Get widget

Thursday, February 27, 2014

Ανήσυχο, γκρινιάρικο μωρό και λευκοί ήχοι (πιστολάκι-απορροφητήρας)

Όταν ο Δύσκολος Πελάτης ήταν μωρουδάκι, ήταν πολύ γκρινιάρικο μωρό. Σου τα έχω γράψει ουκ ολίγες φορές και με έχεις συμπονέσει κι άλλες τόσες.

Γκρίνιαζε που λες χωρίς σταματημό μέρα και νύχτα, μεσημέρια και απογεύματα, γιορτές (κινητές και ακίνητες) και επετείους (εθνικές και τοπικές) . Ησύχαζε μόνο στο στήθος. Και δωσ'του οι μαραθώνιοι θηλασμοί , ήμουν με ένα μωρό σκουλαρίκι στο στήθος μέσα και έξω από το σπίτι.

Και περνούσαν έτσι μέρες και νύχτες , με την Πελατάρα να θηλάζει ασταμάτητα, να κοιμάται κάτι μισάωρα που και που και εμένα φυσικά στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και κατάρρευσης ταυτόχρονα.

Στο μεταξύ μας βρήκαν και οι κολικοί (άλλο πονεμένο θέμα) και η κατάσταση χειροτέρεψε. Μετά τις 6-7 το απόγευμα έκλαιγε ασταμάτητα. Α-Σ-Τ-Α-Μ-Α-Τ-Η-Τ-Α. Δεν έμπαινε ούτε στο στήθος κι αν έμπαινε τραβούσε 2-3 γουλιές και φτου κι από την αρχή η τσιρίδα. 

Ώσπου μια μέρα,(ήταν ανήμερα του Αγ.Νικολάου, ακόμα το θυμάμαι, νομίζω, 40 ημερών) ήμασταν στο σπίτι του κουνιάδου μου που γιόρταζε και η Πελατάρα ξεκίνησε το πρόγραμμα. Δεν ησυχάζε με τίποτα. Τον πήρα στο σλινγκ και βγήκαμε έξω για βόλτα , που ήξερα ότι αποδεδειγμένα τον ηρεμεί. Τίποτα ούτε και τότε. Φυσικά άρχισα να απελπίζομαι. Άρχισα να σκέφτομαι μήπως κάτι δεν πάει καλά, μήπως το παιδί έχει κάτι, μήπως είναι άρρωστο. Και φυσικά πήρα τον παιδίατρο.
Και τότε άκουσα κάτι που έμελλε να μου αλλάξει την ζωή.

Μου είπε : "Βάλτου πιστολάκι"

"Τι να κάνω?" του απαντάω

"Πιστολάκι. Ή απορροφητήρα. Ή ηλεκτρική σκούπα.Ότι σου είναι πιο κοντά. Οι ήχοι αυτοί ονομάζοντια λευκοί ήχοι και βοηθούν τα ανήσυχα βρέφη στο 80-90% των περιπτώσεων."

Και το έκανα. Ήμουν απελπισμένη. Και σε ακριβώς 10 δευτερόλεπτα είχε ηρεμήσει . Και όλοι μείναμε το σαγόνι κρεμασμένο. 

Από εκείνη τη μέρα λοιπόν το πιστολάκι έγινε ο καλύτερος μου φίλος. Ούτε κομμώτρια τέτοιον έρωτα με το πιστολάκι. Αφού αγόρασα και δεύτερο για να είμαι σίγουρη μη τυχόν και μου καεί το ένα και ξεμείνω!!!

Θήλαζε, τον άλλαζα , άναβα το πιστολάκι και -ω θαύμα!-κοιμόταν. Και όχι 10λέπτα και 20λέπτα, αλλά μπορεί και 40 λεπτά και μία ώρα. Πάντα με το πιστολάκι αναμμένο βέβαια. Αν τολμούσα να το κλείσω ξυπνούσε. Κάθε φορά! 

Αντιλαμβάνεστε βέβαια ότι κάτι τέτοιο ήταν και επικίνδυνο (αν με έπαιρνε ο ύπνος από την κούραση) και φυσικά πολυδάπανο. Δεν θέλετε να ξέρετε τι ΔΕΗ πλήρωσαμε. Αλλά αν ρωτήσεις τον χάζμπαντ θα σου πει χαλάλι!!!

Δυστυχώς τότε δεν γνωρίζαμε ότι υπήρχαν συσκευές λευκών ήχων.Γιατί αν το ξέραμε, θα είχα κρεμάσει ένα ακόμα και στον λαιμό μου!




Μια πολύ απλή ιδέα, αλλά με τεράστια χρησιμότητα. Κάτι καλοί κύριοι, επιστήμονες (μεγάλη η χάρη τους) πήραν χαριτωμένα ζωάκια, τους έβαλαν ένα μηχάνημα στη κοιλίτσα τους, ηχογράφησαν λευκούς ήχους και VOILA! Όλα τα πλεονεκτήματα των λευκών ήχων, χωρίς την επικινδυνότητα και τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Μόνο μερικές μπαταρίες και αν είναι και επαναφορτιζόμενες, ακόμα καλύτερα!

Και το ακόμα καλύτερο...διαθέτει αισθητήρα κίνησης, οπότε με το που κλάψει το μωρό, ενεργοποιείται και το μωρό ησυχάζει αυτόματα. Τα μαγικά ζωάκια!

Όλα αυτά βέβαια με την προϋπόθεση ότι ένα μωρό ησυχάζει με τους λευκούς ηχούς, αλλιώς δεν έχει νόημα!

Εκτός από τους λευκούς ήχους, έχει και ήχους από καταρράκτη , καθώς και 4 μελωδίες 

Από διάφορες μαρτυρίες γονέων που διαβάσαμε στο ίντερνετ, ξεχωρίσαμε αρκετές που έλεγαν ότι μπορεί ο γονιός να πάρει το soundbox μαζί του στο μαιευτήριο, οπότε να φέρει το μωράκι σε επαφή αμέσως με τους ήχους , ώστε να το μάθει και να το συνηθίσει.

Με τον χάζμπαντ είπαμε πως όταν με το καλό έρθει το δεύτερο μωρό μας (όχι δεν είμαι έγκυος για να σας προλάβω!) θα είναι η πρώτη μας αγορά!

Μπορείς να το βρεις στο OhBAby 

Monday, February 17, 2014

Μια Κυριακή απόγευμα..

Μπορεί να πέρασαν και 2 μήνες από την τελευταία φορά που έγραψα κείμενο και το πιστεύετε ή όχι , σήμερα βρήκα το κουράγιο να πιάσω πληκτρολόγιο ξανά (για χρόνο δε θα μιλήσω, είναι μια πολύ υποκειμενική έννοια, ειδικά όταν έχεις παιδιά..)

Πριν μερικές μέρες, φίλη της Ελληνίδας Μάνας μου είπε ότι παραλίγο θα με έβαζε στο AMBER ALERT και που εξαφανίστηκα. Της απάντησα και εγώ ότι μάλλον στο SILVER ALERT πρέπει να έβαζε, σε 3 μήνες κλείνω τα 35 πια (είναι τώρα αυτό κρίση ηλικίας ή όχι?)

Τελοσπάντων, σήμερα η μέρα μου δεν ήταν και από τις καλύτερες. Ενώ ξεκίνησε με τις καλύτερες των προϋποθέσεων (ήλιος, Κυριακή, καλός βραδυνός ύπνος) στη πορεία κάτι στράβωσε. Και ενώ έχω κόψει το κάπνισμα εδώ και 2 χρόνια, ήμουν έτοιμη να πάω σε ένα περίπτερο και πάρω πακέτο.

Η Πελατάρα ήταν μες στη γκρίνια , έτρωγε με το ζόρι, τα έφτυνε κάτω, τα έπιανε με τα χέρια του και μετά έπιανε τα μαλλιά του, μια ομορφιά , τι να σας λέω..

Πήγαινε στο μπαρ στη κουζίνα και έπαιρνε το ούζο και το γύρναγε βόλτα σε όλο το σπίτι. Αφού του το έπαιρνα τσιρίζοντας (γιατί πόσες φορές να πεις υπομονετικά "μη Θάνο, όχι Θάνο , άστο Θάνο " , μάνα είμαι όχι ο Βούδας) , αποφάσιζε ότι ήθελε να ακολουθήσει καριέρα ντεκορατέρ και κατέβαζε ότι δεν του άρεζε από τα ράφια και την τραπεζαρία και τα έβαζε σε άλλες θέσεις.

Μετά άλλαζε γνώμη και έβγαζε τα βιβλία από τη βιβλιοθήκη , τα αράδιαζε κάτω και τα ξεφύλλιζε. Και σε 3' τα παρατούσε και ξαναγύρναγε στο ούζο.

Ξανατσίριζα και δωσ'του το ρεντεκορασιόν από την αρχή. Μέχρι και τα καρεκλάκια του γύρισε ανάποδα και μαστόρευε τα πόδια.

Ευτυχώς είχαμε ένα παιδικό πάρτυ το απόγευμα (στο οποίο έσπασε 1 ποτήρι μπύρα και έγλυφε τα δάχτυλά του, αναποδογύρισε 2 πιατάκια με θρυμματισμένα τυροπιτάκια και άδειασε ένα ποτήρι νερό στο πάτωμα) και λίγο έπαιξε με άλλα παιδάκια και εκτονώθηκε..

Στον γυρισμό για το σπίτι, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν αυτό το πακέτο τσιγάρα, ένα ποτήρι κρασί , τζαζ στο Spotify και το πληκτρολόγιό μου...τα τσιγάρα τα γλύτωσα για απόψε, αλλά δε ξέρω μέχρι πότε.

Τον κοίμισα λοιπόν, χάζεψα λίγο τα Κάστρα από το παράθυρο του σαλονιού μου, πήρα μια βαθιά ανάσα και άρχισα να γράφω. Και νιώθω πολύ καλύτερα, σαν να έβγαλα όλη την πίεση από μέσα μου.

Καλό μας βράδυ και καλή εβδομάδα να έχουμε..Και κυρίως με περισσότερη υπομονή!