Get widget

Wednesday, April 10, 2013

Ο θηλασμός μου έμαθε να εμπιστεύομαι το παιδί μου..

Σαν κλασσική Ελληνίδα Μάνα φυσικά και τα ξέρω όλα. Μόνο εγώ ξέρω τι είναι καλό για τον Δύσκολο Πελάτη, πότε πρέπει να κοιμηθεί, αν έξω κάνει κρύο και πρέπει να βάλει μπουφάν (τι εννοείς είναι Αύγουστος?) και φυσικά πότε και κυρίως πόσο πρέπει να φάει.

Σήμερα θα μείνουμε λοιπόν στο πότε και πόσο πρέπει να φάει. Όταν γυρίσαμε από το μαιευτήριο, όπως σας είπα έτρωγε νταν στις 2 ώρες, αφού θήλαζε 30-40 λεπτά από το κάθε στήθος. Αφού πια δεν τα μάζευα μέσα στην μπλούζα, τζάμπα κόπος. Από βάρος πήγαινε σούπερ, έπαιρνε 700-800 γρ κάθε μήνα για το πρώτο δίμηνο. Μέχρι που ξεκίνησε να κοιμάται τα 10ωρα και 12ωρα μεταξύ 2 και 3 μηνών, Οπότε στην μηναία εξέταση μας ήρθε μια ωραία κεραμίδα , μιας και δεν είχε πάρει ούτε καν μισό κιλό, μετα βίας πήρε 400 γραμμάρια.

Εγώ που λέτε να πέσω να πεθάνω. Πες εσύ στην Ελληνίδα Μάνα ότι ο γιόκας της είναι αδύνατος και πρέπει να φάει. Αυτό ήταν την σκότωσες. Καλύτερα να της έλεγες ότι η γειτόνισσα κάνει καλύτερο παστίτσιο από εκείνη. Λιγότερο θα την πείραζε. 

Συνεννοούμαι που λέτε με τον παιδοντόκτορα (καλή του ώρα) να κάνω 3 αντλήσεις την ημέρα και να δίνω 3 μπιμπερό. Να ξυπνάω τον Δύσκολο Πελάτη max στο 6ώρο και σε 15 μέρες να πάω να τον ξαναζυγίσουμε. Τώρα σαν να 'μαι σε μια γωνιά και να βλέπω την έκπληξη - απορία στο πρόσωπο σου, που τον τσάκωσα αυτόν τον γιατρό , που αντί να μου δώσει σκονόγαλο να μπουκώσω τον Δύσκολο Πελάτη , με έβαλε σε πρόγραμμα αντλήσεων. Να σε ενημερώσω πως όχι , δεν γκρέμισε κανένας φούρνος, δεν έγινε εισβολή εξωγήινων , δεν χτύπησε τον παιδοντόκτορα πέτρα στο κεφάλι. Απλά είναι Σύμβουλος Γαλουχίας ο χριστιανός και αυτή είναι η δουλειά του.

Παίρνω λοιπόν τον Δύσκολο Πελάτη παραμάσχαλα, αγοράζω και ένα κάγκελο για το κρεβάτι για να τον έχω μαζί μου τα βράδια , μη σηκώνομαι σαν τη Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών με το βυζί απέξω και κουτουλάω στους τοίχους και ξεκινάει το πάρτυ. Μάνα που ταϊζεις το μωρό σου μόνο με αντλημένο μητρικό , είσαι παράδειγμα προς μίμηση, πρέπει να σου κάνουν άγαλμα , είσαι είδωλο , τελεία , πίριοντ που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Εγώ με 3 αντλήσεις την ημέρα είδα τον Χριστό όχι φαντάρο , μέχρι Αρχιστράτηγο έφτασα. 

Ο παιδοντόκτορας είπε να δίνω από 90-120 ml ανά γεύμα. Ως γνήσια Ελληνίδα Μάνα , ε πως να στο πω, έκανα τα στραβά μάτια στις γραμμούλες του μπιμπερό. Δηλαδή το 120 , το έβλεπα ας πούμε 130 ή 140 ή ακόμα και 150. Και αυτοί πια οι κατασκευασταί των μπιμπερό ας τα κάνουν λίγο πιο ευανάγνωστα, εμείς τι φταίμε αν οι γραμμούλες πηδάν στα μάτια μας, ε?

Τεσπά, βάζω που λέτε κάτω τον Δύσκολο Πελάτη και αρχίζω να τον στουμπώνω. Γκλουπ γκλουπ γκλουπ ο κακομοίρης, έφτανε με όρεξη μέχρι τα 100ml , 110ml και μετά άρχιζε να δυσανασχετεί. Μόλις το έπαιρνα χαμπάρι η χτυπημένη από την μοίρα Ελληνίδα Μάνα , έπεφτα να πεθάνω που το παιδί θέλει να αφήσει το γάλα που με τόσο κόπο άρμεγα η αγελαδίτσα κάθε μέρα. Ο μπαμπάς του Δύσκολου Πελάτη (σαν πιο σώφρων)  μου έλεγε - με πολύ ήπιο και μαλακό τρόπο είναι η αλήθεια , γιατί το μάτι μου γυάλιζε- :

"Μήπως χόρτασε το παιδάκι? Αφού βλέπεις ζορίζεται"

"Όχι , δεν ξέρεις εσύ. Πρέπει να το φάει" . Καλύτερα να μου έριχνες μαχαιριά στην καρδιά.

Στο μεταξύ ο Δύσκολος Πελάτης είχε ήδη ξεράσει το μισό περιεχόμενο.

Όταν δε έφτανε η ώρα του στήθους, επειδή δεν έβλεπα πόσο τρώει ,αποτελειωνόμουν. Αυτός θήλαζε και εγώ μετρούσα λεπτά στο ρολόι για να καταλάβω αν είχε φάει ή όχι (τέτοιο ζώον, τις γιαγιάδες κοροϊδεύουμε μετά). Αν τύχαινε να φάει κάτω από 20λέπτο, με ζώνανε μαύρα φίδια και έλεγα στον μπαμπά του Δύσκολου Πελάτη ότι το παιδί υποσιτίζεται και αυτός δεν ενδιαφέρεται και μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα ααααααα. Απορώ με την υπομονή αυτού του ανθρώπου. Απορώ όμως. Μόλις ο Δύσκολος Πελάτης άφηνε το στήθος , κλάμα εγώ. Έπαιρνα τον παιδοντόκτορα και του έλεγα "το παιδί δεν τρώει. Έκατσε μόνο 10 λεπτά στο στήθος" . Άλλος χριστιανός κι αυτός που θα καταριέται την τύχη του που έμπλεξε με ελληνίδες μάνες.

Για να μην στα πολυλογώ, ήμουν μια μισότρελη. Όλη μέρα με το θήλαστρο να μετράω τα ml και κάθε μια ώρα να αλλάζω γνώμη για το αν έχω γάλα ή όχι . Οι γύρω μου να με κοιτάνε με επιφύλαξη (να φωνάξουν τον μπόγια, να μην τον φωνάξουν..) , ο Δύσκολος Πελάτης να συνεχίζει ανενόχλητος το πρόγραμμα του και ο παιδοντόκτορας να μου λέει "άσε το παιδί ελεύθερο, αυτό ξέρει τι να κάνει" 

"Ναι καλά. Μόνο η μανούλα ξέρει το καλό του. Αυτό είναι μωρό ακόμα"

Μ'αυτά και μ'αυτά πέρασαν 15 μέρες και πήγαμε για το ζύγισμα. 550 γρ σε 2 εβδομάδες! Αφού είχε κάνει μπουτάκια ο Δύσκολος Πελάτης. Και εκεί το κατάλαβα...Εκεί κατάλαβα ότι δεν ξέρω την τύφλα μου και ότι ο Δύσκολος Πελάτης ξέρει καλύτερα από μένα πότε και πόσο πρέπει να φάει. Κατάλαβα πως πρέπει να έχω εμπιστοσύνη στο παιδί μου. Πως μπορεί να μην βλέπω πόσα ml πίνει όπως με το σκονόγαλο , αλλά αυτός ξέρει καλύτερα απ'όλους μας πόσο γάλα του χρειάζεται για να μεγαλώσει.Και αποφάσισα πως από εδώ και στο εξής, ο Δύσκολος Πελάτης θα κάνει κουμάντο στο στομάχι του και έδωσα εντολή στον μπαμπά του , κάθε φορά που με πιάνει το κατοχικό σύνδρομο , να με μπουκώνει με ένα πιάτο πχ σουβλάκια ή ένα πιάτο παστίτσιο ή ένα οικογενειακό προφιτερόλ για να μάθω. Όχι όχι , πρέπει να τιμωρηθώ για να μάθω. 

Εμπιστευτείτε λοιπόν τα παιδιά σας. Είναι το πρώτο βήμα για να δημιουργήσετε  υπεύθυνους και ανεξάρτητους ενηλίκους. Ενηλίκους που θα σας παίρνουν τηλέφωνο αργότερα και θα σας λένε "Μάνα. Κάνε ένα παστίτσιο να έρθω να φάω"

ΥΣΤ: "Αλλά αγοράκι μου φάε και τη σαλατίτσα σου, τόσες βιταμίνες έχει, σαν να αδυνάτισες,εμ δεν σε ταϊζει αυτή η προκομένη, σου δίνει όλα αυτά τα -πως τα λέτε- οργανικά και εσύ είσαι χλωμό παιδάκι μου, να παίρνεις τηλέφωνο τη μανούλα να σου μαγειρεύει ότι τραβάει η ψυχή σου, έλα δω μην φεύγεις έτσι , φόρα το μπουφάν σου θα κρυώσεις. Αχ θα με πεθάνει αυτό το παιδί"



No comments:


Post a Comment