Get widget

Monday, July 29, 2013

Μπουσουλάει... Τρεχάτε ποδαράκια μου!!!

Και εκεί που γκρινιάζεις ότι είναι είναι όλη την ώρα αγκαλιά κρεμασμένο πάνω σου , ακούς τη γνωστή ξερολίστικη απάντηση από βετεράνους γονείς που έχουν φάει τη ζωή με το κουτάλι και που ξέρεις εσύ από μωρά, ευτυχώς είναι κι αυτοί να σε ξεστραβώσουν "περίμενε να μπουσουλήσει . Μετά θα λες τι καλά που ήταν που το είχες όλη μέρα αγκαλιά"

Και ναι αδερφιά μου, η μέρα αυτή έφτασε για την Ελληνίδα Μάνα. Ο Δύσκολος Πελάτης ξύπνησε πριν από καμιά 10αριά μέρες με κάτι κέφια πρωί πρωί, λες και έλεγε από μέσα του "που θα πάει μαρή, δε θα με αφήσεις κάτω στο πάτωμα , θα σε φτιάξω εγώ." Ξύπνησε λοιπόν, τον θήλασα, τον άλλαξα, παίξαμε και λίγο στο κρεβάτι και μετά σηκωθήκαμε για να ξεκινήσουμε τις δουλειές μας. Τον πήρα λοιπόν μαζί μου και τον έβαλα να κάτσει κάτω στο πάτωμα όπως κάθε πρωί , αυτός να παίζει με τα παιχνίδια του και εγώ να πλένω μούρη και δόντια και να ετοιμάζομαι. Δεν μου είχε δείξει το παραμικρό σημάδι τις προηγούμενες μέρες, οπότε δεν ήμουν επ' ουδενί  ψυλλιασμένη.

Τον έχω λοιπόν στο χωλ, ανάμεσα σε μπάνιο και κρεβατοκάμαρα, σε σημείο που τον βλέπω ότι κι αν κάνω. Συνήθως λοιπόν , κάθεται και ξεμάλλιαζεi κάτι λούτρινα και μετά τα κοπανάει με κάτι πλαστικούς κρίκους.Και μετά τα τρώει. Ανοίγω λοιπόν τη ντουλάπα για ένα λεπτό, για να πάρω ένα φόρεμα να βάλω. Κάπως έτσι γίνεται και στα θρίλερ. Τη μια στιγμή είναι πίσω από τη πόρτα και την επόμενη, όταν την κλείνεις, έχει εξαφανιστεί.

Κλείνω κι εγώ τη ντουλάπα και ξαφνικά ο ταλιμπάν έχει εξαφανιστεί. Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ω-Σ . Παθαίνω κάτι πρόχειρα εγκεφαλικά, γιατί δεν είχα χρόνο να πάθω τα κανονικά και τρέχω σκοντάφτοντας πάνω στα κακοποιημένα λούτρινα και τους πλαστικούς κρίκους-φονιάδες των λούτρινων.

Και τον βλέπω τον κυριούλη, χαμογελαστό και άνετο, κάτω από το καλοριφέρ , να μαστορεύει τους σωλήνες. Δηλαδή να προσπαθεί να τους ξηλώσει, αλλά επειδή το παιδί της Ελληνίδας Μάνας είναι το εξυπνότερο και το ομορφότερο από τα άλλα, μαστόρευε. Αρχίζω να τον ρωτάω -λες και θα μου απαντούσε την ηλίθια- πως βρέθηκε εκεί πέρα. Κι αυτός ο καψερός δωσ'του να γελάει ευτυχισμένος που επιτέλους θα τα κάνει όλα λίμπα μόνος του, χωρίς βοήθεια.

Τον σηκώνω, τον βάζω μπρούμυτα στο πάτωμα και απομακρύνομαι, να δω τι θα κάνει. Και -ω ναι!- παίρνει φόρα και αρχίζει να σέρνεται σαν τη σαλαμάντρα στο πάτωμα , γελώντας σαν χάχας. Τρέχω , αρπάζω κινητό και αρχίζω να τραβάω βίντεο. Χαρές, φιλιά , κακό , "το παιδί μου μεγάλωσε" . "έλα μαμά, μπουσουλάει" και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Δε μου έμεινε βλέπετε τελικά χρόνος να πάθω εκείνα τα εγκεφαλικά που σας έλεγα παραπάνω.

Αλλά , όσο περνούσαν οι μέρες και ο Δύσκολος Πελάτης τελειοποιούσε τη νέα του δεξιότητα , κατάλαβα τελικά γιατί περίμεναν τα εγκεφαλικά. Περίμεναν τη σειρά τους, ένα ένα ,υπομονετικά για να τα πάθω αργότερα. Διότι αγαπητοί μου, ήταν που ήταν φιντάνι από τα λίγα, τώρα που απελευθερώθηκε και μπορεί να μετακινηθεί μόνος του, τα πιάσαμε τα λέφτά μας. Δεν υπάρχει γωνιά για γωνιά και τραπέζι για τραπέζι που να μην έχει χωθεί. Το πάρκο το είχαμε που το είχαμε για διακοσμητικό, τώρα πια μπορώ να το βάλω πάνω στο σκρίνιο και να του βάλω και ένα σεμεδάκι για να το ομορφύνω (άσε που μεταξύ μας, τι να ομορφύνει αυτό, πορτοκαλί είναι, δε βλέπετε έτσι κι αλλιώς, ας όψεται η οικονομική κρίση που πήρα το πιο φτηνό που βρήκα μπροστά μου). Μόνο το καρεκλάκι φαγητού ακόμα με σώζει, στο οποίο κάθεται με τις ώρες παραδόξως, είναι και ψηλά, ίσως νιώθει πρωθυπουργός ένα πράγμα όταν είναι εκεί πάνω και αρέσκεται.

Τα μούτρα του είναι ήδη σαν του Αλ Πατσίνο στο Σκαρφέις (έλα τώρα, μη με βάζεις να βάζω αγγλικά στο πληκτρολόγιο,είναι αργά τη νύχτα, πρέπει κάποτε και να κοιμηθώ). Κοπάνησε ήδη μια τα χείλια του και άλλη μια πήρε μπρος και πήγε να φύγει από το κρεβάτι (στο οποίο ήταν μαζί του και ο μπαμπάς μου και η μαμά μου και παίζανε) και όπως πήγε να τον αρπάξει ο μπαμπάς μου στο τσαφ, του έγδαρε κατά λάθος τη μύτη και το μάγουλο με τα χέρια του. Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, μπορεί τα εγκεφαλικά που μου έλαχαν να ήταν υπομονετικά και να περίμεναν τη σειρά τους, αλλά με χτύπησαν κατακούτελα.

Μου τα 'λεγαν ότι οι αγορομάνες πρέπει να έχουν γερό στομάχι και υπομονή, αλλά δεν το φανταζόμουν τόσο...

Ελπίζω μόνο να μείνω στις γρατζουνιές και τις μελανιές ή να μεταλλαχθεί το παιδί μου σε βουδιστή μοναχό και να ησυχάσει και η μανούλα!!

18 comments:

  1. ΟΤΑΝ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΧΑΡΕΣ............ΠΟΥ ΚΑΛΑ ΘΑ ΛΕΣ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΒΟΛΤΑ...ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΕς ΚΟΠΕΛΙΑ....ΤΟΤΕ ΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ....ΝΑ ΝΑΙ 14 ΩΡΕΣ ΞΥΠΝΙΑ ΝΑ ΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ.....ΚΑΙ ΝΑ ΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ....ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΑΝΗΜΠΟΡΗ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΣΕ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΥΠΝΟΣ ΟΡΘΙΑ....ΣΤΑ ΛΕΩ ΕΓΩ...ΑΓΟΡΟΜΑΝ ΜΕ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ....

    ReplyDelete
    Replies
    1. Δώστε θάρρος στη μάνα αδέρφια, δώστε θάρρος! Τρέμω την ώρα και τη στιγμή που θα σηκωθεί στα πόδια του, αυτό έλεγα σήμερα στον γιατρό! Βλέπω και τα παιδιά των φίλων μας, που είναι λίγο μεγαλύτερα και άρχισαν να περπατάνε και κλαίω από μέσα μου!

      Delete
  2. Εντάξει Κατερίνα μου. Βρήκα που θα αφιερώσω το τελευταίο μου post. Δικό σου με όοοοολη μου την καρδιά : http://lolipopfamily.blogspot.gr/2013/07/boys-will-be-boys.html
    Έτσι για να πάρεις μια γεύση τι θα ακολουθήσει...

    Υ.γ. Ακόμα γελάω με τον Πατσίνο. Είσαι φοβερή ! Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς...

    ReplyDelete
    Replies
    1. Α καλά, σε διάβασα ήδη και έκλαψα!!! Αφού έλεγα σε κάτι φίλες μου για το κείμενο σου και τις έστειλα να σε διαβάσουν. Μιλάμε ταυτίστηκα, ειδικά εκεί που πήγες ντυμένη κουφετάκι μπομπονιέρα για τον υπέρηχο. Το ξέρω εγώ το βιος μου, τα ίδια και χειρότερα θα κάνω στο δεύτερο.

      Επίσης με ξεπέρασε αυτό που σκαρφαλώνουν στις κάσες της πόρτας. Το έκανα κι εγώ και σαν να ακούω ακόμα τις φωνές της μάνας μου να κατέβω. Είμαι σίγουρη πως αυτή θα είναι η τιμωρία μου, να μου το θυμηθείς.

      Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς και στείλτε μου κουράγιο αδέρφια, στείλτε κουράγιο!!! :)))

      Delete
  3. μου φαίνεται έχεις το πιο ήσυχο παιδάκι ,αλλά θα συμπληρώσω σαν αγορομάνα : κάθε πέρσι και καλύτερα!χαχαχαχα
    καλημέρα!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Α , από ησυχία άλλο τίποτα. Βουδιστής μοναχός σου λέω , άσ'τα.
      Δε ξέρω μόνο πότε να βάλω τα κλάματα..να τα βάλω τώρα ή να περιμένω να περπατήσει πρώτα?

      Delete
  4. Χα, χα! με τις υγείες σας! Άντε και στα περπατήματα τώρα!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Αυτό είναι που φοβάμαι Φλώρα μου!!!

      Delete
  5. οχι που θα την γλυτωνες εσυ νόμιζες... δες την θετικη πλευρα..απο κορμί κορμάρα από το τρεξιμο! ασε τα χερια και τα ποδια-> μαρμαρο απο τις επικυψεις και τα σηκωματα! γι αυτο σου λεω, κοιτα να το χαρεις γιατί οπως απο την αγκαλια ερχεται το μπουσουλημα που εχει τρεξιμο, μετα το μπουσουλημα ερχεται το δικο τους τρεξιμο και εκει να δεις κατοσταρια...οχι το πιτσιρικι, εσυ! Βαλε καλα στο μυαλο σου αυτη την ξερολιστικη απαντηση μου, ο παθων μαθων!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ισοπεδώστε με την μάνα!!!!!!! Μόνο αυτό με το κορμί κορμάρα λίγο το σώζει το πράγμα, γιατί κατά τ'άλλα το έργο αρχίζω και το βλέπω σιγά σιγά!

      Delete
  6. Πολύ λυπάμαι, αλλά όχι αυτή η μανούλα δεν ησυχάζει ποτέ!!! Είσαι όλο χαρά και υπερηφάνεια γι' αυτό το παιδί, που βεβαίως, βεβαίως είναι διάνοια, έχει αρχίσει να μπουσουλάει και μετά να περπατάει και μετά..... έχεις λιποθυμήσει από την κούραση, διότι, καθισιό δεν έχει το αγόρι!!!! Είναι συνέχεια στις επάλξεις μέχρι να κοιμηθεί!!!!
    Λυπάμαι που δεν έχω καλύτερα νέα. Βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις μπορεί να γίνει βουδιστής μοναχός. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Αρκεί να μην λένε την πεθερά σου Ελπίδα, γιατί την έβαψες!
      Να σου πω την αλήθεια μου, αυτό με τον βουδιστή μοναχό δεν το πολυβλέπω, αν και πολύ θα το ήθελα.
      Για τα υπόλοιπα, τι να σου πω, θα κάνω ένα κουράγιο (και στο μεταξύ, ίσως κάνω και κορμάρα όπως λέει και η talibanoula) και θα αρχίσω τα τρεξίματα!
      Αγορομάνες ενωμένες, ποτέ νικημένες!!

      Delete
  7. Κάτι τέτοια διαβάζω και χαίρομαι που η μπέμπα είναι των...αργών ρυθμών και ακόμα δεν μπουσουλάει...Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Τα σέβη μου συναγωνίστρια!

      Delete
  8. Κλαίω από τα γέλια.. Αυτούς τους κρίκους-φονιάδες τους έχει και ο δικός μου μόνο που δεν περιοριζεται σε λούτρινα αλλά σε ότι βρει μπροστά του.. Ωχ τι με περιμένει ωχ! Κράτα γερά, να μας δίνεις κουράγιο!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Τα λούτρινα τα μαυρίζει στο ξύλο το πρωί. Μέχρι το βράδυ έχει πλακώσει με τους κρίκους και όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια του!

      Delete
  9. Καλώς ήρθες στον κόσμο του κυνηγητού!!! Γέλασα πολύ Κατερινάκι. Αν και τα έχουμε περάσει αυτά, ειναι απόλαυση να τα διαβάζω και να τα βλέπω πλέον απο μακριά, σαν παρατηρητής!! Θα σε σκέφτομαι πάντως φέτος που θα απολαμβάνω φρέντο και βιβλιο στην παραλία:)))
    Καλές διακοπές με τον σαλαμάντρα πελατάκο σου!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Αχ πότε θα έρθει και για μένα αυτή η μέρα??? Να απολαμβάνω καφέ και βιβλίο στη παραλία???? Πόσο είναι το δικό σου?

      Delete