Get widget

Tuesday, July 30, 2013

ΝΕΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ: Η Ελληνίδα Μάνα και η Modart σας μαθαίνoυν ραπτική !!!


Στο κείμενο με τις φωτογραφίες από τη βάφτιση του Δύσκολου Πελάτη, σας ανέφερα ότι γράφτηκα ραπτική (είχα και μέρες να γράψω, που να φανταζόσασταν ότι θα σας γυρνούσα κοπτοραπτού!!!!) και σας πληροφορώ ότι είμαι κατενθουσιασμένη!!!


Οι σχέσεις που είχα με τα βελόνια και τις κλωστές , ήταν από τυπικές έως και ανύπαρκτες. Δεν χωνευόμασταν ρε παιδί μου, οι σχέσεις μας ήταν ολέθριες. Άντε κανένα κουμπί το πολύ πολύ κι αυτό μη σου πω πως το έκανα.

Πήγα που λέτε φοβισμένη, έχοντας μαύρα μεσάνυχτα και μέσα 2 μαθήματα έχουν πάρει τα μυαλά μου αέρα και νομίζω ότι έγινα Γαβαλάς!! Πήρα και ραπτομηχανή, η οποία στην αρχή μου φαινόταν σαν διαστημόπλοιο και τώρα την παίζω στα δάχτυλα .

Είναι μια υπέροχη ασχολία, αν αναλογιστεί κανείς πόσα λεφτά μας φεύγουν τον χρόνο για διορθώματα και κοντέματα σε μοδίστρες, άσε που μπορείτε να φτιάξετε υπέροχα πράγματα για τα πιτσιρίκια ή ακόμα καλύτερα, να τα απασχολήσετε δημιουργικά ΓΙΑ ΩΡΕΣ (αααα τώρα έχω την προσοχή σας , ε?) δίνοντας τους καινούρια project κάθε φορά.

Έχω ήδη φτιάξει ένα κα-τα-πλη-κτι-κό νεσεσέρ , μια πετσέτα θαλάσσης, μια (μισή ) μπλούζα (θα σας πω την ιστορία άλλη μέρα!), μια τσάντα θαλάσσης, ένα φόρεμα και μια φούστα!


 Κι αν δε με πιστεύετε, ορίστε οι αποδείξεις:


Η πρώτη μου απόπειρα να ράψω και ιδού το αποτέλεσμα!
Έτοιμη για παραλία!!

Και μια κοντινή , όχι για να δείτε τι προκομένη είμαι!
Η πετσέτα με τα τσεπάκια ολοκληρωμένη!!

Επί τω έργω, η Ελληνίδα Μάνα μεγαλουργεί!


Συζητώντας λοιπόν με τα κορίτσια του Modart , ενημερώθηκα ότι έχουν δημιουργήσει το Παιδικό Εργαστήρι Ραπτικής για παιδιά 8-14 ετών και η ιδέα με ενθουσίασε!

Οπότε αγαπημένες μου μάνες και πατέρες, εσείς που κατοικείτε στη Θεσσαλονίκη και στις γύρω περιοχές και θέλετε να απασχολήσετε δημιουργικά το παιδάκι σας, κάνοντας κάτι ασυνήθιστο, να η ευκαιρία (που έλεγε και το γνωστό τηλεπαιχνίδι!!!)

Κερδίστε λοιπόν μια συμμετοχή για το Παιδικό Εργαστήρι Ραπτικής !!!!

Και αν το βλαστάρι σας δεν θέλει, τότε πολύ απλά χρησιμοποιήστε το δώρο για τον εαυτό σας!! Το κορίτσια του Modart  σας δίνουν την δυνατότητα να ανταλλάξετε το δώρο σας, με μία συμμετοχή στα ταχύρυθμα σεμινάρια ραπτικής που διοργανώνει όλο τον χρόνο.

Ορίστε τι μας είπαν τα κορίτσια του Modart :

Παιδικό Εργαστήρι Ραπτικής 2013


Ποιος είπε ότι μόνο τα μεγάλα κορίτσια μπορούν να ράψουν τα δικά τους ρούχα και αξεσουάρ;

Η μόδα ηλικίες δεν κοιτά και αν πιστεύετε πως το παιδί σας είναι από τα παιδιά που θα το ήθελε,  εδώ και τώρα δεν υπάρχει λόγος να περιμένετε! Μπορείτε να φέρετε το παιδί σας τον Αύγουστο, στη δική μας παιδική εβδομάδα μόδας, όπως την ονομάσαμε.


Ακονίζουμε τις βελόνες μας, μαζεύουμε τα ψαλίδια μας, διαλέγουμε τα πιο καλοκαιρινά μας υφάσματα και δημιουργούμε τα δικά μας μοναδικά ρούχα και αξεσουάρ. Το Εργαστήρι έχει στηθεί και σας περιμένει!

Πέντε συναντήσεις, πέντε διαφορετικά project, είναι μόνο η αρχή για τον κόσμο της μόδας και της δημιουργίας.

Από 26 έως 30 Αυγούστου 5 τρίωρες  συναντήσεις.

Το συγκεκριμένο σεμινάριο απευθύνεται σε ηλικίες 8+

Σε περίπτωση μη δημιουργίας παιδικού τμήματος  ή επιθυμίας δικής σας, μπορείτε να ανταλλάξετε την συμμετοχή που κερδίσατε με μια συμμετοχή στα ταχύρυθμα σεμινάρια ραπτικής ενηλίκων


Ώρες μαθημάτων  11.00 πμ-14.00 πμ ή κατόπιν συνεννόησης σε περίπτωση επιλογής των ταχύρυθμων σεμιναρίων ραπτικής ενηλίκων

Εξαργύρωση εντός 6μήνου σε περίπτωση επιλογής τμήματος ενηλίκων

Πληροφορίες & Εγγραφές
Ερμού 15 Θεσσαλονίκη
Τ: 2310 263080  K: 6947 606988
Μ: [email protected]  W: modart.gr
fb: facebook.com/modartthes


Πληροφορίες για την συμμετοχή στον διαγωνισμό στη σελίδα μας στο facebook!
Ο διαγωνισμός λήγει την επόμενη Δευτέρα 5 Αυγούστου 2013 στις 00:00

Καλή σας επιτυχία!!!!

Monday, July 29, 2013

Μπουσουλάει... Τρεχάτε ποδαράκια μου!!!

Και εκεί που γκρινιάζεις ότι είναι είναι όλη την ώρα αγκαλιά κρεμασμένο πάνω σου , ακούς τη γνωστή ξερολίστικη απάντηση από βετεράνους γονείς που έχουν φάει τη ζωή με το κουτάλι και που ξέρεις εσύ από μωρά, ευτυχώς είναι κι αυτοί να σε ξεστραβώσουν "περίμενε να μπουσουλήσει . Μετά θα λες τι καλά που ήταν που το είχες όλη μέρα αγκαλιά"

Και ναι αδερφιά μου, η μέρα αυτή έφτασε για την Ελληνίδα Μάνα. Ο Δύσκολος Πελάτης ξύπνησε πριν από καμιά 10αριά μέρες με κάτι κέφια πρωί πρωί, λες και έλεγε από μέσα του "που θα πάει μαρή, δε θα με αφήσεις κάτω στο πάτωμα , θα σε φτιάξω εγώ." Ξύπνησε λοιπόν, τον θήλασα, τον άλλαξα, παίξαμε και λίγο στο κρεβάτι και μετά σηκωθήκαμε για να ξεκινήσουμε τις δουλειές μας. Τον πήρα λοιπόν μαζί μου και τον έβαλα να κάτσει κάτω στο πάτωμα όπως κάθε πρωί , αυτός να παίζει με τα παιχνίδια του και εγώ να πλένω μούρη και δόντια και να ετοιμάζομαι. Δεν μου είχε δείξει το παραμικρό σημάδι τις προηγούμενες μέρες, οπότε δεν ήμουν επ' ουδενί  ψυλλιασμένη.

Τον έχω λοιπόν στο χωλ, ανάμεσα σε μπάνιο και κρεβατοκάμαρα, σε σημείο που τον βλέπω ότι κι αν κάνω. Συνήθως λοιπόν , κάθεται και ξεμάλλιαζεi κάτι λούτρινα και μετά τα κοπανάει με κάτι πλαστικούς κρίκους.Και μετά τα τρώει. Ανοίγω λοιπόν τη ντουλάπα για ένα λεπτό, για να πάρω ένα φόρεμα να βάλω. Κάπως έτσι γίνεται και στα θρίλερ. Τη μια στιγμή είναι πίσω από τη πόρτα και την επόμενη, όταν την κλείνεις, έχει εξαφανιστεί.

Κλείνω κι εγώ τη ντουλάπα και ξαφνικά ο ταλιμπάν έχει εξαφανιστεί. Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ω-Σ . Παθαίνω κάτι πρόχειρα εγκεφαλικά, γιατί δεν είχα χρόνο να πάθω τα κανονικά και τρέχω σκοντάφτοντας πάνω στα κακοποιημένα λούτρινα και τους πλαστικούς κρίκους-φονιάδες των λούτρινων.

Και τον βλέπω τον κυριούλη, χαμογελαστό και άνετο, κάτω από το καλοριφέρ , να μαστορεύει τους σωλήνες. Δηλαδή να προσπαθεί να τους ξηλώσει, αλλά επειδή το παιδί της Ελληνίδας Μάνας είναι το εξυπνότερο και το ομορφότερο από τα άλλα, μαστόρευε. Αρχίζω να τον ρωτάω -λες και θα μου απαντούσε την ηλίθια- πως βρέθηκε εκεί πέρα. Κι αυτός ο καψερός δωσ'του να γελάει ευτυχισμένος που επιτέλους θα τα κάνει όλα λίμπα μόνος του, χωρίς βοήθεια.

Τον σηκώνω, τον βάζω μπρούμυτα στο πάτωμα και απομακρύνομαι, να δω τι θα κάνει. Και -ω ναι!- παίρνει φόρα και αρχίζει να σέρνεται σαν τη σαλαμάντρα στο πάτωμα , γελώντας σαν χάχας. Τρέχω , αρπάζω κινητό και αρχίζω να τραβάω βίντεο. Χαρές, φιλιά , κακό , "το παιδί μου μεγάλωσε" . "έλα μαμά, μπουσουλάει" και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Δε μου έμεινε βλέπετε τελικά χρόνος να πάθω εκείνα τα εγκεφαλικά που σας έλεγα παραπάνω.

Αλλά , όσο περνούσαν οι μέρες και ο Δύσκολος Πελάτης τελειοποιούσε τη νέα του δεξιότητα , κατάλαβα τελικά γιατί περίμεναν τα εγκεφαλικά. Περίμεναν τη σειρά τους, ένα ένα ,υπομονετικά για να τα πάθω αργότερα. Διότι αγαπητοί μου, ήταν που ήταν φιντάνι από τα λίγα, τώρα που απελευθερώθηκε και μπορεί να μετακινηθεί μόνος του, τα πιάσαμε τα λέφτά μας. Δεν υπάρχει γωνιά για γωνιά και τραπέζι για τραπέζι που να μην έχει χωθεί. Το πάρκο το είχαμε που το είχαμε για διακοσμητικό, τώρα πια μπορώ να το βάλω πάνω στο σκρίνιο και να του βάλω και ένα σεμεδάκι για να το ομορφύνω (άσε που μεταξύ μας, τι να ομορφύνει αυτό, πορτοκαλί είναι, δε βλέπετε έτσι κι αλλιώς, ας όψεται η οικονομική κρίση που πήρα το πιο φτηνό που βρήκα μπροστά μου). Μόνο το καρεκλάκι φαγητού ακόμα με σώζει, στο οποίο κάθεται με τις ώρες παραδόξως, είναι και ψηλά, ίσως νιώθει πρωθυπουργός ένα πράγμα όταν είναι εκεί πάνω και αρέσκεται.

Τα μούτρα του είναι ήδη σαν του Αλ Πατσίνο στο Σκαρφέις (έλα τώρα, μη με βάζεις να βάζω αγγλικά στο πληκτρολόγιο,είναι αργά τη νύχτα, πρέπει κάποτε και να κοιμηθώ). Κοπάνησε ήδη μια τα χείλια του και άλλη μια πήρε μπρος και πήγε να φύγει από το κρεβάτι (στο οποίο ήταν μαζί του και ο μπαμπάς μου και η μαμά μου και παίζανε) και όπως πήγε να τον αρπάξει ο μπαμπάς μου στο τσαφ, του έγδαρε κατά λάθος τη μύτη και το μάγουλο με τα χέρια του. Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, μπορεί τα εγκεφαλικά που μου έλαχαν να ήταν υπομονετικά και να περίμεναν τη σειρά τους, αλλά με χτύπησαν κατακούτελα.

Μου τα 'λεγαν ότι οι αγορομάνες πρέπει να έχουν γερό στομάχι και υπομονή, αλλά δεν το φανταζόμουν τόσο...

Ελπίζω μόνο να μείνω στις γρατζουνιές και τις μελανιές ή να μεταλλαχθεί το παιδί μου σε βουδιστή μοναχό και να ησυχάσει και η μανούλα!!

Tuesday, July 16, 2013

Του παιδιού μου το παιδί....Η Ελληνίδα Γιαγιά

 Υπάρχει μια παροιμία που είμαι σίγουρη ότι την ξέρετε όλοι και την έχετε ακούσει και ουκ ολίγες φορές στη ζωή σας η οποία λέει:
                          
"Του παιδιού μου το παιδί ,είναι δυο φορές παιδί μου"    

Έκανα λοιπόν μια έρευνα στον γούγλη , για να δω κατά πόσο υπάρχει κάτι αντίστοιχο σε άλλες γλώσσες και δεν κατάφερα να βρω κανένα αποτέλεσμα (τώρα αν ξέρετε κάτι εσείς σε καμιά γλώσσα που εγώ δεν ξέρω, πχ mandarin chinese ή σουαχίλι , παρακαλώ διαφωτίστε μας, η Ελληνίδα Μάνα δεν είναι ο πάπυρος λαρούς μπριτάνικα και εκτιμάει κάθε βοήθεια).
Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται περί ελληνικής επινόησης και φυσικά μου δημιουργήθηκε η εξής -τρομακτική ομολογώ- απορία :

Η Ελληνίδα γιαγιά είναι δυο φορές Ελληνίδα Μάνα ??????

Σαν να βλέπω τον πανικό να ζωγραφίζεται και στα δικά σας πρόσωπα , καθώς είμαι βέβαιη πως όλοι έχετε λίγο ή πολύ να διηγηθείτε ιστορίες τρόμου με πρωταγωνίστριες τις γιαγιάδες σας. Ιστορίες με εσάς 8-9 χρονών, ένα απόγευμα καλοκαιριού και με εκείνες να σας κυνηγάνε απογευματιάτικα με μια φετάρα τσουρέκι παστωμένο με μερέντα για να φάτε και ας είχατε φάει πριν από 2 ώρες τα γεμιστά που σας μπούκωσε πάλι με το στανιό...

Η Ελληνίδα Γιαγιά είναι ένα είδος υπαρκτό και όχι αποκύημα της φαντασίας μου. Ξεκίνησα να το συνειδητοποιώ λίγο μετά την γέννηση του Δύσκολου Πελάτη και αφού πέρασε εκείνη η περίοδος που με κανακέψανε, με ταϊσανε, με φροντίσανε, διότι κακά τα ψέματα αναγνώστη, η λεχώνα θέλει την προσοχή της μη σου πηδήξει από κανένα παράθυρο. Μόλις άρχισα λοιπόν τις επισκέψεις στις γιαγιάδες , κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά. Ειδικά η μάνα μου, έχει δυο κορίτσια, οπότε ο εγγονός την έχει αποχαζέψει ντιπ.

Για παράδειγμα, καθότι ζω μόνη μου από τα 25 μου , κάθε φορά που πήγαινα επίσκεψη στο πατρικό μου, με περιμένανε όλοι στη πόρτα, δωσ'του οι αγκαλιές, δωσ'του τα φιλιά , "τι κάνεις κοριτσάκι μου?" , "να σου βάλω να φας?" , "να πάει να φέρει ο μπαμπάς μπριζολίτσες να σου κάνω?" .  

Με το που πάω λοιπόν την πρώτη επίσκεψη στη μαμά μου με τον Δύσκολο Πελάτη, εννοείται πως με περιμένουν στην πόρτα, όχι την επάνω, κάτω στο πεζοδρόμιο και ενίοτε στον δρόμο, να σκουντιούνται ποιος θα πρωτοπάρει τον Δύσκολο Πελάτη, επικές στιγμές, άστα.Μόλις με βλέπουν αρχίζουν να φωνάζουν όλοι μαζί σαν τις γαλοπούλες Έχεις δει φάρμα με γαλοπούλες? Είδες τι φασαρία κάνουν όλες μαζί? Ε φαντάσου τώρα τη μάνα , τον πατέρα και την αδερφή σου σαν φάρμα με γαλοπούλες και το έχεις το visual.

Μου αρπάζουν λοιπόν το παιδί και με παρατάνε σύξυλη στη μέση του δρόμου,σαν να μην υπάρχω. Ίσως ο μπαμπάς μου να μου πάρει και καμιά τσάντα να με ξεφορτώσει την άμοιρη κι αυτό μόνο και μόνο γιατί είναι το alter ego του Φιλιππίδη στο 50-50 και μου έχει παθολογική αγάπη.

Και κάπως έτσι αρχίζει το πάρτυ. 

  • "Μόνο αυτά φοράει το παιδί? Φόρα του κάλτσες, θα κρυώσει" 

          "Ρε μάνα, Αύγουστο έχουμε"

  • "Σήμερα δεν έφαγε.Νηστικός είναι. Έφαγε μόνο τα 3/4 του τάπερ." 

          Σημ : Τάπερ εννοεί τα δικά μας τα μεγάλα, γεμάτο μέχρι πάνω. 
          Ο Δύσκολος Πελάτης μας βγήκε κομματάκι φαγανός.

  • Ο Δύσκολος Πελάτης μπατλακιασμένος από τα φαγητό να μας κοιτάει σαν ναρκωμένος βόας"Να του δώσω λίγο βερυκοκκάκι να φάει?" 

        "Ρε μάνα, μόλις τον τάϊσες" 

  • "Να του στύψω ένα χυμό να πιει?"
         "Και δεν του στύβεις?"
          
          Μετά από λίγο...

        " Για ποιον είναι μάνα τα 5 στύμμενα πορτοκάλια? Τι εννοείς για το μωρό? 
          Ποιο μωρό ,αυτό?"

Μη σου πω τι γίνεται μόλις τολμήσει να ρίξει μια υποψία από δάκρυ ο Δύσκολος Πελάτης. Τρέχει σαν την τρελή μην έπαθε κανένα ανεπανόρθωτο κακό "το παιδί" . Και φυσικά "το παιδί" την έχει πάρει χαμπάρι και την χορεύει στο ταψί. Ένα θα σου πω.. ανεβοκατεβαίνουν μαζί όλους τους ορόφους με το ασανσέρ, γιατί στον Δύσκολο Πελάτη αρέσει να πατάει τα κουμπιά του ασανσέρ και το κουδουνάκι που πατάς όταν κλείνεσαι μέσα. 

Προσπαθώ να της δώσω να καταλάβει ότι "ρε μάνα, αν καμιά φορά κλειστείτε στα αλήθεια μέσα, κανείς δε πρόκειται να έρθει να σας βγάλει" και παίρνω πληρωμένη απάντηση ότι  "αφού το παιδί θέλει να πατάει το κουδουνάκι". Ε , τους παρατάω και φεύγω, δε θα με τρελάνουν εμένα.

Ας μη μιλήσουμε για την εξαιρετική ευφυία του Δύσκολου Πελάτη και την εξαιρετική του ομορφιά , που όλες στο σούπερ μάρκετ τον βλέπουν και θέλουν να τον φάνε. Και εκείνη σιγά μην τον δώσει σε καμιά σουρλουλού, από Κέιτ Μίντλετον και πάνω και πάλι θα το σκεφτεί, γιατί δε γουστάρει ψυλομύτα συμπεθέρα σαν την Κουίν Ελίζαμπεθ. Εντάξει, συμφωνώ βέβαια ότι ο γιος μου είναι ένας κούκλος και μισός, αλλά ούτε εγώ δεν κάνω έτσι.

Είμαι απολύτως πεπεισμένη πλέον ότι όταν μεγαλωσει ο Δύσκολος Πελάτης και φύγει από το σπίτι , αν μπορούσε θα καθόταν μέσα στο ψυγείο σαν τη συμπαθέστατη κυριούλα της διαφήμισης του γνωστού χυμού μέχρι να βεβαιωθεί ότι έχει κατεβάσει μέχρι και την τελευταία σταγόνα του φρεσκοστυμμένου χυμού πορτοκάλι.

Α και κάτι τελευταίο. Αγνοεί την υπαρξή μου. Κανονικά. 

Wednesday, July 10, 2013

Ξέρεις από Vespa ??? The LookBook

Ξέρω ξέρω έταξα φωτογραφίες νωρίτερα, αλλά ο χάζμπαντ είχε 3ήμερο ρεπό και όταν ο χάζμπαντ έχει 3ήμερο ρεπό είναι σαν διακοπές για μας και την κοπανάμε, όπως και κάναμε και γυρίσαμε σήμερα το πρωί .

(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ -παρεπιπτόντως άρχισα κοπτική ραπτική θα σας τα πω αναλυτικά άλλη μέρα, μεγάλη επιτυχία λέμε, παραλίγο να γαζώσω το χέρι μου και να το αφήσω στη ραπτομηχανή και να φύγω-ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ)

Πήραμε λοιπόν τις φωτογραφίες και τα παιδιά του Xpose ξεπέρασαν για ακόμα μια φορά τον εαυτό τους! Για να φανταστείτε ότι βρήκα φωτογραφίες στις οποίες μου αρέσω, πράγμα παράδοξο διότι δεν φημίζομαι για την φωτογένειά μου, δεν το 'χω ρε παιδί μου, βγαίνω χάλια φωτογραφίες. Αλλά αφού με κάνανε εμένα άνθρωπο, τι να λέμε τώρα!

Πριν σας δείξω τις φωτογραφίες, έταξα σε κάποιες φίλες της Ελληνίδας Μάνας ευτράπελα. Και σιγά μη βάφτιζα εγώ τον Δύσκολο Πελάτη και πήγαιναν όλα ρολόι!

Τον στόλισα που λέτε τον κύριο πρωί πρωί, αφού τον τάισα τα φρουτάκια του , στα οποία είχα την φαεινή ιδέα να βάλω ακτινίδιο. Ναι ναι, καλά το φαντάζεσαι , είσαι στο σωστό δρόμο. Το ακτινίδιο την έκανε την δουλίτσα του για τα καλά, όχι πως ο Δύσκολος Πελάτης χρειάζεται το ακτινίδιο για να μας υπενθυμίζει συνεχώς ότι έχουμε γίνει συνεταιράκια με όλους τους κατασκευαστές πανών, εγχώριων και αλλοδαπών. Τεσπά, τον παίρνει ο φουκαράς ο νονός του και αρχίζει ο ακόμα πιο φουκαράς παπάς να τον διαβάζει. Ζέστη, κάψα, μούσκεμα όλοι μας και βλέπω τον παπά κομματάκι ζορισμένο. Δεν του έφτανε του καψερού το ζόρι του (διότι ο Δύσκολος Πελάτης στο μεταξύ χέστηκε, συγνώμη για τα γαλλικά και είχε βρωμοκοπήσει το σύμπαν) , άρχισε και το φιντάνι μου να του τραβάει τα γένια του κακομοίρη. Και όχι να τα ακουμπάει, να τα τραβάει κανονικότατα. Εγώ να προσπαθώ να τον μαζέψω, αυτός τίποτα. Ο κατακαημένος παπάς να μου λέει "δε πειράζει κορίτσι μου, έχω δυο ανήψια και ξέρω". Τι να σου κάνει κι αυτός ο κακομοίρης..

Τελειώνει με τα διαβάσματα και μου τον δίνει "μπορείς σε παρακαλώ να τον καθαρίσεις καλά καλά? Για να τον βάλουμε στο νερό" . Τον παίρνουμε λοιπόν με τον μπαμπά του για να τον αλλάξουμε και να τον γυαλίσουμε.

Αφού τον καθαρίζουμε, έρχεται η ώρα να τον φωτογραφίσουμε τσίτσιδο, ξέρετε αυτές τις κιουτ φωτογραφίες που όλοι έχουμε. Και πάει ο μπαμπάς του να τον βάλει στα τέσσερα και ακούγεται ένα ΓΚΟΥΝΤΠ και όλη η εκκλησία μένει κάγκελο, παγωτό, ο παπάς γυρίζει , μας κοιτάει...ο χαζμπάντ κοπάνησε το δόξα πατρί του Δύσκολου Πελάτη στο τραπέζι. Και όλοι μείναν κόκκαλα. Και ο Δύσκολος Πελάτης συνέχισε ανενόχλητος να φωτογραφίζεται, σαν να μην τον είχαμε κοπανήσει ποτέ. Αυτό που λέμε καζάνι κεφάλι? Ε αυτό.  Αργότερα με πληροφόρησε βετεράνα μάνα ότι είναι κάτι συνηθισμένο και ότι όλες κοπανάνε το κεφάλι του μωρού στο τραπέζι της αλλαγής και όλοι το ακούνε.

Και τώρα σταματώ την φλυαρία και πριν αναρτήσω τις φωτογραφίες , θα ήθελα να ευχαριστήσω για ακόμα μια φορά τον Μηνά από το Xpose  για την υπέροχη δουλειά του!

For your eyes only!




































Tuesday, July 2, 2013

Ξέρεις από Vespa??

Έχω να γράψω ακριβώς 21 μέρες και όπως θα καταλάβατε έτρεχα και δεν προλάβαινα! Λίγο  οι δουλειές , λίγο το τρέξιμο για την δουλειά μου , λίγο η βάφτιση, ε δε θέλει και πολύ ο άνθρωπος για να λαλήσει. Μεταξύ μας τώρα (αν και κάθε φορά τα ίδια λέω) , στο επόμενο παιδί, όχι βάφτιση, ούτε πλαστική πισίνα δε νομίζω να κάνω (άσε που δεν έμεινε και μία, ούτε καν για πλαστική πισίνα).

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Ο Δύσκολος Πελάτης είναι πλέον 8 μηνών, οπότε έφτασε η ώρα να πάρει και όνομα. Βέβαια δε μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να ταλαιπωρούμε τα καημένα τα μωράκια με όλη αυτή τη βάρβαρη διαδικασία, αλλά φυσικά δεν είναι της παρούσης αυτή η κουβέντα, άσε που πιστεύω ότι αν το ανοίξω το θέμα θα πέσουν να με φάνε πολλοί και πολλές. Έχω φίλη κρητικιά, η οποία μου είπε ότι εκεί βαφτίζονται από 2-3 χρονών και πάνω. Τελοσπάντων, ας μην αλλάζω θέμα.

Ξεκίνησα λοιπόν πριν από περίπου 2-2,5 μήνες να κάνω τις ψιλοπροετοιμασίες μου, αφού καταλήξαμε με τον μπαμπά του Δύσκολου Πελάτη ότι θα τους γράψουμε όλους και θα βαφτίσουμε το μωρό στη Χαλκιδική με λίγο κόσμο, όπως ακριβώς θέλαμε να κάνουμε και τον γάμο μας (και τελικά καταλήξαμε στη Θεσσαλονίκη με 700 (!!!) καλεσμένους-μη με ρωτήσετε τι και πως, δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι, ούτε ο Ψωμιάδης να ήμουν)

Πήγαμε λοιπόν σε γνωστό hip mainstream ειδυλλιακό εκκλησάκι μετά τη Ν. Σκιώνη να ρωτήσουμε τον παπά για λεπτομέρειες. What was I thinking ειλικρινά, ακόμα αναρωτιέμαι. Πάμε που λέτε εκεί, φυσικά και δεν ήταν κανείς, μόνο ένας κυριούλης, μάλλον ο νεοκόρος ήταν , θα σας γελάσω. Τον ρωτάμε λοιπόν που μπορούμε να βρούμε τον παπά και μας απαντάει πως δεν είναι εκεί, αλλά μπορεί να μας δώσει το τηλέφωνο. Παίρνουμε το τηλέφωνο του παπά λοιπόν και του τηλεφωνούμε να τον ρωτήσουμε τα σχετικά. Ο οποίος και μας απαντάει πως γι'αυτόν και την εκκλησία θέλει 350€ (!!!!!!! Ναι καλά διαβάσατε, 350 €). Και ότι έρχεται με ταξί από την Θεσσαλονίκη για να λειτουργήσει στο εκκλησάκι. Ευτυχώς που εκείνη την ημέρα είχα κέφια και δεν άρχισα τα γαλλικά μου. Είπα στον μπαμπά του Δύσκολου Πελάτη πως εμείς οι καράβλαχοι οι Θεσσαλονικείς φταίμε που δεν στέλνουμε στον διάολο και τα hip και τα mainstream και επιτρέπουμε να μας δουλεύουν μέσα στα μούτρα μας τόσο ξεδιάντροπα!

Τέλοσπαντων, να μην πολυλογώ, βρήκαμε ένα εξαιρετικό εκκλησάκι μπροστά στη θάλασσα, με πολύ πράσινο και λεύκες στα Λουτρά της Αγίας Παρασκευής. Ο παπάς ήταν εξαιρετικά ευγενικός, ζήτησε πολύ λίγα λεφτά, δεν ζήτησε έξτρα για τον μπουφέ που θα κάναμε μετά και γενικά ήταν πολύ καλός σε όλη την διαδικασία του μυστηρίου (αφού δεν άφηνε το παιδί να κλαίει, μου το έδινε να το κρατάω εγώ και όχι ο νονός, για να μην γανιάσει και να είναι ήρεμο, δεν το τραβολόγαγε από δω και από κει, δεν το έχωσε με το ζόρι μέσα στη κολυμπήθρα, γενικά ήταν πολύ καλός).

Αφού λοιπόν κλείσαμε την εκκλησία, ξεκίνησε η τσάρκα στα γαμοβαφτισομάγαζα. Μετά από την οποία κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όλοι είναι στον κόσμο τους και ότι μάλλον δεν ζουν στην Ελλάδα του 2013 όπου ο μισός σχεδόν πληθυσμός είναι άνεργος. Διότι δεν εξηγείται αλλιώς γιατί ζητάνε 1€ το κομμάτι το σουβλάκι με τα μαρσμέλοους. Και γιατί  ένα παντελόνι και ένα πουκάμισο (αν ξαναδώ λινό κουστουμάκι και μπέρμπερι στολισμό, ειλικρινά θα αυτοκαταστραφώ) που τα ονόμασαν στη βιοτεχνία "βαφτιστικά" πρέπει να κοστίζει ειλικρινά τον μισό μας μισθό...

Ευτυχώς έχω 3 βαφτιστήρια (μήπως τελικά να κατέβω στις δημοτικές την επόμενη φορά?) , οπότε ήμουν υποψιασμένη. Στο πρώτο , πριν από 11 χρόνια, είχα κάνει το λάθος και αγόρασα "βαφτιστικά". Στα άλλα δύο όμως ήμουν υποψιασμένη, οπότε δεν την πάτησα. Πήρα λοπόν τα βαφτιστικά του κομμάτι κομμάτι από διάφορα μαγαζιά. Δεν είχα καμιά όρεξη να δώσει ο νονός του μια περιουσία για ένα ρούχο που ποτέ δεν θα ξαναβάλει.

 Βρήκα λοιπόν ένα τέλειο παντελόνι και ένα τέλειο σακάκι (το οποίο θα βάλει αργότερα) και αγόρασα ξεχωριστά ένα πουκάμισο (ο οποίο είχε πουά μαντηλάκι στο πέτο, άσε σκέτο αριστούργημα), πήρα ένα ζευγάρι μαφιόζικα 50's παπούτσια ταμπά με τρυπούλες μπροστά και λαδόπανα παραγγελία ακριβώς όπως τα θέλω σε πολύ χαμηλή τιμή (όλο το σετ 38€ με μεγάλη πετσέτα, μεγάλο λαδόπανο, εσώρουχα και μικρή πετσέτα σε κουκλίστικη θήκη) 

Το θέμα της βάφτισης ήταν Ιταλικός Νότος-Vespa-Πικ Νικ (ένας συνδυσμός) και τα χρώματα μας ήταν το κόκκινο λευκό καρώ . Πως είπες? Έχω αγόρι? Ναι, το πρόσεξα, ευχαριστώ για την πληροφορία, αλλά αν ξαναδώ γαλαζάκι με πρίγκηπες , λαχανί βατράχια (που γίνονται και καλά πρίγκηπες) , πειρατές ή τα στρουμφάκια (ναι καλά διάβασες, τα στρουμφάκια!) θα αυτοκαταστραφώ όπως σου είπα και παραπάνω με τα μπέρμπερι.

Αυτό που ποτέ δεν κατάλαβα είναι γιατί πρέπει να δώσω 150-200€ για ένα ξύλινο καναπεδάκι που γράφει Prince και έχει μια κορώνα. Εντάξει κοπελιά το εμπεδώσαμε , όλες πρίγκηπες γεννήσαμε, εδώ δεν είναι χώρα, το πριγκηπάτο του Μονακό γίναμε. Αντί λοιπόν να πάρω ξύλινους καναπέδες και κάστρα και πολιτείες,  πήρα το καλάθι του πικ νικ από τα Butlers, έβγαλα το σερβίτσιο (μου έμεινε κιόλας) και έβαλα τα ρουχάκια. Σύνολο 59€ και δώρο το σερβίτσιο. Και το καλάθι χρήσιμο για αποθηκευτικός χώρος.

Αγόρασα και το μικρότερο , το οποίο το χρησιμοποιήσαμε στον στολισμό. Στρώσαμε κάτω από ένα δέντρο ένα κόκκινο καρώ τραπεζομάντηλο, βάλαμε το καλάθι, λευκά μαξιλάρια και στήσαμε ένα ωραιότατο πικ νικ , το οποίο ο Δύσκολος Πελάτης το καταχάρηκε!

Όλο το στοίχημα βέβαια για μένα, ήταν τα κεράσματα για τα παιδάκια. Διότι φρίκαρα κανονικά με τα λεφτά που ζητούσαν οι γαμοβαφτισοστολιτζούδες. Δεν θα σας πω πολλά, απλά θα σας δείξω σε φωτογραφίες τα κεράσματα και τις μπομπονιέρες για τα παιδάκια, που έφτιαξα αποκλειστικά μόνη μου.

Τα γλυφιτζούρια είναι από τα Jumbo. Τα σουβλάκια μαρσμέλοους τα έφτιαξα μόνη μου



Προσκλητήρια και βεντάλιες από την υπέροχη Μαριάνθη του All Paper



Το σκίτσο με τον πιτσιρίκο πάνω στη vespa έγινε αποκλειστικά για τον Δύσκολο Πελάτη από φίλο του θείου του ο οποίος είναι μεγάλο ταλέντο στο σκίτσο!



Σακουλάκια για ποπ κορν


Το μαλλί της γριάς το οποίο και έφτιαξα ένα προς ένα



Και τέλος οι μπομπονιέρες. Οι vespa για τους μεγάλους και τα πουγκάκια-τα οποία γέμισα με γλυφιτζούρια, καραμέλες, haribo,smarties, χαρτάκια και μολύβι με σβήστρα- για τα πιτσιρίκια.



Η Σωτηρία του Soti Flower Design με την οποία συνεργάστηκα άψογα , επιμελήθηκε του στολισμού με κάθε λεπτομέρεια. Το αποτέλεσμα ήταν χάρμα οφθαλμών, όπως πάντα φυσικά!!

Φωτογραφίες θα έχουμε σύντομα από τον υπέροχο Μηνά του Xpose Photography , στον οποίο και στέλνω τα φιλιά και όλη μου την αγάπη, διότι οι φωτογραφίες του γάμου μας ήταν έργο τέχνης (δείτε ενδεικτικά εδώ ) και είμαι βέβαιη ότι και αυτές θα είναι αριστουργήματα! Έτσι κι αλλιώς η τοποθεσία ήταν πανέμορφη και ο Δύσκολος Πελάτης σε μεγάλα κέφια-αν και πουά από τα κουνούπια που τον είχαν φάει το προηγούμενο βράδυ.

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ακριβώς όπως το θέλαμε. Απλό , λυτό , οικονομικό και με λίγους ανθρώπους δίπλα μας, αυτούς που θέλαμε να είναι μαζί μας !

Ψάξτε το λοιπόν, βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει, ζητήστε βοήθεια από το περιβάλλον σας και μην πληρώνετε τζάμπα λεφτά για πράγματα που μπορείτε άνετα να φτιάξετε μόνοι σας.

 PS: Αύριο θα έχω και τις φωτογραφίες, οπότε σας έχω και συνέχεια!