Get widget

Sunday, April 7, 2013

Το μωρό θέλει συνέχεια αγκαλιά. Ε και ?



Έχω να σου πω ένα πράγμα να θυμάσαι. Τα βρεφάκια τρελαίνονται για προγράμματα. Νιώθουν ασφαλή. Θέλουν το μπανάκι τους, τα καθαρά τους ρουχάκια , φαγητάκι και αγκαλίτσα. Πολύ αγκαλίτσα.

Δε ξέρω τι σας λένε οι γύρω σας -γιατροί, παππούδες, γιαγιάδες, θείες- αλλά ο πεθερός μου λέει ότι το μωρό φτιάχνεται στην κοιλιά και μεγαλώνει στην αγκαλιά. Μεγαλώνει και γίνεται ενήλικας χωρίς ανασφάλειες.

Κανένας δεν έπαθε τίποτα από την πολύ αγάπη. Αντίθετα, τα αποτελέσματα στην γενιά μας που αφηνόταν στις κούνιες μόνη της είτε να κλαίει για να "μάθει" είτε απλά να μαθαίνει να κάθεται μόνη της , τα είδαμε . Είμαστε μια γενιά ανασφαλών ανθρώπων με προβληματικές σχέσεις. Μια γενιά χωρίς εμπιστοσύνη. Βρεφάκια που αφήνονται μόνα τους στις κούνιες τους όλη μέρα (συνήθως με τις ευλογίες των παιδιάτρων "για να μάθουν") χωρίς ερεθίσματα, για να μην ενοχλούν  τους γονείς που θέλουν να μπαίνουν στο facebook ή να σερφάρουν ανενόχλητοι και να έχουν "προσωπική ζωή". Βρεφάκια που θα μεγαλώσουν τίγκα στην ανασφάλεια, γιατί έμαθαν πολύ πρώιμα ότι οι ανάγκες τους-που εκφράζονται με το μοναδικό επικοινωνιακό μέσο που έχουν, το κλάμα- δεν ικανοποιούνται, αφού συχνά οι γονείς δασκαλεύονται να αγνοούν τα κλάματά τους. Και ρωτάω εγώ..Ειλικρινά με τι καρδιά αφήνεις ένα βρεφάκι 10-20-30 ημερών , 1ή 2 ή 3 ή 13 μηνών να σπαράζει στο κλάμα για να "μάθει" ? Να μάθει τι? Να μην σε ενοχλεί? Αφού ήξερες ότι θα ενοχλείσαι, γιατί το έκανες. ε? Και τον αντίλογο τον ξέρω..

"Δε μπορώ ούτε στη τουαλέτα να πάω" 
Έχεις δίκιο. Πολύ δίκιο. Και εγώ έπιανα τον εαυτό μου να βρίζω και να φωνάζω. Αλλά θα σου πω τι σκέφτομουν και ησύχαζα. Είναι υπόθεση βαριά 2-3 χρόνων το στάδιο της απόλυτης εξάρτησης. Και λέω απόλυτη, γιατί εκεί κάπου στα 2-3 χρόνια απασχολούνται και λίγο περισσότερο για να προλάβεις να πας. Και αν έχεις κανένα πιο εξαρτημένο παιδί, άντε να πάει βαριά μέχρι τα 4-5. Εκεί μπορείς πλέον να πας με την ησυχία σου. Αλλά σκέψου..Θα θυσίαζες την μελλοντική εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού σου για 4-5 χρόνια ηρεμίας στην τουαλέτα?


"Μα το άλλο μου παιδί διαμαρτύρεται και ζηλεύει. Πρέπει να ασχοληθώ" 
Και πολύ καλά θα κάνεις. Απλά μοίρασε το χρόνο σου. Είναι και τα 2 ζωές που εσύ έφερες στον κόσμο. Ξέρω πως η έννοια χρόνος είναι υποκειμενική όταν πρόκειται για μωρά παιδιά. Αλλά θα την βρεις την άκρη. 'Εχε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Μπορείς.Εξάλλου σε 2-3 χρόνια θα είναι αρκετά μεγάλα για να παίζουν μαζί (και εσύ να κάνεις τον διαιτητή).Οι πρόγονοι μας έκαναν μίνιμουμ 5 ή 6 παιδιά και τα πάλευαν όλα. Συν τα χωράφια όλη μέρα. Και εσύ δε παλεύεις τον παπάρα τον προϊστάμενο και έχεις τα δίκια σου για τα νευράκια -κουρελάκια. Αλλά και πάλι θα σε ρωτήσω..Θα θυσίαζες την μελλοντική εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού σου για 2-3 χρόνια ηρεμίας?

"Δεν αντέχει η μέση/πλάτη/χέρια κλπ κλπ. Πονάω"
Ο Δύσκολος Πελάτης είναι σήμερα 5.5 μηνών. Τόσο είναι και η τενοντίτιδά στον καρπό μου. Είναι το παράσημό μου. Δεν σου μιλάω για μέση και πλάτη. Άστα λέμε. Κλάφ'τα Χαράλαμπε. Πάρε σλινγκ για την αρχή , θα σε σώσει. Αν δεν τίθεται θέμα για νοσοκομείο κάνε υπομονή. Και πάλι είναι υπόθεση 9-15 μηνών μέχρι να μπουσουλήσει και να περπατήσει. Εκεί μετά να σε δω. Θα τρέχεις σαν την τρελή να τον κατεβάσεις από τον πολυέλαιο. Γι'αυτό λοιπόν ξανασκέψου...Θα θυσίαζες την μελλοντική εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού σου για 15 μήνες max?

"Το σπίτι είναι μπάχαλο"
Ένα δύο, ένα δυό Χιούστον λαμβάνει? Σας μιλάει το απόλυτο control freak, το φρίκουλο που δεν αντέχει να βλέπει πεταμένη κάλτσα ούτε για 2 λεπτά. Και όμως πρόσφατα κάποιος μου είπε ότι τα σπίτια των μαμάδων με ευτυχισμένα μωρά είναι τσίρκα. Το ίδιο και το δικό μου. Στην αρχή φρίκαρα, τώρα πια το συνήθισα. Προτιμώ να περάσω την ώρα μου στα πατώματα παίζοντας με τον Δύσκολο Πελάτη, παρά να αφήσω το παιδί μου να κλαίει για να γυαλίσω τα ασημικά.Καθάριζε τα βασικά -μπάνιο, κουζίνα- κάθε μέρα για να τα έχεις καθαρά και σε τάξη και συμμάζευε όποτε μπορείς. Ζήτα βοήθεια από όπου μπορείς.Αλλά μη σκας. Μη θυσιάζεις την εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού σου (ξέρω ότι σε έπρηξα!) για ένα συμμαζεμένο σπίτι. Μόλις αρχίσει το μπουσούλημα ό Δύσκολος Πελάτης, θα του βάλω 2 σφουγγαρόπανα στα γόνατα και voila!

Στην τελική εγώ έτσι θέλω, να το αφήσω να κλάψει για να μάθει. Λογαριασμό θα σου δώσω?
Όχι προς Θεού και καλά θα κάνεις , αν αυτό θεωρείς ότι είναι το καλύτερο για το παιδί σου. Πρέπει να μάθουμε όλοι να σεβόμαστε το πως μεγαλώνουν οι άλλοι γονείς τα δικά τους παιδιά και να μην τους προπηλακίζουμε όταν δεν συμφωνούμε. Απλά , προτού αποφασίσουμε να ακολουθήσουμε μια μέθοδο διαπαιδαγώγησης , να φροντίζουμε πρώτα να ενημερωνόμαστε από πρόσφατες έγκυρες έρευνες για τις επιπτώσεις που πιθανώς να έχει αυτή στη μετάπειτα εξέλιξη του παιδιού μας.

Κλείνοντας , θα ήθελα να μοιραστώ μια σκέψη μαζί σας. Μια σκέψη που κάνω κάθε φορά που έρχομαι στα όρια μου με τον Δύσκολο Πελάτη. Στην τελική , για πόσο καιρό θα μπορώ να αγκαλιάζω το παιδί μου χωρίς να με σπρώχνει ή να δυσανασχετεί? Ή χωρίς να ντρέπεται τους συνομιλήκους του?

Και στην τελική, συγκρίνετε τίποτα με τη μυρωδιά που έχει το σβερκάκι τους?

2 comments:

  1. απιστευτο κειμενο!!!!! ορθο και γλυκο!! μπραβο!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Καλημέρα demigg, σ'ευχαριστώ πολύ!

      Καλή εβδομάδα και πολλά φιλιά!

      Delete