Get widget

Friday, April 19, 2013

Δε θέλω το παιδί μου να γίνει ελληνάρας

Το σημερινό κείμενο το έγραψα με αφορμή διάλογο που είχα με χαρακτηριστικό εκπρόσωπο του είδους "homo μπετόβλακους" , τον γνωστό σε όλους μας μπετόβλακα ελληνάρα που τα ξέρει όλα και έχει άποψη για τα πάντα. Γιατί σαν κι αυτόν η μάνα του δεν έκανε εξυπνότερο και ομορφότερο, πράγμα που φρόντιζαν να του το υπενθυμίζουν με κάθε ευκαιρία , ακόμα και όταν έγραφε το "βλάκας" ανορθόγραφα. Τώρα πως μπορεί να γράψει κάποιος το "βλάκας" ανορθόγραφα, τι να σας πω. Το προσπάθησα αρκετή ώρα και δε μπόρεσα να το γράψω ανορθόγραφα.

Ο διάλογος που είχα με τον μπετόβλακα ήταν άνευ σημασίας (όπως και αυτός εξάλλου) , αλλά αποτέλεσε food for thought για το πως θέλω να μεγαλώσω τον Δύσκολο Πελάτη. Φυσικά και λατρεύω το παιδί μου, φυσικά και το θεωρώ το ομορφότερο στον κόσμο. Φυσικά και νομίζω πως έχω γιο τον κλώνο του Steve Jobs ή του Αϊνστάιν επειδή με κοίταξε στα μάτια και μου έκανα "αααααααααααααααααα" τσιρίζοντας (μόνο το δικό μου το παιδί αυτά, Χριστέ μου θα με κοροϊδεουν από δω μέχρι το Κάιρο). Φυσικά και νομίζω πως ο γιος μου θα γίνει ολυμπιονίκης (δεν αποφάσισα ακόμα σε πιο άθλημα) επεδή πιάνει τα πόδια του και τα βάζει στο στόμα του. Και εδώ κάπου σταματάω γιατί θα με πετροβολήσετε , το νιώθω.

Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι πως ότι κι αν πιστεύω για τον Δύσκολο Πελάτη, όσο αδυναμία και να του έχω, θα του κόψω τα πόδια , εάν δε μάθει να σέβεται. Και -ορθώς- θα μου πεις "αυτά ξεκινάνε από το σπίτι" και θα συμφωνήσω μαζί σου. Όλα αυτά αφορούν μια μαγιά που δίνουμε μέχρι να φύγουν από την "φωλιά", μέχρι δηλαδή να αρχίσουν οι συναναστροφές με άλλα παιδιά και ενηλίκους, κοινώς με άλλες κουλτούρες, λογικές , διαπαιδαγωγήσεις. Μετά η δουλειά του γονιού είναι ακόμα πιο δύσκολη, αν σκεφτείς πως πρέπει να του μάθεις να φιλτράρει όλες τις μαλακίες που ακούει και βλέπει έξω από τη φωλιά.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα τον μπετόβλακα. Ξεκίνησα που λέτε εγώ διάλογο με κάποιον (όχι τον μπετόβλακα) και είχαμε μια πολιτισμένη-το τονίζω- διαφωνία. Διαφωνούσαμε , αλλά πολιτισμένα και επικοδομητικά. Θεώρησε λοιπόν ότι πρέπει να χωθεί να μην πω σαν τι στη συζήτηση και να κάνει τον δικηγόρο. Και επειδή τον έβαλα στη θέση του , με έντονο και αυστηρό ύφος, αλλά πολιτισμένα και χωρίς προσβολές, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έχω κόμπλεξ κατωτερότητας. Εκεί κάπου είπα πως είναι μάταιο, η χώρα θα συνεχίσει να βουλιάζει στο διηνεκές.

Ποιος σε κάλεσε στην κουβέντα κουκλίτσε μου, μου λες? Και ποιος ζήτησε την -ανορθόγραφη και χωρίς τόνους γνώμη σου- ?

Γιατί αγαπητέ αναγνώστη, ο μπετόβλακας ελληνάρας είναι ο τύπος που ψηφίζει χρυσή αυγή γιατί του φταίνε οι μετανάστες για τα στραβά του, διατυμπανίζει με κάθε ευκαιρία ότι "όταν εμείς οι Έλληνες κάναμε τον Παρθενώνα, οι ξένοι έτρωγαν χουρμάδες, μπανάνες και διάφορα εξωτικά ζαρζαβάτια και φρούτα κρεμασμένοι από τα δέντρα", μιλάει για τον ελληνικό πολιτισμό και την ιστορία, αλλά γράφει το "διαδώστε το" με όμικρον και κεφαλαία για να κάνει εντύπωση (ΔΙΑΔΟΣΤΕ ΤΟ) στο facebook. Και αν τον ρωτήσεις τι έγινε ρε παλίκαρε στις 28 Οκτώβρη , θα σου πει ότι ο Λεωνίδας μπήκε στις Θερμοπύλες με τους 300. Και αν δεν είχε δει και την ταινία "300" με τον παίδαρο τον Τζέραντ τον Μπάτλερ, σιγά μην ήξερε ότι ήταν τρακόσιοι. Τους υπολόγιζε πάνω κάτω από 200 ως 500, εξαρτάται πόσων βαθμών μπετόβλακας είναι και ο συνομιλητής που έχει απέναντι του.Πάλι καλά που δεν περιμένει να δει τον Λεωνίδα να κατεβαίνει στο Σύνταγμα και την Παραλιακή με τους 300 για παρέλαση κάθε 28η Οκτωβρίου.

Είναι ο τύπος που φοράει κασκορσέ (είδατε άμα είσαι ελληνίδα μάνα τι λέξεις ξέρεις?) το καλοκαίρι, παντόφλα λαστιχένια , καπέλο τζόκευ με κέντημα "Αναρτήσεις Ζυγοστάθμιση ο Στελλάρας", καπνίζει , πίνει φραπεδιά φυσικά (αν και τελευταία το εξελιγμένο μοντέλο μπετόβλακα παραγγέλνει και φρέντο γιατί κάπου διάβασε ότι είναι της μόδας) και φωνάζει μονίμως για να κάνει εντύπωση.Αν είναι δε και οικογενειάρχης, την έκατσες την βάρκα. Αραδιάζουν τα φωνακλάδικα κουτσούβελα στην παραλία, με όλο τον εξοπλισμό (κουβάδες φτυαράκια, φαγάνες, μπετονιέρες, γερανούς , την μπάρμπι γοργόνα) και αυτά θεωρούν ότι πρέπει να χτίσουν εσένα , αντί για κάστρα στην άμμο. Και αν τολμήσεις να ανοίξεις το στόμα σου να διαμαρτυρηθείς, σε πήρε και σε σήκωσε "μωρή αγ*μ*τη που βρήκες να τα βάλεις με τα καημένα, παιδάκια είναι , πρέπει να παίξουν" και "ένα μπάνιο ήρθαμε να κάνουμε, θα μας το βγάλεις ξυνό" και "Γιάννηηηηηηηηηηηηηηηηηη, έλα να φας τώρα είπααααααααααααααααααα, θα κρυώσουν οι κεφτεδες, όλο το πρωί ζύμωνα για να έχετε φαϊ αχάριστα, τα παιδάκια στην Αφρική δεν έχουν να φάνε, Γιααααααααααάννη είπααααααααααα, εεεεεεεεεεεεεελαααααα". Και κάπου εδώ βγάζεις την καραμπίνα και τους γαζώνεις πατόκορφα μάνα, πατέρα , γιαγιά , κουτσούβελα και την θεία τους την Λία που λένε και τα Ημισκούμπρια.

Στο θέμα μας λοιπόν, κάθησα και σκέφτηκα από το πρωί πως θα ήθελα να μεγαλώσω τον Δύσκολο Πελάτη. Θέλω να του μάθω να υπερασπίζεται τον εαυτό του, να μην τον καβαλάνε και τον εκμεταλλεύονται,αλλά παράλληλα θέλω να μάθει να διαφωνεί με κόσμιο τρόπο. Να συζητάει και να επιχειρηματολογεί πολιτισμένα. Χωρίς φωνές, μαγκιές και νταηλίκια. Και να μάθει να υποχωρεί όταν χάνει,ιδανικά ζητώντας συγνώμη από τον συνομιλητή του.Θέλω να του μάθω να μην πετάει τα σκουπίδια του από το παράθυρο. Να δίνει την σειρά του στο ταμείο σε ανθρώπους με μωρά, ηλικιωμένους και έγκυες.

Προχθές πήγα σ'αυτό το πολυκατάστημα (αυτό που το τραγουδάει η Στανίση) να πάρω πραγματάκια για την βάφτιση του Δύσκολου Πελάτη. Είχα που λέτε ένα καρότσι γεμάτο. ¨Ημουν άνευ Δύσκολου Πελάτη και πίσω μου ήταν μπαμπάς με κοριτσάκι 7 μηνών και επίσης γεμάτο κορίτσι. Θημήθηκα την ανυπομονησία του Δύσκολου Πελάτη στα ταμεία και τις τσιρίδες του και θεώρησα σωστό να πω στον άνθρωπο να περάσει. Πάει και τελείωσε, έχει προτεραιότητα, είχε μωρό παιδί που δεν έχει υπομονή να περιμένει. Μου λέει ο χριστιανός "μα και εμείς γεμάτο καρότσι έχουμε". Δεν πειράζει. Πρέπει να περάσει , τελεία, πίριοντ. Η κοπέλα στο ταμείο σταυροκοπιόταν γιατί λέει "πρώτη φορά βλέπω 2 ανθρώπους να συνεννοούνται πολιτισμένα. Συνήθως για τη σειρά πέφτει ξεμάλλιασμα". Που καταντήσαμε. Να θεωρούμε το αυτονόητο εξαίρεση και φωτεινό παράδειγμα και να το επαινούμε. Τζίζους.

Αυτά θέλω να παλέψω να του μάθω. Να σέβεται,να επιχειρηματολογεί και να δίνει πρώτος το παράδειγμα. Όπως φυσικά και εμείς. Γιατί τελικά το παιδί αντιγράφει εμάς. Αν εμείς πετάμε το πλαστικό ποτήρι από το παράθυρο,μουτζώνοντας τον μαλάκα πίσω μας που διαμαρτύρεται γιατί του ήρθε στα μούτρα (κάμπριο μου ήθελες ελληνάρα πανάθεμά σε), το ίδιο θα κάνει και ο Δύσκολος Πελάτης.

Δεν θέλω που λέτε να κάνω τον γιο μου ελληνάρα. Και  θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να το καταφέρω.

PS: Ο μπετόβλακας ξεπέρασε κάθε μου προσδοκία. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κλείνομαι μέσα στο σπίτι μετά τις 8-9, γιατί έχω προβλήματα και κόμπλεξ κατωτερότητας και είμαι στο facebook. Το 6 μηνών μωρό μου ούτε του πέρασε από το μυαλό (μυαλό λέμε τώρα)

8 comments:

  1. 'Εχω κι εγώ ένα γιο έξι μηνών και πολύ χαίρομαι που έχουν κι άλλοι τις ίδιες ανησυχίες-και το ίδιο ψώνιο. Υπάρχει ελπίδα λοιπόν γι' αυτή τη χώρα!Νομίζω ότι αυτό που θα δει το παιδί στο σπίτι του, αυτό θα υιοθετήσει ως συμπεριφορά. Γι' αυτό και δε χρειάζεται να αγχωνόμαστε ή να γινόμαστε διδακτικοί. Το βλέπω και ατα παιδιά στο σχολείο.Σπάνια παραβιάζεται αυτός ο κανόνας και συνήθως θετικά: δηλ.παιδιά που έχουν βρει το δρόμο τους μόνα, παρά το προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον.

    Είχα μια παρόμοια συζήτηση προχτές με τη δασκάλα μας στη baby yoga,όταν ένα ατίθασο παιδάκι μεγαλύτερης ηλικίας όρμησε και γρατσούνησε τον δικό μου. Μου φάνηκε απαράδεκτο και η δασκάλα προσπαθούσε να με πείσει ότι ήταν θέμα ηλικίας. Το θέμα για μένα είναι ότι η μάνα του δεν του είπε ότι αυτό που έκανε δεν ήταν σωστό. Τελεία και παύλα. Πώς θα μάθει το παιδί; από μόνο του΄;

    ReplyDelete
  2. Καλησπέρα και ευχαριστώ για το σχόλιο. Έχεις απόλυτο δίκιο, παρόλο που κι εγώ μεγαλωσα σε σπίτι με εκπαιδευτικούς, ποτέ δεν υπήρχε "δασκαλίστικο" ύφος στο σπίτι μας. Υπήρχε δημοκρατία και σεβασμός και ελευθερία να κάνουμε λάθη για να μαθαίνουμε. Ποτέ όμως δεν μας επιτράπηκε να είμαστε αγενείς και βίαιοι, όχι με την ηθικολογική έννοια του πράγματος, αλλά την πραγματική του. Και ναι, σας διαβεβαιώ ότι δεν είναι θέμα ηλικίας , αλλά αντιμετώπισης από τους γονείς. `Να σας δώσω ένα παράδειγμα..Ήμουν σε ένα παιδικό πάρτυ και στα καλεσμένα παιδάκια προσφέρθηκαν δώρα. Το παιδάκι που γιόρταζε λοιπόν, θεώρησε σκόπιμο να πάρει το δωράκι ενός άλλου παιδιού και να το καταστρέψει. Οι γονείς του εορτάζοντα δεν αντέδρασαν, το άλλο το παιδάκι έκλαιγε και φυσικά ένιωθε αδικημένο. Σκέφτηκα λοιπόν τι θα έκανα εγώ στη θέση των γονιών του παιδιού που κατάστρεψε το δωράκι (χωρίς να θέλω να γίνω επικριτική προς τους γονείς αυτού του παιδιού, απλά σκέφτηκα τελείως ανεξάρτητα τι θα έκανα). Θα το έστελνα να πάει να διαλέξει ένα παιχνίδι από τα δώρα που του έφεραν για την γιορτή του και να το προσφέρει στο άλλο παιδάκι. Έτσι θα του έδειχνα χωρίς να το μαλώσω και να το προσβάλλω ότι οι πράξεις του έχουν συνέπειες και έτσι πρέπει να στερηθεί ένα από τα δικά του δώρα για να αποζημιώσει το παιδάκι στο οποίο έκανε ζημιά. Δεν ξέρω αν από παιδαγωγικής απόψεως κάτι τέτοιο είναι δόκιμο, απλά μου φάνηκε η πιο δίκαιη λύση και για τα δύο.

    ReplyDelete
  3. Α, και εσύ καημένη δασκαλοπαίδι! Μας κατέστεψαν αυτοί οι γονείς μας! (πλάκα κάνω, τους θαυμάζω για την ακεραιότητά τους, αλλά ώρες-ώρες τους κατηγορώ που δε μας μάθαν τους κανόνες της "πιάτσας", για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε σ' αυτή τη ζούγκλα.)

    όσο για το περιστατικό που αναφέρεις, αν κάτι τέτοιο σου έβγαινε ως μία αυθόρμητη-ζεστή αντίδραση απέναντι στο άλλο παιδάκι, ίσως να είχε θετικά αποτελέσματα. Αν όμως, κυριαρχούσε η ανάγκη σου για απονομή δικαιοσύνης, και το παιδί σου αισθανόταν εκτεθειμένο και προσβεβλημένο;Νομίζω σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να λειτουργούμε με το ένστικτο και να ζυγίζουμε εκείνη την ώρα την κατάσταση. Δεν υπάρχει συνταγή που μπορούμε να ακολουθήσουμε πιστά.

    Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ως εκπαιδευτικός θα αντιδρούσα με τον τρόπο που προτείνεις, χωρίς κανέναν ενδοιασμό,
    όμως ως γονιός, δεν ξέρω σε ποιο βαθμό πρέπει να παρεμβαίνουμε στις σχέσεις των παιδιών μας με τους συνομήλικους τους. Κι εγώ προβληματίζομαι.

    Υ.Γ. ακόμα δεν έχω συγχωρήσει τον μπαμπά μου που στην τετάρτη δημοτικού στο όνομα της αξιοκρατίας και για να μην κατηγορηθούμε για νεποτισμό, έβαλε ένα άλλο κοριτσάκι να κάνει το περιστέρι στο θεατρικό του. Ακόμα του το χτυπάω! Ο άνθρωπος βέβαια εκ των υστέρων μου είπε: "Βρε, κορίτσι μου ήταν πιο αδύνατο από σένα, ταίριαζε πιο πολύ για περιστέρι!

    ReplyDelete
  4. Η αλήθεια είναι ότι εμένα αρκετά μικρή με άφησαν να βγω στον "δρόμο" και έτσι ψήθηκα...Ήταν της άποψης "σπάσε τα μούτρα σου για να μάθεις, αλλά εμείς είμαστε εδώ για ότι σου συμβεί". Ήμουν κι εγώ (και είμαι) αναρχοαυτόνομο ον, δεν άκουγα και δεν σήκωνα και πολλά πολλά, οπότε την πιάτσα για καλή μου τύχη την έμαθα!

    Όσο για το περιστέρι, τι να πω......ευτυχώς εμένα είναι σε Λύκειο και γλυτώσαμε τα θεατρικά, γιατί είμαι βέβαιη πως αν ήταν σε κανένα δημοτικό θα με έντυνε Χίτλερ την 28η Οκτωβρίου.Στάνταρ σου λέω

    ReplyDelete
  5. "Σκότωσε τον ελληνάρα που έχεις μέσα σου" και αν δεν μπορείς είμαι σίγουρη οτι θα φταίνε οι αεροψεκασμοί του Λιακό (ΔΙΑΔΟΣΤΕ ΤΟ)
    Προσυπογράφω και ως προς το κείμενο αλλά με κέρδισες με τα χίλια με την εικονίτσα κάτω απο την apivita ;)

    ReplyDelete
  6. Πολύ σε ευχαριστώ, αναπτερώνονται οι ελπίδες μου όταν γνωρίζω γονείς bloggers με ωραία μυαλά, νιώθω ότι κάτι τελικά μπορεί να γίνει και κάποτε (όχι στα πολύ κοντά, μη παίρνουμε και αέρα!) η χώρα ίσως σταματήσει να βουλιάζει στο διηνεκές.......

    Επισκέφτηκα και το δικό σου σπιτικό και αγάπησα και εγώ την εικόνα της κεντρικής σου σελίδας! Θα σε ξεφυλλίσω σε λιγάκι, έχω έμπνευση τώρα και πάω να ξεκατινιαστώ σε νέο πόστ!

    Πολλά φιλιά, ευχαριστώ και πάλι! ΔΙΑΔΟΣΤΕ ΤΟ ;-00000

    ReplyDelete
  7. Αχ κορίτσι μου, χτύπησες φλέβα χρυσού! Πόσες φορές έχω αναρωτηθεί σε τι κόσμο μεγαλώνω το παιδί μου προσπαθώντας να του μάθω αρχές και θα το κατασπαράξουν μεγαλώνοντας. Όμως δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, έτσι είμαι και δεν μπορώ να αλλάξω τώρα στα γεράματα... Είμαι της άποψης πως αν εγώ κάνω το σωστό ακόμη και έναν άνθρωπο να επηρεάσω θετικά, είναι κέρδος. Το ό,τι μονίμως τρώω τα μούτρα μου με την καλή μου θέληση, είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...
    Χάρηκα που σε βρήκα, μ' αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφεις, θα σε παρακολουθώ...

    ReplyDelete
    Replies
    1. Καλώσηρθες Φλώρα μου και σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!

      Αυτό με τα μούτρα που τα τρως είναι συνηθισμένο...τουλάχιστον μεγαλώνοντας τα τρώω λιγότερο!!

      Θα χαρώ να τα λέμε, πολλά φιλιά!!!

      Delete