Get widget

Wednesday, April 3, 2013

Πως έγινα Ελληνίδα Μάνα... μέρος δεύτερο







......συνέχεια

Παίρνω που λέτε τον ντόκτορα τηλέφωνο.

"Έλα, να σου πω...ο Δύσκολος Πελάτης δεν κουνήθηκε όλη μέρα."
"Τι εννοείς όλη μέρα?"
"Έ, όλη μέρα. Από τις 10 που ξύπνησα, τι καφέδες, τι γλυκά, στη χάση και στη φέξη από κανένα κλωτσίδι και αυτό βαριεστημένο"
"Πας καλά παιδάκι μου???Και με παίρνεις 16:20 να μου το πεις? Τσακίσου γρήγορα στη κλινική και μπες στον καρδιοτοκογράφο. Τους παίρνω τηλέφωνο και έρχομαι και εγώ"

Άλλη που λέτε στη θέση μου θα είχε τρομοκρατηθεί. Αλλά εγώ έπρεπε να τελειώσω το στρούντελ, κρίμα τόσο κόπο έκανε η πεθερούλα. Τεσπά , με πάει ο μπαμπάς του Δύσκολου Πελάτη στην κλινική και με αφήνει , γιατί στις 18:00 δούλευε. Στο μεταξύ ερχόταν η μαμά και η αδερφή μου για να έχω παρέα στον καρδιοτοκογράφο, γιατί 40 λεπτά ξαπλωμένη σαν τον βόα που έχει καταπιεί ελέφαντα όπως λέει και ο Μικρός Πρίγκηπας δεν μπορούσα να είμαι.

Την ώρα που έφευγε ο μπαμπάς μας, βλέπει τον ντόκτορα να μπαίνει με μπάντες και χειρόφρενα στην κλινική , κίτρινος σαν το πανί. Τον χαιρετάει σαν χαζό από μακρυά και συνεχίζει για την δουλειά του. Ο δόλιος που να 'ξερε.

Εγώ στο μεταξύ ξαπλωμένη σαν το σαπιοκάραβο,σκασμένη από το φαϊ, καλωδιωμένη , αλλά ο Δύσκολος Πελάτης άφαντος. Όπως και οι συσπάσεις μου. Άφαντες. 39 εβδομάδων έγκυος και ούτε ένα πέτρωμα για δείγμα.

Μπαίνει μέσα ο ντόκτορας.

"Τι γίνεται, κουνήθηκε?"
"Όχι"
"Ετοιμάστε την να το πάρουμε"
"Ρε ντόκτορα, μόλις έφαγα"
"Τι έφαγες παιδί μου"
"Ε, να ...." και του περιγράφω τι έχω φάει.

Έπρεπε να δείτε τα μούτρα του. Άλλα να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε.

"Κάντε της μια primperan. Πάω να ετοιμαστώ" λέει και φεύγει

Κάνουμε τα γνωστά , φοράω εκείνη τη γαμάτη ρομπίτσα με τις ασορτί παντόφλες, φιλάω τον μπαμπά του Δύσκολου Πελάτη που στο μεταξύ τον γύρισαν άρον άρον από τη δουλειά και κατευθύνομαι προς το χειρουργείο. Έρχεται και ο αναισθησιολόγος-άλλο νούμερο και αυτός - και να μη μπορούμε από τα γέλια να κάνουμε επισκληρίδιο. Εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει τι μου γίνεται -ευτυχώς γιατί αν ήξερα θα με είχαν με τις ηρεμιστικές.

 Μπαίνει μέσα και ο ντόκτορας.

"Λαός μαζεύτηκε έξω." μου λέει.
"Είδες άμα είσαι σελέμπριτι?" του λέω

Με ξαπλώνουν κάτω , μου ανεβάσουν το πράσινο κουρτινάκι μπροστά στα μούτρα και αρχίζουν να με πασπατεύουν, Πότε με άνοιξαν , πότε βγήκε ο Δύσκολος Πελάτης, χαμπάρι δεν πήρα. Άκουσα μόνο ένα κλάμα που ξεσήκωσε τον κόσμο στο πόδι και μου τον φέρανε να τον δω. Μέσα στη τσατίλα ο Δύσκολος Πελάτης , του χαλάσαμε την ησυχία του κυρίου.

Στο μεταξύ ο ντόκτορας , που έκανε κέντημα-σταυροβελονιά , βγάζει το κεφάλι πάνω από το πράσινο κουρτινάκι και μου λέει

"Κατερίνα. Τα νερά ήταν σπασμένα. Το παιδί ήταν στεγνό και ο πλακούντας σε κακό χάλι"

Εγώ χαμπάρια δεν είχα , το μόνο που ήθελα ήταν να με λύσουν. Ναι, με είχαν δεμένη χειροπόδαρα. Λέω του αναισθησιολόγου

"Λύσε με"
"Αποκλείεται" μου λέει.
"Λύσε με που σου λέω, θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα". Είχαν αρχίσει να με πιάνουν τα κλειστοφοβικά μου και δεν μπορούσα να αναπνεύσω.
"Θα πιάσεις την κοιλιά σου" μου λέει.
"Χαζή είμαι χριστιανέ μου? Λύσε με σου λέω θα αρχίσω να ουρλιάζω." Το μάτι μου γυάλιζε.

Τελικά λύθηκα μόνη μου.

"Είδες ?" του λέω "Δε πιάνω τίποτα." Μου 'χωσε και μια ηρεμιστική στο μεταξύ, μετά το κατάλαβα, γιατί είχα αρχίσει να τα χάνω.

Τελειώνου, με ράβουν, πάω στην ανάνηψη, φιλάω τον αγαπημένο μου ντόκτορα και με παίρνει ένα νοσοκόμος να με πάει στο δωμάτιό μου.
Σε όλο τον δρόμο να του λέω τρέμοντας (επισκληρίδιος γαρ) "Θέλω τη μαμά μου. Να με πας τώρα στη μαμά μου".

"Φτάνουμε τώρα" μου έλεγε ο καψερός

Και βγαίνω έξω. Και έρχονται όλοι και με αγκαλιάζουν κλαίγοντας. Εμένα μου λείπει ο μπαμπάς μου. Ο παππούς του Δύσκολου Πελάτη.Που δεν είναι εκεί. Που χαροπαλεύει σε μια άλλη εντατική.
Καλά είπε ο ντόκτορας, λαός. Πολύς λαός. Όλοι οι αγαπημένοι μου. Αλλά ο μπαμπάς μου όχι.

Με ανεβάζουν στο δωμάτιο. Ο αγαπημένος μου με φιλάει και με ξαναφιλάει και μου λέει πόσο όμορφος είναι ο Δύσκολος Πελάτης.

Και μετά μου τον φέρνουν.....Στο ταψάκι του μέσα καταφθάνει ο έρωτας, ο απόλυτος έρωτας! Και φυσικά τσιρίζει γιατί είναι ο δικός μου ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΠΕΛΑΤΗΣ!




Και κάπως έτσι έγινα και εγώ Ελληνίδα Μάνα...

3 comments:

  1. Πω πω..... Κάτι μου θυμίζει όλη αυτή ..... η αναισθησία να το πω;;;; Δεν ξέρω τι μου γίνεται να το πω;;;;;;;;;;;; Εγώ είχα φτάσει τις 42 εβδομάδες (!) και όταν ο γιατρός μου είπε πως πρέπει να γεννήσω ΤΩΡΑ, του είπα "να πάω σπίτι να φάω που έχω και το παστίτσιο της μαμάς μου και να έρθω αύριο;" Να το χαιρόσαστε το θαυματάκι σας. Γερό και τυχερό να είναι!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Κου κου βα κου κου βα!! Ευχαριστώ, απόψε μόλις τελειώσω με νέα ανάρτηση που υποσχέθηκα στους εκατομμύρια fan μου (χαχαχαχαχαχαχαχα), θα μπω να σε διαβάσω πιο αναλυτικά! Αλήθεια , πόσα παιδάκια έχεις κι πόσο είναι?

      Delete
    2. Ααααααααααααααα (είπαμε πρέπει να είναι συρτό)εγώ είμαι παλιά καραβάνα, να με ακούς (όλοι συμβουλές δεν δίνουν; εγώ στο πηγάδι έκανα τσίσα μου;;;;). Ο Βαγγέλης είναι 9 χρονών και η Αθηνά 6!

      Delete