Get widget

Saturday, April 6, 2013

Το Βρεφάκι- Οδηγίες επιβίωσης

Και φτάνει η μέρα που θα παίρναμε τον Δύσκολο Πελάτη σπίτι. Ξύπνησα πρωί πρωί (δηλαδή τι ξύπνησα, με ξύπνησαν από τα χαράματα οι νοσοκόμες, τι κακό αυτό στις κλινικές που στις 5 το πρωί αλλάζουν σεντόνια, στις 6 σφουγγαρίζουν , στις 7 έρχεται η νοσηλεία και στις 8 το πρωινό) , πλύθηκα, στολίστηκα και έστειλα τα ρούχα του Δύσκολου Πελάτη στον θάλαμο να μου τον στολίσουν για να τον πάρω.

Αφού τακτοποιήσαμε την χαρτούρα, έβαλα με καμάρι το σλίνγκ μου και πήγα να παραλάβω το δέμα. Οι νοσοκόμες είναι η αλήθεια μου τον παρέδωσαν με αναστεναγμό ανακούφισης (μετά το κατάλαβα, νόμιζα η χαζοβιόλα που τον αποχαιρετούσαν με καημό, γιατί ο Δύσκολος Πελάτης είναι και κούκλος. ΚΟΥ ΚΟΥ ΒΑ). Τον έχωσα στο σλινγκ και αναχωρήσαμε για το σπίτι μας.

Σ'αυτό το σημείο να σας πω ότι δεν είχα ιδέα από μωρά. ΙΔΕΑ. Τα μόνα μωρά που ήξερα ήταν αυτά των διαφημίσεων, που τρώνε και κοιμούνται. Σας ορκίζομαι οτι είμαι τόσο βόδι που πίστευα ότι τα μωρά τρώνε κάθε 3 ώρες, τα βάζεις στο κουνάκι τους και αυτά κοιμούνται άλλες 3 ώρες μέχρι να έρθει η ώρα τους να φάνε. Πάλι καλά που δεν νόμιζα ότι όταν ξυπνήσουν στρώνουν και το κρεβάτι τους και μετά πλένουν και τα δόντια τους και κάνουν και καφέ στο ενδιάμεσο. Πόσο ζώον, πόσο...

Οι έγκυες διαβάζεται από δω και κάτω με δική σας ευθύνη. Αν σας πιάσει το "τι πήγα και έκανα η ηλίθια" εγώ δεν φταίω, τα παράπονα στον Δύσκολο Πελάτη. Σας παρουσιάζω τη πραγματικότητα που κανείς δε μου παρουσίασε εμένα και νόμιζα ότι με χτύπησε τυφώνας.

ΣΛΙΝΓΚ




Όπως ξαναείπα την πρώτη μέρα ο Δ.Π έκλαιγε σχεδόν 15 ώρες ασταμάτητα. Και λέω σχεδόν γιατί ησύχαζε μόνο όταν τον θήλαζα. Βρε τι αγκαλιά, τι κούνημα, τι τραγούδια , τι πιπίλα έτρεχε ο μπαμπάς του να βρει μέσα στη μαύρη νύχτα, αυτός τίποτα. Απλά τσί-ρι-ζε χωρίς σταματημό. Και κάποια στιγμή, μου ήρθε φλασιά. Το σλίνγκ. Η τελευταία μου ελπίδα. Τον πήρα λοιπόν, τον έχωσα μέσα , έκανα 1-2-3-4 βολτές πάνω κάτω και αυτό ήταν. Ο Δύσκολος Πελάτης κοιμήθηκε. Έπεσα και εγώ εξαντλημένη στον καναπέ και κοιμήθηκα μ'αυτόν επάνω μου.

Και έτσι άρχισαν να κυλούν οι μέρες και οι νύχτες μας. Κάθε 1-1,5 ώρα (ναι και το βράδυ για να σου λύσω την απορία) να θηλάζει για διάστημα 40-50 λεπτών , να κοιμάται κάτι 10λεπτα ή 20 λεπτα στο τσακίρ κέφι και μετά φτου και από την αρχή. Και όλα αυτά κρεμασμένος πάνω μου. Αν τον άφηνα κάτω, ο κακός χαμός. Πήγαινα στην τουαλέτα με τον Δύσκολο Πελάτη στο σλινγκ.  Έτρωγα έτσι . Μόνο όταν ήταν να κάνει μπάνιο χωριζόμασταν και όταν τον άλλαζα.

ΤΑΜΠΕΡΑΜΕΝΤΟ


Μην πιστεύετε αυτό που σας λένε ότι τα παιδιά είναι όπως τα μάθεις. Ισχύει μετά τους 15 -16 μήνες, μη σου πω και αργότερα. Γεννιούνται με ταμπεραμέντο από την αρχή.Δεν ξέρω πως είναι τα άλλα μωρά, αλλά το παιδί μου δε λέγεται Δύσκολος Πελάτης επειδή έτσι μου κάπνισε. Τσιρίζει ασταμάτητα αν δεν γίνει το δικό του και δεν τον ξεγελάς με τίποτα με τα κλασσικά κόλπα που διάβασα ή μου είπαν. Για παράδειγμα, την πιπίλα μου την έφτυνε στα μούτρα (άλλο ένα χαρακτηριστικό των παιδιών που θηλάζουν) από 5 ημερών. Μου είπαν να τη βουτήξω στο γάλα μου και να του την ξαναδώσω. Ε, πάλι στα μούτρα μου την έφτυσε.  Της κολλητής μου ας πούμε είναι ο Βούδας. Η προσωποποίηση της ηρεμίας. Δεν κάνει κιχ. Προχτές για παράδειγμα, τα είχαμε δίπλα δίπλα (έχουν 14 μέρες διαφορά) και ο Δύσκολος Πελάτης θεώρησε σκόπιμο να αρπάξει ένα ποτήρι και να το ρίξει -μαζί με το περιεχόμενο- στο πάτωμα. Ο Βούδας απλά τον κοιτούσε. Χωρίς κιχ

ΥΠΝΟΣ


Το μόνο θέμα στο οποίο ο Δύσκολος Πελάτης είναι ο πιο εύκολος του κόσμου. Υπναράς από κούνια που λένε. Είχαμε κάτι θεματάκια στην αρχή, αλλά είναι αυτά του λεχωδιού. Ο Δύσκολος Πελάτης από 2 μηνών την πέφτει το βράδυ και ξεχνάει να ξυπνήσει. Λες και μας αποζημιώνει για την υπόλοιπη μέρα

Αυτό που πραγματικά με σόκαρε, γιατί δεν μπορούσα με τίποτα να το φανταστώ, ήταν το θέμα ύπνος στην αρχή . Άκουγα αυτή την αηδία από τους ειδήμονες-βετεράνους -ξερόλες γονείς "κοιμίσου τώρα που μπορείς" και έβγαζα σπυριά.  Άκου να σου πω κυρά μου, παιδί πάω να κάνω, δεν περιμένω να ξημερώνομαι στα μπουζούκια και την άλλη μέρα να κοιμάμαι μέχρι τις 3 το μεσημέρι.

Νόμιζα που λέτε η καψερή ότι τα μωρά μόλις τα κοιμίσεις (ευτυχώς μέχρι εκεί μου έκοβε, ότι τα κοιμίζεις και δεν κοιμούνται μόνα τους), τα αφήνεις στο καλαθάκι τους και εσύ αράζεις στον καναπέ μέχρι το επόμενο δίωρο που θα θελήσει να φάει.

ΧΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΑΑΑ , καλό ε? Ο Δύσκολος Πελάτης , με το που τον άφηνες κάτω, έκανε τέτοιο σαματά που δεν πίστευα στα μάτια μου(και τα αυτιά μου).Μέχρι να γίνει 2 μηνών κοιμόταν μόνο επάνω μου και πουθενά αλλού. Που και που επιχειρούσαμε να τον βάλουμε στο καλαθάκι του, αφού είχαμε σιδερώσει τα σεντόνια για να είναι ζεστά (άλλο κολπάκι).Κοιμόταν κανένα μισάωρο και μετά ξανά τα ίδια.

Επίσης για να κοιμηθεί του κάναμε πιστολάκι. Τι εννοείς "δε καταλαβαίνεις" ? Πιστολάκι μαλλιών. Το είχαμε μόνιμα στην πρίζα και με το που το ανοίγαμε, τσουπ κοιμόταν. Μας το πρότειναν αρχικά για την αντιμετώπιση των κολικών (όντως δουλεύει και γενικά όλοι οι ήχοι τύπου white noises, θα εκπλαγείτε από την πληθώρα εφαρμογών στα κινητά για μωρά με white noises). Μετά ανακαλύψαμε ότι είναι εξαιρετικό υπνωτικό-χαλαρωτικό και για 2 σχεδόν μήνες το είχαμε δίπλα μας ετοιμοπόλεμο.

Ένα βράδυ λοιπόν , νομίζω ανήμερα Χριστούγεννα ήταν, απλά τον άφησα και κοιμήθηκε στο καλαθάκι του. Αυτό ήταν! Από τότε (σήμερα είναι 5,5 μηνών) κοιμάται 10 το βράδυ με 10 το επόμενο πρωί, με το πολύ πολύ ένα ξύπνημα ενδιάμεσα και αυτό άμα γουστάρει. Μάλιστα, μεταξύ 2 και 3 μηνών, δεν πήρε και πολύ βάρος, γιατί δεν σηκωνόταν να φάει το βράδυ.

Ένα άλλο κόλπο για λίγο περισσότερο ύπνο είναι ο ξαπλωτός θηλασμός. Στην αρχή είναι λίγο δύσκολη στάση λόγω μεγέθους, αλλά μεγαλώνοντας θα σας σώσει. Όταν ξυπνούσε ο Δύσκολος Πελάτης, πριν ανοίξει καλά καλά τα μάτια, τον ξάπλωνα, τον έβαζα στο στήθος και αυτός έτρωγε μισοκοιμισμένος. Μόλις τέλειωνε, τάκα τάκα με συνοπτικές διαδικασίες, τον έβαζα ξανά στο κρεβάτι του. Μάλιστα μετά τους 2,5- 3 μήνες , που δεν κάνουν κακά σε κάθε γεύμα, δε χρειάζεται να αλλάζει και συνεχώς η πάνα , με αποτέλεσμα να αναστατώνεται και να ξυπνάει για τα καλά

ΘΗΛΑΣΜΟΣ




Ένα μόνο έχω να πω. Δεν πρόκειται για αυτονόητη φυσική διαδικασία όπως όλοι πιστεύουν. Είναι παιχνίδι προσφοράς και ζήτησης. Δίνεις όσο ζητάει και όποτε ζητάει το μωρό και αφήνεις πίσω τις μαλακίες που σου είπαν στην κλινική "κάθε 3 ώρες από 10 λεπτά σε κάθε στήθος". Γι'αυτό καμιά Ελληνίδα "δεν έχει γάλα". Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί όποια μάνα ρωτάς αν θήλασε σου λέει "δεν είχα γάλα" ? Είναι δυνατόν όλες να μην είχαν γάλα? Η αλήθεια είναι ότι όντως δεν είχαν γάλα, αλλά όχι επειδή ήταν ελλατωματικά μοντέλα. Δεν είχαν γάλα γιατί πήγαν να θηλάσουν "κάθε 3 ώρες, 10 λεπτά από κάθε στήθος". Και φυσικά τους κόπηκε, γιατί τα μωρά τις πρώτες 6 εβδομάδες πεινάνε συνεχώς. Όχι γιατί δεν έχεις γάλα. Αλλά γιατί δεν έχουν δύναμη να τραβήξουν μεγάλες ποσότητες και οι κύκλοι ταϊσμάτός τους είναι μικρότεροι από αυτά που πίνουν σκόνη. Όσο προσφέρεις , τόσο θα έχεις. Αν πας να δώσεις κάθε 3 ώρες από 10 λεπτά , ξέχνα τον θηλασμό.

Στην αρχή θήλαζα 30-40 λεπτά από το κάθε στήθος και ακριβώς κάθε δυο ώρες από την έναρξη του προηγούμενου γεύματος. Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι άν το γεύμα άρχιζε στις 10, τελειώνε στην καλύτερη περίπτωση 11-11:10 , άλλαζα πάνα στις 11:15 , τον κοίμιζα-στην καλύτερη περίπτωση 11:30 και ξυπνούσε στις 12 να φάει ξανά. Η διαδικασία αυτή είναι απαραίτητη για να εδραιωθεί η γαλουχία τις πρώτες 6 εβδομάδες. Σε κάποιες είναι λίγο μικρότερα τα διαστήματα, σε κάποιες μεγαλύτερα. Και πάλι όμως είναι θέμα μωρού. Είναι ψυχοφθόρα και απαιτητική διαδικασία, αλλά κρατάει λίγο. Μετά τις 6 εβδομάδες όλα έστρωσαν ως δια μαγείας. 'Ετρωγε κάθε 2 ώρες μεν,αλλά σε 15-20 λεπτά είχε τελειώσει, είχε ρευτεί, τον είχα αλλάξει και κοιμίσει. Και τώρα πια καθαρίζουμε σε 5 λεπτά, άντε 10 αν είναι ξενηστικωμένος.

Αν θες να θηλάσεις μη περιμένεις το μαιευτήριο. Οι μαίες είναι άσχετες μέχρι εκεί που δεν πάει και εν δυνάμει επικίνδυνες. Όταν ήμουν στην κλινική, όποια μαία περνούσε απ'έξω μου πατούσε το στήθος να δει αν έχω γάλα. Μέχρι που ξέχεσα μια και μετά συμμορφώθηκαν όλες. Για την παιδίατρο ας μη μιλήσω καλύτερα , γιατί θα το ανοίξω και μετά δε θα έχω σταματημό.

Εγώ επισκέφτηκα πριν γεννήσω σύμβουλο γαλουχίας (αφού είχα διαβάσει τα άπειρα) και με συμβούλεψε. Επίσης τον κάλεσα με το που βγήκα από την κλινική, για να αξιολογήσει αν θηλάζω σωστά. Δεν περίμενα να περάσουν 20 -30 μέρες, γιατί στις πρώτες 6 εβδομάδες κάθε μέρα είναι κρίσιμη. Ένα λάθος και το καράβι το έχασες.

Σήμερα ο Δύσκολος Πελάτης είναι 5,5 μηνών, θηλάζει ακόμα και ήδη άρχισε να τρώει φρούτα.

ΒΟΛΤΑ


Φυσικά και δεν περίμενα να σαραντίσω , αυτά είναι αηδίες για να πλουτίζουν οι παπάδες. Φόρτωνα τον Δύσκολο Πελάτη στο καθισματάκι , στο καρότσι ή στο σλίνγκ και γυρνούσαμε παντού, με τις ευλογίες του παιδιάτρου. Όχι σε κλειστά μέρη με μικρόβια, αλλά στον καθαρό αέρα. Το καλύτερό του ακόμα και σήμερα. Όταν είναι έξω είναι αρνάκι, κιχ δεν βγάζει. Το μέσα δεν μας πάει μάνας και γιου. Είμαστε σουρτούκια από τη φύση μας. Έτσι γλύτωσα εγώ τον ψυχίατρο και ο Δύσκολος Πελάτης το ορφανοτροφείο!




ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΜΑΜΑΣ

Μέχρι να γεννήσω και να πάω σπίτι μου, νόμιζα ότι η επιλόχειος κατάθλιψη είναι απλά ένας ψυχιατρικός όρος και τίποτα άλλο. Πίστευα ότι εμένα, το τέρας αυτοπεποίθησης, αυτοσυντήρησης και αυτοελέγχου δεν με αφορά. Ε, γελάσανε και οι πέτρες με την πάρτη μου. Νομίζω ακόμα γελάνε.

Οι συνθήκες δε με βοήθησαν και ιδιαίτερα βέβαια.Πατέρας ετοιμοθάνατος, άντρας που δούλευε πρωί-μεσημέρι-βράδυ-ξημερώματα, μάνα και αδερφή να μπαινοβγαίνουν σε εντατικές νυχθημερόν, γύρισα σπίτι με τον Δύσκολο Πελάτη και δεν είχα άνθρωπο να μου τον κρατήσει για να πάω στην τουαλέτα. Χωρίς ίχνος υπερβολής. Μια πεθερά είχα η οποία τι να σου κάνει η κακομοίρα, πόσο να βοηθήσει. Ευτυχώς μου έφτιαχνε κάθε μέρα φαγητό και  μου κρατούσε το μωρό λίγο για να μπορέσω να φάω. Αλλά βοήθεια δεν είχα καμία ουσιαστική για τους πρώτους δύο μήνες.

Έκλαιγα όλη μέρα και όλη νύχτα και σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να αυτοκτονήσω. Κοιτούσα τον Δύσκολο Πελάτη και δεν ένιωθα τίποτα. Έλεγα "δε το θέλω, πάρτε το από δω".Το λέω και ντρέπομαι. Δεν ένιωθα τίποτα για ένα πλάσμα το οποίο τώρα βλέπω και λιώνω, κάνω φόνο,πως το λένε.

Ο μπαμπάς μου πάλευε για τη ζωή του, η μάνα μου και η αδερφή μου στο προσκεφάλι του όλη μέρα , ο Δύσκολος Πελάτης να κλαίει ασταμάτητα, άυπνη και εγώ απλά να μη μπορώ να διαχειριστώ τίποτα από όλα αυτά. Μου έλεγαν "καλημέρα, τι θες να φας σήμερα?" και τους έστελνα στο διάολο και μετά έβαζα τα κλάματα. Σχιζοφρένεια κανονική.Τώρα που τα σκέφτομαι από άλλη σκοπιά, καταλήγω πως κακώς δε ζήτησα βοήθεια από πουθενά. Με έσωσε ο ισχυρός αυτοέλεγχος που σας είπα παραπάνω και λειτούργησε η αυτοσυντήρηση. Υποτυπωδώς και στο "βάθος κήπος", αλλά λειτούργησε.

Για αυτό σας δίνω μια συμβουλή..Ζητήστε βοήθεια, καμιά δεν τα καταφέρνει μόνη της. Όχι ότι δε μπορεί αν το παλέψει, αλλά οι ορμόνες είναι σε κακό χάλι. Αν υπάρχει βοήθεια , ζητήστε το για το καλό σας και το καλό του μωρού σας. Ξεκλέψτε λίγο χρόνο για τον εαυτό σας, έστω για να κάνετε μια βόλτα γύρω από το τετράγωνο.


ΠΑΝΕΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ





Τις πρώτες 6-8 εβδομάδες μιλάμε για 8-10 πάνες ημερησίως φουλ βρεγμένες και χεσμένες, Τόσο απόβλητο που το έχουν μια μπουκιά άνθρωποι δε μπορώ να το καταλάβω. Ειδικά οι φουκαριάρες οι αγορομάνες που να ξέραμε ότι με το ένα μάτι κλειστό , άυπνες , μέσα στα άγρια χαράματα, θα αλλάζαμε πάνα μέσα στα σκοτάδια (για να μην ξυπνήσουν και ξεσηκωθούν βραδιάτικα και πρέπει να οργώσουμε τα σανίδια για να τα ξανακοιμίσουμε) και θα καταλήγαμε κατουρημένες από τα μαλλιά μέχρι τα πόδια και θα σφουγγαρίζαμε στις 4 τα ξημερώματα. Ενός λεπτού σιγή για όλα τα κατουρημένα χαλιά, πατάκια, παντελόνια , μπλουζάκια και μαλλιά των αγορομανών ανά την υφήλιο. Και πάλευε εσύ φουκαριάρα να μάθεις στο τρίχρονο που προσπαθείς να καθαρίσεις από τις πάνες ότι πρέπει να κατουράει μέσα στη τρύπα και όχι στον περίγυρο. Δεν είναι στο DNA του αντρικού φύλου να περιορίζεται . Πρέπει να μαρκάρει την περιοχή του. Εν προκειμένω την μάνα του από την κορφή ως τα νύχια. Γι'αυτό μαζεύτε τις μπουχάρες και τους βαράγκηδες για τουλάχιστον μια τριετία.





ΜΠΑΝΙΟ



Η καλύτερη ώρα της μέρας με διαφορά. Τις πρώτες μέρες μπορεί να κλαίνε γιατί κρυώνουν (η θερμορύθμιση των μωρών των ανθρώπων είναι προβληματική), αλλά όσο περνάει ο καιρός είναι η πιο απολαυστική στιγμή της μέρας. Ζέστανε το μπάνιο αν είναι χειμώνας, γέμισε το λεκανάκι με ζεστό νεράκι (37-38 βαθμών) και βάλτο μέσα. Χαλαρώνουν, ηρεμούν και κοιμούνται μετά σαν τα πουλάκια. Κάντο κομμάτι της καθημερινής ρουτίνας πριν τον ύπνο και σου εγγυώμαι ότι σε λίγο καιρό,μόλις κάνει μπάνιο και φάει , θα πέφτει ξερό για ύπνο. Ο Δύσκολος Πελάτης -αν και Σκορπιός
με ωροσκόπο Ταύρο, καμιά σχέση με υγρό στοιχείο- τρελαίνεται μέσα στο νερό. Κοπανιέται, πλατσουρίζει, ουρλιάζει από χαρά , γενικά το ευχαριστιέται η ψυχή του. Συνήθως κάνουμε μαζί μπάνιο κάθε μέρα. Αν μπορείτε κάντε το, είναι απερίγραπτη η αίσθηση!

Αυτά είχα να σου πω προς το παρόν για να επιβιώσεις τις πρώτες εβδομάδες. Η τελευταία συμβουλή που έχω να σου δώσω είναι να μην ακούς κανέναν "ειδικό". Θα καταλάβεις σύντομα ότι όλοι είναι ειδήμονες στο μεγάλωμα του παιδιού σου εκτός από σένα. Κοινώς θα στα πρήξουν. Από το "το έχεις γυμνό θα κρυώσει" , έστω και αν το φουκαριάρικο είναι φασκιωμένο μέχρι τα μάτια  μέχρι το "μη το μαθαίνεις αγκαλιά" και άλλες πολλές μαλακίες , εσύ κλείσε τα αυτιά σου, αγνόησε τους και άκου το παιδί σου. Αυτό θα σε καθοδηγήσει και όχι οι ειδήμονες παιδίατροι,παππούδες , γιαγιάδες , θείοι, γείτονες και περαστικοί στον δρόμο.

Στείλ'τους ευγενικά στο διάολο και καλή τύχη!!

10 comments:

  1. Τα λέτε υπέροχα!
    και αν υπολογίζω σωστά γεννήσαμε τους γιούς την ίδια περίοδο :)
    δεν βρίσκω follow-button για το blog σας, τι δεν κάνω σωστά;!
    Cat M.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Καλή σας μέρα και σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια! Εσείς σωστά τα κάνετε, εγώ δεν έχω βάλει follow-button η άχρηστη μέσα στην αναμπουμπούλα! Πάω τώρα να το βάλω, χαρά μου να αποκτήσω followers! Σας φιλώ, να σας ζήσει ο γιόκας! Αλήθεια την παλεύετε ή είναι κανένα φιντάνι σαν το δικό μου?

      Delete
    2. χα!έχει και ο δικός μου ονοματεπώνυμο..είναι ο Κύριος Μπέμπης και είναι σίγουρα δύσκολος πελάτης σαν τον δικό σας. αρκεί να σκεφτείτε ότι κάτι που αναφέρετε για 12ωρο (;!!;!!!!;!!) ύπνο, εγώ δεν το έχω καν ονειρευτεί: εκτός από ένα 4ωρο ύπνου κάπου 22.00 με 02.00, θηλάζει κάθε 2 ώρες σταθερά.. ω ναι!
      τρέχω να σας βρω στο facebook :)

      Delete
    3. Σας συμπονώ τα μάλα και για τον ύπνο και για τον ξύπνιο! Τουλάχιστον εγώ γλυτώνω τον ύπνο, κάτι είναι κι αυτό , γιατί που λεφτά για ψυχιάτρους την σήμερον ημέρα! Αν θέλετε να μοιραστείτε κάποια ιστορία σας με τον κύριο Μπέμπη ή απλά να πείτε τον πόνο σας, θα χαρούμε να σας φιλοξενήσουμε στην σελίδα μας! Μόνο πείτε μου αν είναι για να γυαλίσω τα ασημικά και να στρώσω καινούρια κολλαρισμένα σεμεδάκια!! :))

      Delete
  2. Το διάβασα όλο, at my own risk πάντα και δεν ξέρω αν πρέπει να βάλω τα γέλια ή τα κλάμματα. Τα γέλλια τα έβαλα δηλαδή, γιατι τα γράφεις πολύ ωραία και γιατί ακόμα δεν με αφορά το θεματάκι, αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα βάλω και τα κλάμματα σε μερικούς μήνες.

    ReplyDelete
  3. Προς Θεού δεν έχω κατά νου να σας τρομάξω! Τα πρώτα 20 χρόνια είναι δύσκολα, τουλάχιστον έτσι μου είπανε εμένα. Τώρα στους 6 μήνες αρχίζω και βλέπω φως στο τούνελ! Αλήθεια είστε έγκυος? Σε ποιο μήνα?

    ReplyDelete
  4. Κάτι είχα ακούσει για τα 18 πρώτα (μετά μπορείς να αρχίσεις τις κλωτσιές χωρίς νομικές επιπτώσεις μου φαίνεται), αν και φοβάμαι ότι με την κρίση μπορεί να κρατήσει παραπάνω.
    Καλά το καταλάβατε, είμαστε κάπου στα μέσα (22 βδομάδες λεει το απλικέϊσιον που μετράει γιατί είμαστε τεμπέληδες, με τους μήνες δεν έχω βγάλει άκρη ακόμα- είναι ανάλογα τα συγράμματα).

    ReplyDelete
  5. Είσαστε εξαιρετική! Αλήθεια γέλασα με την ψυχή μου. Βέβαια πίσω έχει η αχλάδα την ουρά γιατί σε 5 μήνες με βλέπω να κλαίω με μαύρο και κατουρημένο μάτι! Παρόλα αυτά μου δώσατε ένα εξαιρετικό preview για το τι με περιμένει! Ελπίζω να βρεθώ(πρώτα ο Θεός) σε καλύτερη μοίρα από εσας! :-)

    ReplyDelete
    Replies
    1. Σας εύχομαι ολόψυχα να βρεθείτε σε καλύτερη μοίρα! Αυτό με το κατουρημένο μάτι πάντως δεν το γλυτώνετε, ειδικά αν πρόκειται να συνεισφέρετε στο αντρικό φύλο!!!
      Σας προτείνω να βάζετε στην κοιλιά σας Μότσαρτ, Βιβάλντι, Τσαϊκόφσκι , Μπετόβεν και ότι άλλο τελοσπάντων υπάρχει σε κλασσική μουσική μπας και βρεθείτε σε καλύτερη μοίρα , διότι όταν εγώ ήμουν έγκυος στον Δύσκολο Πελάτη , ο συμβίος μου θεωρούσε σκόπιμο να ακούμε AC DC και λοιπά ευγενή ακούσματα, σε συνδυασμό με κλαρίνα και δημοτικά λόγω καταγωγής του (το σόι κρατεί από Φθιώτιδα, οπότε με συμπονάτε) . Τώρα με με ρωτάτε πως τα συνδύαζε αυτά τα δυο, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι το αποτέλεσμα το λουστήκαμε μια χαρά!! :))))) Βέβαια να μου φέρνανε το πιο ήσυχο μωρό στον κόσμο, δεν θα το άλλαζα με τίποτα! Δύσκολος Πελάτης και τα μυαλά στα κάγκελα και ας είμαι κατουρημένη πατόκορφα. Τι να πεις!

      Σας φιλώ και σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια! Μπορείτε αν θέλετε να γραφτείτε στη mailing list μας ,αν επιθυμείτε να σας ενημερώνουμε για νέα κατορθώματα!

      Delete