρώπων με προβληματικές σχέσεις. Μια γενιά χωρίς εμπιστοσύνη. Βρεφάκια που αφήνονται μόνα τους στις κούνιες τους όλη μέρα (συνήθως με τις ευλογίες των παιδιάτρων "για να μάθουν") χωρίς ερεθίσματα, για να μην ενοχλούν  τους γονείς που θέλουν να μπαίνουν στο facebook ή να σερφάρουν ανενόχλητοι και να έχουν "προσωπική ζωή". Βρεφάκια που θα μεγαλώσουν τίγκα στην ανασφάλεια, γιατί έμαθαν πολύ πρώιμα ότι οι ανάγκες τους-που εκφράζονται με το μοναδικό επικοινωνιακό μέσο που έχουν, το κλάμα- δεν ικανοποιούνται, αφού συχνά οι γονείς δασκαλεύονται να αγνοούν τα κλάματά τους. Και ρωτάω εγώ..Ειλικρινά με τι καρδιά αφήνεις ένα βρεφάκι 10-20-30 ημερών , 1ή 2 ή 3 ή 13 μηνών να σπαράζει στο κλάμα για να "μάθει" ? Να μάθει τι? Να μην σε ενοχλεί? Αφού ήξερες ότι θα ενοχλείσαι, γιατί το έκανες. ε? Και τον αντίλογο τον ξέρω..

"Δε μπορώ ούτε στη τουαλέτα να πάω" 
Έχεις δίκιο. Πολύ δίκιο. Και εγώ έπιανα τον εαυτό μου να βρίζω και να φωνάζω. Αλλά θα σου πω τι σκέφτομουν και ησύχαζα. Είναι υπόθεση βαριά 2-3 χρόνων το στάδιο της απόλυτης εξάρτησης. Και λέω απόλυτη, γιατί εκεί κάπου στα 2-3 χρόνια απασχολούνται και λίγο περισσότερο για να προλάβεις να πας. Και αν έχεις κανένα πιο εξαρτημένο παιδί, άντε να πάει βαριά μέχρι τα 4-5. Εκεί μπορείς πλέον να πας με την ησυχία σου. Αλλά σκέψου..Θα θυσίαζες την μελλοντική εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού σου για 4-5 χρόνια ηρεμίας στην τουαλέτα?


"Μα το άλλο μου παιδί διαμαρτύρεται και ζηλεύει. Πρέπει να ασχοληθώ" 
Και πολύ καλά θα κάνεις. Απλά μοίρασε το χρόνο σου. Είναι και τα 2 ζωές που εσύ έφερες στον κόσμο. Ξέρω πως η έννοια χρόνος είναι υποκειμενική όταν πρόκειται για μωρά παιδιά. Αλλά θα την βρεις την άκρη. 'Εχε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Μπορείς.Εξάλλου σε 2-3 χρόνια θα είναι αρκετά μεγάλα για να παίζουν μαζί (και εσύ να κάνεις τον διαιτητή).Οι πρόγονοι μας έκαναν μίνιμουμ 5 ή 6 παιδιά και τα πάλευαν όλα. Συν τα χωράφια όλη μέρα. Και εσύ δε παλεύεις τον παπάρα τον προϊστάμενο και έχεις τα δίκια σου για τα νευράκια -κουρελάκια. Αλλά και πάλι θα σε ρωτήσω..Θα θυσίαζες την μελλοντική εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού σου για 2-3 χρόνια ηρεμίας?

"Δεν αντέχει η μέση/πλάτη/χέρια κλπ κλπ. Πονάω"
Ο Δύσκολος Πελάτης είναι σήμερα 5.5 μηνών. Τόσο είναι και η τενοντίτιδά στον καρπό μου. Είναι το παράσημό μου. Δεν σου μιλάω για μέση και πλάτη. Άστα λέμε. Κλάφ'τα Χαράλαμπε. Πάρε σλινγκ για την αρχή , θα σε σώσει. Αν δεν τίθεται θέμα για νοσοκομείο κάνε υπομονή. Και πάλι είναι υπόθεση 9-15 μηνών μέχρι να μπουσουλήσει και να περπατήσει. Εκεί μετά να σε δω. Θα τρέχεις σαν την τρελή να τον κατεβάσεις από τον πολυέλαιο. Γι'αυτό λοιπόν ξανασκέψου...Θα θυσίαζες την μελλοντική εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού σου για 15 μήνες max?

"Το σπίτι είναι μπάχαλο"
Ένα δύο, ένα δυό Χιούστον λαμβάνει? Σας μιλάει το απόλυτο control freak, το φρίκουλο που δεν αντέχει να βλέπει πεταμένη κάλτσα ούτε για 2 λεπτά. Και όμως πρόσφατα κάποιος μου είπε ότι τα σπίτια των μαμάδων με ευτυχισμένα μωρά είναι τσίρκα. Το ίδιο και το δικό μου. Στην αρχή φρίκαρα, τώρα πια το συνήθισα. Προτιμώ να περάσω την ώρα μου στα πατώματα παίζοντας με τον Δύσκολο Πελάτη, παρά να αφήσω το παιδί μου να κλαίει για να γυαλίσω τα ασημικά.Καθάριζε τα βασικά -μπάνιο, κουζίνα- κάθε μέρα για να τα έχεις καθαρά και σε τάξη και συμμάζευε όποτε μπορείς. Ζήτα βοήθεια από όπου μπορείς.Αλλά μη σκας. Μη θυσιάζεις την εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού σου (ξέρω ότι σε έπρηξα!) για ένα συμμαζεμένο σπίτι. Μόλις αρχίσει το μπουσούλημα ό Δύσκολος Πελάτης, θα του βάλω 2 σφουγγαρόπανα στα γόνατα και voila!

Στην τελική εγώ έτσι θέλω, να το αφήσω να κλάψει για να μάθει. Λογαριασμό θα σου δώσω?
Όχι προς Θεού και καλά θα κάνεις , αν αυτό θεωρείς ότι είναι το καλύτερο για το παιδί σου. Πρέπει να μάθουμε όλοι να σεβόμαστε το πως μεγαλώνουν οι άλλοι γονείς τα δικά τους παιδιά και να μην τους προπηλακίζουμε όταν δεν συμφωνούμε. Απλά , προτού αποφασίσουμε να ακολουθήσουμε μια μέθοδο διαπαιδαγώγησης , να φροντίζουμε πρώτα να ενημερωνόμαστε από πρόσφατες έγκυρες έρευνες για τις επιπτώσεις που πιθανώς να έχει αυτή στη μετάπειτα εξέλιξη του παιδιού μας.

Κλείνοντας , θα ήθελα να μοιραστώ μια σκέψη μαζί σας. Μια σκέψη που κάνω κάθε φορά που έρχομαι στα όρια μου με τον Δύσκολο Πελάτη. Στην τελική , για πόσο καιρό θα μπορώ να αγκαλιάζω το παιδί μου χωρίς να με σπρώχνει ή να δυσανασχετεί? Ή χωρίς να ντρέπεται τους συνομιλήκους του?

Και στην τελική, συγκρίνετε τίποτα με τη μυρωδιά που έχει το σβερκάκι τους?