Get widget

Saturday, September 28, 2013

Ελληνίδα Μάνα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης...

Το έχω σύστημα τελευταία να γράφω στη χάση και στη φέξη , όχι γιατί πχ ήμουν διακοπές στη 3η ατόλη δεξιά των Φίτζι και χαμένη μέσα σε ένα σπα με γυάλινο πάτωμα ώστε να φαίνεται ο βυθός.......CUUUUUT!

Παραληρώ ε? Δεν είναι τίποτα, από την αυπνία είναι . Διότι η πελατάρα , εκτός του ότι άρπαξε ένα ωραιότατο συνάχι, βγάζει και δόντια τις τελευταίες 10 μέρες και οι σχέσεις μου με το κρεβάτι έχουν διακοπεί βίαια. Και μάλιστα είναι φουσκωμένα τα 4 επάνω , εκ των οποίων έχι βγει μόνο το ένα, οπότε όπως καταλαβαίνετε, έχω πολύ δρόμο ακόμα...

Στο μεταξύ, τα νεύρα μου πλέον είναι κρόσσια, κορδελάκια, δαντέλα και σεμέ με βελονάκι . Τι σόι ελληνίδα μάνα θα ήμουν εάν δεν έπλεκα και ένα σεμεδάκι για τα νεύρα μου, ε? Ο Δύσκολος Πελάτης ετοιμάζεται να περπατήσει και φυσικά επιβεβαιώνει καθημερινά τον τίτλο του. Διότι ρημάζει ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Τα πάντα όμως. Και αν είχε και κοάλα , όπως λέει η γνωστή εξυπνάδα-ανέκδοτο, θα ρήμαζε και τα κοάλα αγαπητέ αναγνώστη μου.

Και μαζί με όλα αυτά, δε βάζει μπουκιά φαϊ στο στόμα του. Αυτός, που για να τον χορτάσουμε, παραλίγο να πάρουμε στεγαστικό δάνειο (καταναλωτικό δεν μας έφτανε, ήταν μικρό το ανώτατο ποσό). Βρε καλό μου, βρε χρυσό μου, φάε λίγο, τίποτα αυτός. Πάνε ολόκληρα πιάτα φαί στα σκουπίδια. Και ας του λέω ότι τα παιδάκια στην Αφρική δεν έχουν να φάνε. Με κοιτάει και γελάει και πάει να συνεχίσει τη κατεδάφιση

Τα νεύρα μου όπως σας έλεγα λοιπόν είναι κορδελάκια. Δεν τρώει, δεν κοιμάται, όλη μέρα είναι σαν τον Road Runner και το σπίτι είναι σαν να έχει πέσει ναπάλμ. Τσιρίζει όλη την ώρα, πειράζει τα πάντα και γλύφει το πάτωμα.

Και εγώ πλέον τερμάτισα. Δεν αντέχω άλλο. Προχθές άρχισα να του φωνάζω γιατί πήγε να φάει έναν αναπτήρα, που άνοιξε ένα συρτάρι και τον ξέθαψε και αντί να βάλει αυτός τα κλάματα, τα έβαλα εγώ. Και αυτός γελούσε. Συγχωρέστε με, ξέρω ότι είμαι απαράδεκτη που του φώναξα. Κι αυτό το καημένο τι να σου κάνει, μωράκι είναι και έχει και τον πόνο του.

Αλλά κι εγώ πλέον δεν αντέχω. Ο χάζμπαντ δουλεύει πάντα τα βράδια, οπότε μεγάλο μέρος του ξενυχτιού το τρώω μόνη μου. Και όταν έρχεται και θέλει να βοηθήσει, τον λυπάμαι, γιατί  πχ μπορεί να γυρίσει 1 ή 2 ή 3 το βράδυ, αναλόγως την βάρδια και την άλλη μέρα να είναι μεσημεριανός και φυσικά να πρέπει να κοιμηθεί για να την παλέψει 10 ή 12 ώρες όρθιος και πήγαινε-έλα.

Μάλλον το μητρικό μου φίλτρο είναι χαλασμένο ή κάποιος ξέχασε να μου το δώσει..διότι αυτό το καημένο σφαδάζει στην αγκαλιά μου από τους πόνους (και εγώ μαζί του) και εγώ σκέφτομαι ότι δεν αντέχω άλλο. Δεν ξέρω που πουλάνε υπομονή ή πως την καλλιεργούνε , αν ξέρετε πείτε καμιά ιδέα, γιατί δε ξέρω πόσο θα αντέξω. Ξέρω ότι έρχονται ακόμα πιο δυσκολα πράγματα όσο μεγαλώνουν και πρέπει να κάνω κάτι asap για την υπομονή μου.

Θαυμάζω τις μάνες που τα βγάζουν πέρα με 2 και 3 παιδιά, πολλές φορές και χωρίς βοήθεια και αναρωτιέμαι τι κάνω λάθος και είμαι τόσο άχρηστη. Δεν είναι ότι δεν αγαπάω το παιδί μου,το λατρεύω για την ακρίβεια, σκοτώνω για αυτό, απλά αγαπώ και τον εαυτό μου. Όχι με την εγωιστική πλευρά του πράγματος, αλλά με τη ρεαλιστική. Ξέρω πως το παιδί έχει ανάγκη ευτυχισμένους γονείς. Ευτυχισμένοι γονείς= ευτυχισμένα παιδιά. Δε μπορώ να προσφέρω, εάν δεν είμαι καλά με τον εαυτό μου.

Μαζί με όλα αυτά, έχω και τις ετοιμασίες για το e-shop, τρεξίματα για το μαγαζί, μαστόρια που σου κλείνουν ραντεβού και δεν έρχονται, παραγγελίες, e-mail μπλα μπλα μπλαααα. ΑΡΓΚ!

Αυτές τις μέρες όποιος βρίσκεται στο διάβα μου, βρίσκει τον μπελά του. Μαλώνω με όποιον βρω. Με ταξιτζήδες, με πεζούς, με τις γάτες στη γειτονιά, με τον σκύλο του απέναντι, με όλους. Περπατάω στο δρόμο ή οδηγάω και μουρμουρίζω σαν τη τρελή. Ο χάζμπαντ ο καημένος κάθεται δίπλα μου μόνο με αλεξίσφαιρο , γιατί φοβάται μη του έρθει καμιά ξανάστροφη.

Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο χάλια αισθάνομαι.Χάλια. Όλοι με κοιτούν με μισό μάτι , φωνάζω συνέχεια με το παραμικρό. Και δε ξέρω τι να κάνω για να ηρεμήσω και να βρω τα γράδα μου.Δεν έχω καμία υπομονή για τίποτα.

Ίσως μόνο για εκείνο το σπα στην ατόλη που παραληρούσα παραπάνω.....
Ουφ τα είπα τουλάχιστον και ξέσκασα! Οποιαδήποτε συμβουλή ή ιδέα καλοδεχούμενη.

Σας φιλώ,
Ελληνίδα Μάνα

23 comments:

  1. Θα ήθελα να σου πώ οτι κάποτε θα τα θυμάσαι όλα αυτά και θα γελάς, αλλά φοβάμαι μη με πάρουν κι εμένα τα σκάγια!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Πότε περίπου όμως θα τα θυμάμαι αυτά και θα γελάω??? Θα τη βγάλω μέχρι τότε? Ή θα με προλάβει το τρελοκομείο?

      Delete
  2. Υπομονή! περνάω τα ίδια με το λεχουδι συν την ταλιμπανουλα που παλιμπαιδιζει, με λιγα λογια τα περναω εις διπλουν και εντελως μονη οσον αφορα τα ξενυχτια και δεν εχω καν την πολυτελεια να κοιμηθω οταν κοιμαται το λεχουδι γιατι πολυ απλα και η μικρη ταλιμπαν χρειαζεται το χρονο μου τον οποιο ειχε απλετο πριν την λεχουδοελευση και τωρα πρεπει να προσεχω να μην την πιασουν τα ψυχολογικα της...για τα δικα μου ψυχολογικα ουδεν σχολιον...Με τις υγειες μας...

    ReplyDelete
    Replies
    1. Πάντως αυτές τις μέρες, αν έρθει κανείς και μιυ πει "άντε και στο δεύτερο" , μπορεί να του προξενήσω και καμιά ανεπανόρθωτη βλάβη, ειλικρινά!!! Χαρά στο κουράγιο σου Μαχή μου! Έλα να τα λέμε να ξεσπάμε!

      Delete
  3. Αν θημαμαι καλα γεννησαμε την ιδια περιοδο, οποτε αν δεν εχετε χρονησει, κοντευετε, οποτε χρονια καλα! Με τα δοντακια σωθηκα με ξιλακια κανελας και στα 2 μικρα μου. Στον μικρο τα δηνω απο 6 μηνων και μιαζει να τον βοηθανε να αντεξει και τη νυχτα! Απλα τον βαζω στο καρεκλακι φαγητου (γλυτωνω και λιγη ωρα την καταστροφικη μανια), του δηνω ενα ξυλακι και το μασαει αρκετη ωρα. Για να σε προλαβω, δεν το πεταει το πατωμα (μονο κατα λαθος), μαλον εχει καταλαβει ποσο τον βηθαει ;).
    Καλο κουραγιο, απο μια μαμα, με 2, χωρις συγκενεις κοντα, που θεωρει το σχολειο τη μεγαλυτερη εφευρεση για να εχει και λιγο χρονο για το μικρο!

    ReplyDelete
    Replies
    1. ξυλάκια κανέλας ε;!! για πείτε, για πείτε! τα δίνουμε άφοβα;

      Delete
    2. Ναι για πείτε, για πείτε , τα δίνουμε άφοβα?

      Delete
    3. Στην Ιταλια, οι γιατροι λενε στις μαμαδες να βαζουν σκονη κανελα στο γαλα απ τα μωρα που πεινουν σκονη, οποτε δεν θα επραιπε να υπαρχει προβλημα. Η μεγαλη μου καθε 3 και λιγο με ενα ξιλακι στο στομα ηταν, οσο εβγαζε δοντια και δεν εκοβε κομματια, ο μικρος σημερα εκοψε πρωτη φορα αλλα ειναι Ουνος... Ασε που αν κοψει κοματι ακουγετε δυνατα οποτε το καταλαβενεις αμεσος. Και στα 2 βοηθισε παρα πολυ με τα δοντια παντος!

      Delete
  4. Αγωνιστικοί χαιρετισμοί από μια εξίσου ξενυχτισμένη και ταλαιπωρημένη μάνα, εκτός από το κομμάτι του περπατήματος που δεν το έχουμε ακόμα. Βάλε στα δοντάκια και τα ούλα του αλοιφή για τον πόνο και εάν κάποο βράδυ δεις τα ζόρικα δώσε λίγο ντεπόν. Άσε το σπίτι βομβαρδιαμένο, δεν χάθηκε κι ο κόσμος να είναι άνω κάτω, παιδί έχεις δεν είσαι εργένισσα με loft σε minimal διακόσμηση. Δώσε λίγη ώρα το μωρό στον άντρα σου και κάνε κάτι που ξέρεις ότι σε χαλαρώνει: ένα μπάνιο, ένα τσιγάρο, ένα τηλέφωνο σε μια φιλενάδα, μια βόλτα στη γειτονιά. Και ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΤΥΨΕΙΣ: όλες έχουμε έρθει στα όριά μας, όλες φωνάξαμε, όλες βάλαμε τα κλάματα. Σε νιώθω απόλυτα, είναι πολύ δύσκολο να μην έχεις βοήθεια. Και εγώ ξέρω ότι για εμένα έρχονται ακόμα χειρότερες μέρες, αλλά δε βαριέσαι βρε φιλενάδα, μια μέρα θα τα παρακαλάμε για αγκαλιές και για φιλιά και θα ακούσουμε το μεγαλοπρεπέστατο "άσε μας ρε μάνα"....

    ReplyDelete
    Replies
    1. Χαίρε mommyinhappiness! Τα κάνω όλα αυτά που λες, χωρίς καθόλου τύψεις. Τα νεύρα μου είναι απλά σπασμένα και σκέψου ότι έχω και βοήθεια...κουράγιο λέμε, ονειρεύομαι τη μέρα που θα ακούσω "άσε μας ρε μάνα"!

      Delete
  5. Κοριτσάκι μου!!!Παράτα τα όλα,πάρε τον πελάτη κι ελάτε εδώ.Δε θα χωράμε αλλά τουλάχιστον θα πηγαίνουμε στις θάλασσες!Μην πέφτεις!Είσαι ο σουπερΓκούφη!Φάε τα φιστίκια σου και θα τα καταφέρεις όλα!
    Σε αγαπώ πολύ πολύ πολύ!
    Smooooooooooooch! ♥♥♥

    ReplyDelete
    Replies
    1. Θα χωρέσουμε ρε, εμείς έχουμε χωρέσει και σε χειρότερα φιλενάδα! Σε ένα γραφειάκι 2Χ2 χωρούσαμε...μου λείπεις πάρα πολύ, μακάρι να ήσουν εδώ και να με πήγαινες για ένα μεσημεριανό κουτούρντισμα...πάω να φάω τα φυστίκια μου, αν και δε ξέρω αν μπορώ, γιατί εκτός των άλλων, κολλήσαμε και γαστρεντερίτιδα μάνα και γιος! Επικό !

      Delete
  6. Πες την αλήθεια...πού έχεις κρύψει τις κάμερες στο σπίτι μου; Εμείς δεν περπατάμε ακόμα, αλλά για να κοιμηθεί πια το βράδυ δεινοπαθώ! Πονάνε τα χέρια μου (και τα δύο) από το πάνω κάτω μέσα στη νύχτα, είναι και θρεφτάρι...Δόντι δε βλέπω ακόμα, αλλά η μανία που τη διακατέχει να φάει οτιδήποτε δεν τρώγεται μάλλον έτσι εξηγείται...Στο τρελοκομείο θα κάνουμε και παρέα βρε!!!

    Τρελοτουρίστρια

    ReplyDelete
    Replies
    1. Μια χαρά είναι στο τρελοκομείο μου φαίνεται!Έτοιμο φαϊ, όλη μέρα ξάπλα, τζάμπα ναρκωτικά! Heaven on earth!

      Delete
  7. Κορίτσια, πρόβλημα με δόντια δεν αντιμετώπισα ποτέ, πρόβλημα με τον ύπνο επίσης ποτέ! Ωστόσο, κάθε τρεις και λίγο προκύπτει μια νέα φάση, κάθε φορά με τις δυσκολίες και τις υστερίες της. Έτσι είναι οι "άντρες". Μετά αρχίζει η προεφηβεία (κάπου εδώ παίζεται το δικό μου έργο με τον οκτάχρονο), μετά η εφηβεία, μετά τα προ-κλιμακτηριακά, μετά η κλιμακτήριος, μετά, μετά, μετά ...
    Δεν υπάρχει δυστυχώς μαγική συνταγή, ούτε μαγικός τρόπος. Αυτό που είναι πραγματικά ΜΑΓΙΚΟ και ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ είναι οι φίλες!!!!!!!!! ΦΙΛΕΣ!!! Τα λέμε, τα ξαναλέμε, ξεσπάμε, κλαίμε, γελάμε, βρίζουμε, τσιρίζουμε και πάλι από την αρχή! Μοίρασμα κορίτσια! Μοίρασμα! Με όποιον τρόπο, έστω και από εδώ. Και το "εδώ" πολύτιμο είναι και πολλές φορές αρκεί.
    Κρατάτε γερά!!
    Σας φιλώ.
    Όλγα

    ReplyDelete
    Replies
    1. Πες τα , πες τα Όλγα μου! Ούτε κι εγώ έχω πρόβλημα με τον ύπνο, ίσως κανένα 2 24ώρα μέχρι να βγει το δόντι, μετά πάλι κοιμάται 9 το βράδυ μέχρι την άλλη μέρα στις 10-11. Με τσάκισε με το φαϊ όμως, μέχρι τώρα έτρωγε τα πάντα, δεν αντιμετώπιζα κανένα πρόβλημα και τώρα δε τρώει τίποτα. Το δράμα της Ελληνίδας Μάνας! Καμιά ιδέα?

      Delete
    2. Λύση στο θέμα του φαγητού δεν έχω να σου πω, αλλά να σου πω την αλήθεια, ο γιος μου έκλεισε το στόμα του όταν ήταν 18 μηνών και το ξανάνοιξε για να φάει (λίγο μην φανταστείς ΦΑΪ) όταν έγινε 9 χρονών ! Ε τίποτε δεν έπαθε! Μια χαρά γαϊδουράκι έχει γίνει, 38 νούμερο παπούτσι φοράει! Εχει ρίξει 3 ορόφους ύψος !

      Delete
  8. μην κάνεις άλλο παιδί!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Γιατί, ποιος είπε ότι θα κάνω?

      Delete
  9. Ζουμε ολες (;;;) στο ιδιο παραλληλο συμπαν μαϊ ντϊαρ... προσθεσε στην συνταγη δαγκωμα κατα τον θηλασμο γιατι εμεις το γαλα μας το πινουμε saignant και μαλλον η γατα θα κοβει λασπη με το που ο νεαρος θα την πλησιαζει στα 3 μετρα με τοσο τσουρομαδισμα που εχει φαει... θα περασει ομως εεε;...

    ReplyDelete
  10. Κορίτσια ένα έχω μόνο να πω: εμένα τα παιδιά μου άνοιξαν μια μέρα τα στόματά τους και είδα μέσα δόντια! Δεν κατάλαβα τίποτα! Και ήρθε εκείνη η μέρα που έπαθα το σοκ στην ερώτηση της οδοντιάτρου: Μα καλά, πόσα δόντια έχει πια αυτό το παιδί! Και στα 8 του άρχισαν οι εξαγωγές (3 μέχρι τώρα!!!) κι εκεί να δεις γκρίνια!! Όταν δε ο άλλος άνοιξε το στόμα και το ένα και μοναδικό του δόντι είχε βγει στραβό, εκεί να δεις άγχος!! Και όταν η τρίτη της παρέας άνοιξε το στόμα και το πρώτο δόντι ήταν διπλό και κολλημένο, εκεί να δεις τρόμος για το άλιεν!!
    Γιαυτό σας λέω, δεν υπάρχει σωτηρία, λίγο κανέλα, λίγο μασάζ (με προσοχή γιατί και η χελώνες δεν έχουν δόντια, αλλά σκοτώνουν καρχαρία!) και πολύ υπομονή. Αααα, δοκιμάστε λίγο απορροφητήρα ή ηλεκτρική σκούπα για τον ύπνο τους! Κάνουν θαύματα!!

    ReplyDelete
  11. Γεια σου Ελληνίδα μάνα! Σου στέλνω τους χαιρετισμούς μου και συνυπογράφω: υπομονή. Έχω δυο αγόρια, 5 και 3 σήμερα. Δεν έχω βοήθεια καθόλου και ο άντρας από τότε που γεννήθηκε ο πρώτος, λείπει κάτι 20ήμερα και κάτι 40ήμερα συνέχεια. Όταν ο μικρός ήταν μωρό και σηκωνόμουν τη νύχτα να τον θηλάσω ο μεγάλος ξυπνούσε και ούρλιαζε και δεν άφηνε ούτε το μικρό να ηρεμήσει. Μετά μας έπαιρνε κανένα δίωρο μέχρι να ξανακοιμηθούν. Τα νεύρα μου είχαν γίνει κομμάτια (ακόμα δεν έχω συνέλθει, ούτε πρόκειται). Είχα 3μιση χρόνια να κοιμηθώ ολόκληρη νύχτα. Τώρα τσακώνονται από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ευτυχώς υπάρχουν τα προνήπια και οι παιδικοί σταθμοί! Αυτό να σκέφτεσαι. Μια μέρα θα πάνε σχολείο, πού θα πάει! Φιλιά από την Κεφαλονιά!

    ReplyDelete
  12. Είδα κοματάκι αργά ετούτη την ανάρτηση, γιατί ως εργαζόμενη στον ιδ. τομέα μάνα με δύο τέκνα στο δημοτικό, δεν έχω τόσο χρόνο όσο θα ήθελα για τις blogoτσάρκες μου! Κι εγώ κάτι παρόμοιο έγραψα πριν λίγες μέρες! Νομίζω ότι κράσαρα, σαν σκληρός δίσκος ! Υπομονή !

    ReplyDelete