Get widget

Thursday, April 18, 2013

Ταμπεραμέντο ή αλλιώς τενόρος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι

Νομίζω θα έχετε καταλάβει μέχρι σήμερα γιατί ονόμασα το παιδί μου Δύσκολο Πελάτη. Γιατί είναι όνομα και πράγμα Δύσκολος Πελάτης. Δε μπορώ να θυμηθώ πότε και πως μου κατέβηκε και τον είπα έτσι, το μόνο που θυμάμαι είναι να λέω μια μέρα στη μάνα μου, ανάμεσα σε τσιρίδες, με τηλεβόα (φφςςς φςςςς τεστ δοκιμή) μπας και με ακούσει "Πολύ δύσκολο πελάτη αποκτήσαμε".  Ανάθεμα άμα με άκουσε , θα σας γελάσω και δεν το θέλω.

Το παιδί μου όπως σας ξαναείπα κάνει ότι γουστάρει. Και όχι , δεν το κακομαθαίνω, δεν το αφήνω να με καβαλάει, σαν να σας βλέπω από μια γωνιά έτοιμους να με μαλώσετε. Έκανε ότι γουστάρει από την ώρα που ήταν στην κοιλιά μου. Ας πούμε, είχε κατσικωθεί δεξιά πάνω ψηλά κάτω από το δεξί πλευρό και κλώτσαγε το πνευμόνι μου. Επίσης, είχε χωμένα τα μούτρα του 9 μήνες στον πλακούντα και ας πάλευε ο ντόκτορας με τον υπερσύγχρονο τρισδιάστατο υπέρηχο να τον βγάλει φωτογραφία να τον έχουμε. Αυτός δεν γούσταρε. Και μάλιστα μια φορά τον μούτζωσε κιόλας. Αλήθεια σας λέω, σήκωσε το χέρι με ανοιχτά δάχτυλα και μούτζωσε τον ντόκτορα. Και αυτός ο κακομοίρης καλή του ώρα είπε "αχ ωραία, τσεκάραμε ότι έχει 5 δαχτυλάκια". Τι να σου κάνει ο φουκαράς . Του έλεγε "γύρνα παοκτσάκι μου να δούμε" και αυτός τίποτα. Σιγά μη χαλούσε την ησυχία του.Πως δεν μας έκανε και κανένα κωλοδάχτυλο ακόμα αναρωτιέμαι.

Διάβαζα λοιπόν διάφορα όταν ήμουν έγκυος. Ότι το μωρό το δημιουργείς εσύ, ότι είναι όπως το μάθεις μπλα μπλα μπλα μπλα. Μάλλον αυτοί που τα έγραφαν αυτά δεν έχουν περάσει ένα 24ωρο με τον Δύσκολο Πελάτη.Δηλαδή και όσοι προσπάθησαν να μείνουν και ένα δίωρο τρίωρο μαζί του , μου τον έδιναν πίσω με ευγενικό τρόπο "αχ τι καλός που είναι , το γλυκούλι μου" και από μέσα τους είμαι σίγουρη πως σκέφτονταν που θα βρουν εξορκιστή να μου προτείνουν. 

Από την αρχή έδειξε το ταμπεραμέντο του. Σας είπα ήδη πως μόνο αυτός ακουγόταν στον θάλαμο (το δωμάτιο μου ήταν ακριβώς απέναντι). Δε θα ξεχάσω μια μέρα, ενώ ήταν ώρα επισκεπτηρίου, μπαίνει μέσα μια νεαρή κακομοίρα μαία με τρόμο στα μάτια της σέρνοντας πίσω της το ταψάκι με τον Δύσκολο Πελάτη (τι κακό και αυτό να τα γυρνάνε σε πυρέξ λες και είναι κοτόπουλα ψητά) και μου λέει επί λέξη "Κα Κισκιδίνογλου πάρτε το γιο σας, δεν ξέρω τι να τον κάνω". Το παιδί μου ήθελε τη μάνα του. Τσίριζε ασταμάτητα, δεν ησύχαζε ότι και να τον κάνανε και μόλις ήρθε απλά ηρέμησε. Θα μου πείτε αυτό είναι το φυσιολογικό  και θα συμφωνήσω αγαπητέ αναγνώστη. Γι'αυτό και εγώ δεν την ψυλλιάστηκα. Γιατί , τι ποιο φυσιολογικό για το βρεφάκι που θέλει τη μάνα του, ε? Αμ δε σου τα 'πανε καλά...

Από τότε, κάθε μέρα απλά μου επιβεβαιώνει πως ότι είναι , γεννήθηκε με αυτό, δεν έγινε στην πορεία. Και έχω να σου δώσω ουκ ολίγα παραδείγματα:
  • Από 5 ημερών μωρό μου έφτυνε την πιπίλα στα μούτρα. Και δεν την δοκίμασα πχ όταν ήταν μεγαλύτερος και είχε μάθει το στήθος. Ήταν ακριβώς 5 ημερών και απλά μου την έφτυνε
  • Αν τον έβαζα στο αριστερό πλευρό κοιμισμένο με έπαιρνε και με σήκωνε. Ήθελε μόνο στο δεξί. Αυτό ας πούμε εγώ του το έμαθα, όχι πες μου???
  • Όταν είναι κατουρημένος γίνεται ο κακός χαμός. Τον ακούνε και στη στρατόσφαιρα. Αν πάλι είναι χεσμένος, ούτε που ασχολείται. Μπορεί να μείνει χεσμένος για πάντα και να μη βγάλει κιχ. Η πεθερά μου λέει ότι μάλλον τα τσίσα τον κρυώνουν και τα κακά τον ζεσταίνουν. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.
  • Θέλει να τρώει υφάσματα. Αλλά όχι ότι να 'ναι. Πχ τα μάλλινα τον χαλάνε, τα φτύνει. Έχει προτίμηση στα βαμβακερά. Σατέν και μεταξωτά να σου πω την αλήθεια μου, δεν δοκίμασα.Μάλλον γέννησα τον Κωστέτσο και δεν το ξέρω.
  • Ήθελε τα σεντόνια του ζεστά. Να σας περιγράψω σκηνή απείρου κάλλους με μένα ζόμπι από την αϋπνια , να τον έχω στην αγκαλιά μου με το ένα χέρι και με το άλλο να σιδερώνω τα σεντόνια του για να είναι ζεστά και ξυπνήσει. Ούτε η Lady Gaga σε τουρνέ τέτοιες απαιτήσεις.
  • Μου έφτυσε μια ωραία μέρα και τα μπιμπερό στα μούτρα. Ενώ μέχρι 4 μηνών έβγαζα με το θήλαστρο και του δίνανε οι γιαγιάδες όταν έλειπα, μια μέρα μας το πέταξε και δεν μπορέσαμε να τον ξεγελάσουμε με τίποτα. Βρε τι θηλές άλλαξα, τι της ζέστανα πριν, τίποτα. Πήρε κατευθείαν εκπαιδευτικό ποτηράκι , το οποίο μάλιστα κρατάει μόνος του και πίνει, δε θέλει να του το κρατάμε εμείς
  • Όταν τρώει κρέμα, θέλει να μου κρατάει το χέρι με το οποίο κρατάω το κουτάλι και να το βάζει μόνος του στο στόμα. Μια μέρα του έδωσα το κουτάλι να το κρατήσει μόνος του. Φαντάζεστε τι μπορεί να έγινε. Μισή μέρα του έβαζα ορό για να φύγει το μήλο-αχλάδι από τα ρουθούνια του.
  • Όταν αργώ να του βάλω στο στόμα την επόμενη κουταλιά, σηκώνει το χέρι να τραβήξει το κουτάλι και ταυτόχρονα φωνάζει επειδή αργώ. Δεν υπερβάλλω, το έχω και σε βίντεο αν δεν με πιστεύετε.
  • Από τα παιχνίδια του θέλει μόνο το μπλε Ελμο που μουλιάζει στα σάλια και μια φουξ μαϊμού που είναι πιο μεγάλη από αυτόν. Όλα τα άλλα τα πετάει κάτω. Δεν τολμώ καν να σκεφτώ τι θα γίνει μόλις αποκτήσει πλήρη αντίληψη και αρχίζει να διαλέγει μόνος του.
Αυτά τα λίγα παραδείγματα που σας έδωσα, με έκαναν και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι γεννιέσαι , δεν γίνεσαι. Σίγουρα διαμορφώνεσαι , αλλά νομίζω ότι η αρχική πάστα υπάρχει και εσύ σαν γονιός απλά την πλάθεις.

Τελευταία ανακάλυψε και την φωνή του και τσιρίζει όχι μόνο για να απαιτήσει κάτι, αλλά γιατί του αρέσει. Μάλιστα παίζει και με τις εντάσεις και τις χροιές και εκεί που τσιρίζει χαμηλόφωνα από μέσα του , σηκώνει σταδιακά την ένταση και το τερματίζει. Σαν τενόρος. Και μετά γελάει.

Και εγώ αναρωτιέμαι...τελικά τι γέννησα, τον Κωστέτσο ή τον Φραγκούλη? Λες να μου γεννήθηκε τενόρος? Γιατί αν μου γεννήθηκε Κωστέτσος....τεσπά, τι να κάνω παιδί μου είναι!

ΥΣΤ: Μάνα που πιστεύεις ότι κακομαθαίνεις το παιδί σου, είμαστε μαζί σου!!! Την επόμενη φορά που θα σε καπελώσει με το καρότο-πατάτα-κολοκύθι (ένα δίκιο εδώ που τα λέμε μεταξύ μας το έχουν, τη δοκίμασες ποτέ αυτή την αηδία?) πάρε μια ανάσα και σκέψου ότι δε φταις εσύ....ο Ερμής ο ρημάδης πάλι ανάδρομος είναι.

2 comments:

  1. Αχαχαχα! πολύ το χάρηκα τούτο το άρθρο. Γέλασα, ταυτίστηκα, συγκινήθηκα και στο τέλος φυσικά και συμφώνησα. Το μωρό καλώς ή κακώς γεννιέται με προσωπικότητα και ο γονιός απλά είναι εκεί, δίπλα του, για το βοηθήσει να την ολοκληρώσει. Έχουμε (ως γονείς) σημαντικό και δύσκολο έργο αλλά και τόσο μα τόσο διασκεδαστικό! Εμείς 3 μέρες μετά ακόμη βγάζουμε φρουτόκρεμα από τη μύτη! χαχαχαχα. Προσπαθεί ο ζυμαρούλης μας να μάθει να τρώει μονος του! Ε, ρε γλέντιααααα

    ReplyDelete
    Replies
    1. Καλησπέρα, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Αλήθεια πόσο είναι ο ζυμαρούλης? Ρωτάω για να ξέρω τι με περιμένει για να αρχίσω να ετοιμάζομαι ψυχολογικά όσο νωρίτερα μπορώ!

      Delete